سخني با مولا
به نام حضرت دوست، كه هر دلي در هواي اوست. او كه آفرينشمان را با آدم آغازيد و هدايتمان را خود بر عهده گرفت. چون از فراقش ناليديم، به سوي خود فراخواندمان و چون از ظلم شكوه برديم، به مهدي بشارتمان داد.
و سلام بر مهدي و مشتاقان روي مهدي و عاشقان كوي مهدي.
مولاي من!
خورشيد پيش از تاريكي زمين نور فشانده بود و آب قبل از تشنگي من در زلالي خود غنوده بود.
و تو بودي، پيش از آنكه من به جستجويتبرآيم.
اين نياز من نبود كه تو را آفريد، بلكه اين وجود تو بود كه من فراق را حس كردم.
مولاي من!
پاي من گرچه در بند زمين، اما دلم در هواي توست.
مولاي من!
از وراي زمان و مكان تو را ميجويم. هرچند كه تو با مني مانند حضور نور، هوا و آب؛ اما خوشا روزي كه هلال رخسار حضور تو بدر كامل گردد.
زمين اگرچه گرد خورشيد ميچرخد اما روح آن در جستجوي مداري است كه گرد تو ميگردد.
و زمان هرچند ديري است كه از مبدا خود پاي به راه نهاده، اما همچنان منتظر روزي است كه تو از افق نمايان گردي.
و انسان هرچند خسته، اما مشتاق و بي تاب تو است؛
مولاي من!
امتهاي پيامبران الهي چون رمههايي بي چوپان در چنگال گرگها گرفتار
آمدهاند، و ديوان خون آشام در لباس چوپان بر چهره آنان چنگ ميسايند و به غارت آنان مشغولند.
مولاي من!
هر مظلومي كه در زير چكمه ستمكاري جان ميسپارد نام تو بر لب دارد و تنها تويي كه فرياد رسي و بس.
مولاي من!
نه تنها در زمين كه در بهشت نيز بي هدايت تو اسير شيطان گشتم. از همان روز كه عطش كمال در فطرتم نهادند، دريافتم كه پاي عقل در اين وادي پر خار، عاجز از هدايت من است.
و امروز، كه من تنها با تكيه بر عقل خود به فرمانروايي زمين برخاستهام از هر زمان ناتوانترم.
امروز كه رخسار زمين از هر زمان آراستهتر است، قلب زمين تيرهتر و به خون نشستهتر از هميشه است.
امروز كه همه مدعيان رهبري زمين از آزادي دم ميزنند، من از هميشه در بندترم.
و امروز كه مدافعان حقوق من بيشمارند، من محرومتر از هر زمانم.
امروز كه تمامي انديشههاي بشري به بار نشسته است، رنج فقدان انديشه مبتني بر قرآن كه تو تجسم آن هستي از هر زمان جانكاهتر است.
مولاي من!
نخستين لحظهاي را كه نام مبارك تو از سر نياز و عشق بر زبانم نشست، به ياد نميآورم؛ اما قديميترين آن به زمان قابيل برميگردد، و به لحظهاي كه آهنگ قتل مرا در سر پروراند.
من دردمندانه از دست نيالودن به خون برادر سخن گفتم و دادخواهي را به تو وا نهادم.
من در زمان جاري بودم، و تو در بستر فكر من ماوا داشتي.
هرجا حق و عدالت در معرض تجاوز و ستم قرار گرفت، من رداي مقاومتبر تن نموده و بر پيشاني بند انديشهام «يا مهدي» را حك ميكردم.
اي نابترين انديشه راهنماي من به سوي كمال،
اي رهاننده من از بندهاي اسارت زمان،
اي مدافع راستين تمامي حقوق من
و اي فرياد رس مظلومان بر خون نشسته،
من در انديشه توام.
اللهم ارنيالطلعةالرشيدة والغرةالحميدة