بیش از هزار سال پیش در شب سه شنبه 17 ماه رمضان، حسن مثله جمکرانی به دستور امام زمان(عج) فراخوانده مي‌شود و در همین مکان فعلی مسجد جمکران، صاحب الزّمان(عج) را با جمعی از همراهان ملاقات مي‌كند و دستور بنای مسجد، با تشریفات خاص را دریافت کرد.
مسجد جمکران میعادگاهی برای منتظران حضرت صاحب الزّمان(عج)
بعد از گذشت 113 سال از شروع غیبت (صغرا و كبرا) در سال 373 ه .ق. برای اوّلين مرتبه وجود مقدّس امام عصر(عج) مستقیم و بدون واسطه، خودشان دست به کار شدند و در تشرّفی در عالم بیداری دستور ساخت مسجد مقدّس جمکران را ابلاغ فرمودند تا کعبه‌ای بنا شود که عاشقی و انتظار را تفسیر کند و در این میان، میعادگاهی
برای چشم انتظاران حضرت موعود(عج) شود، دل‌سوختگانی که گرد هم آیند تا با نماز و دعا برای فرج، طواف عشق به جای آورند.
در شب سه شنبه 17 ماه رمضان سال 373 ه .ق. حسن بن مثله جمکرانی به دستور مولایش فرا خوانده شد و در همین مکان فعلیِ مسجد، حضرت را با جمعی از همراهان ملاقات کرده و دستور بنای مسجد را با تشریفات خاصّی دریافت کرد. همچنین حضرت امر فرمودند که مردم به این مکان روی بیاورند و اعمال خاصّی نیز برای آن مشخّص فرمودند که نتیجة آن توجّه مردم به حضرت و درخواست ظهور ایشان است.
نخستین کسی که داستان بنای مسجد جمکران را در کتاب خود آورده، ابوجعفر محمّد بن علی بن بابویه، مشهور به شیخ صدوق (متوفّای 381 ه .ق.) است. ایشان، مشروح آن را در کتاب «مونس الحزین فی معرفة الحقّ و الیقین» درج کرده است.
با توجّه به اینکه تأسیس این مسجد در عصر شیخ صدوق واقع شده و ایشان در قم زندگی می‌کرد، طبعاً همة جزئیّات آن را بدون واسطه از حسن بن مثله و سیّد ابوالحسن الرضا و دیگر شاهدان عینی، شنیده و نقل کرده است.
پیش‌گویی امیرمؤمنان(ع) از مسجد جمکران
در کتاب «خلاصة البلدان» از کتاب مونس الحزین ـ از تصنیفات شیخ صدوق با سند صحیح و معتبر، از امیرمؤمنان(ع) روایت کرده که خطاب به حذیفه فرمود:
«ای پسر یمانی! در اوّل ظهور، خروج نماید قائم آل محمّد(عج) از شهری که آن را قم گویند و مردم را دعوت به حق می‌کند، همة خلايق از شرق و غرب، به آن شهر روی آورند و اسلام، تازه شود ... ای پسر یمانی! این زمین مقدّس است، از همة لوث‌ها، پاک است ... عمارت آن، هفت فرسنگ در هشت فرسنگ باشد. رایت وی بر این کوه سفید بزنند، به نزد دهی کهن، که در جنب مسجد است و قصری کهن ـ که قصر مجوس است ـ و آن را «جمکران» خوانند. از زیر یک مناره آن مسجد بیرون آید، نزدیک آنجا که آتشخانة گبران بوده...».
از این حدیث شریف، استفاده می‌شود؛ به طوری که «مسجد سهله» در دوران ظهور حضرت بقیّة الله(عج) پایگاه آن حضرت خواهد بود، مسجد مقدّس جمکران نیز در عصر ظهور، جایگاه خاصّی دارد و پایگاه دیگری برای آن حضرت است.
امّا نکتة بسیار تأسّف بار اینجاست که حتّی بعد از اوّلين دستور منجی بشریّت برای ساخت مسجد و توجّه مردم به آن، باز هم شیعیان غفلت ورزیده و توجّهی به این میعادگاه وصال نکردند! از غفلت و بی‌خبری جهانیان، به ويژه شیعیان قرن‌ها سپری شد و خبری از همّت و توجّه آنان به ظهور منجی جهان و موعود پیامبران نشد تا جایی که نام و یادش از میان رفت!
توجّه گستردة شیعیان با تجدید بنای مسجد جمکران در 42 سال قبل
مولای مهربان عالم و مظهر رحمت الهی 42 سال قبل برای بار دوم لطفش را شامل حال جهانیان کرد و در شب نیمة شعبان 1391 ه .ق. پس از گذشت 1018 سال برای بیداری بشریّت از خواب غفلت در تشرّف دیگری در عالم بیداری به یار پاک باخته‌اش جناب مرحوم حاج قدرت الله لطیفی‌نسب دستور تجدید بنای مسجد را صادر فرمودند که به لطف الهی تحوّل عظیمی در مکتب تشیّع ایجاد کرد.
بعد از طیّ مقدّمات و فراهم شدن شرایط آن در تاریخ 17 ربیع الاوّل 1392 ه .ق. مرحوم حاج آقای لطیفی نسب کلنگ بنای جدید مسجد مقدّس جمکران را زدند که با عنایت و مدد مولا صاحب الزّمان(عج)آغازی بر توجّه عمومی به حضرت گردید، تا آنجا که امروزه به مهم‌ترین پایگاه عاشقان دل سوختة حضرت بقیّـة الله، ارواحنا له فداه، تبدیل شده است.
همچنین در طول هفته، هزاران نفر و در شب نیمة شعبان میلیون‌ها نفر به این میعادگاه یار، مشرّف شده و با امام غایب از دیدگان و حاضر و ناظر خویش رازِ دل می‌گویند و آنان که از شناخت عمیق‌تری برخوردارند از همة حوائج شخصی و دنیایی دست شسته و تنها برای پایان یافتن مشکلات بشریّت که فقط با ظهور موعود امم امکان‌پذیر است، دعا مي‌کنند.
با امید و آرزوی روشن شدن این دنیای تاریک و ظلمانی با قدوم شریف بقیّـة الله، عجّل الله تعالی فرجه.