امروز قصه سفر را از آغاز دوره کردم، از آغاز تا پایان فقط یک خط سرخ بود، به سرخی خون تو که در میان خاطراتم خطی داغ از خود به جا گذاشته است. اما توی این خط داغ، یک دنیا صحبت عاشقانه است که نمی توانم به زیبایی آن چه که هست تفسیر کنم که یک کهکشان آرزوهای سپید در کالبد دارد. اگر تو شکافی در آن به وجود بیاوری یک آسمان شکوفه خواهی دید و بعد یک دریا احساس از آن تو خواهد بود; مثل یک گنج هفت کلید است که هر کلید نام تو و یاد توست.
ای عزیز! سالهاست تو را می شناسم; نمی دانم صدای لطیف تو را کی شنیدم که اینچنین عاشق زارت شدم، مانده ام اگر تو را با چشم ببینم با عشقت چه خواهم کرد.
آن وقت که مرگ گل و مرگ برگ اتفاق می افتد و هیکل نازنین تمام یاسهای عالم شاپرک وار می فرسایند آن وقت که بیدها بوی اشک پرنده را به خود می گیرند می خواهیم که بیایی، تمام دنیا با یک کهکشان احساس به تو خواهند گفت که بیایی تا امیدشان به یاس دچار نشود.
نگذار تا احساسهای زشت، عشق تو را از من بدزدد که ناامیدی امانم را ببرد. منتظرم تا دست تو تمام دردهایم را از جسم و روحم بدزدد. منتظر لطیف ترین حرمت الهی خواهم بود، منتظر سپیدترین دست بشر، طولانی ترین پیراهن آرزو و خوشبوترین نسیم الهی.
آمدم، در زدم در را باز کردی اما چرا به این زودی راندیم؟ چرا جسمم دست نوازشگر تو را حس نکرده؟ چرا تا به حال یک قطره در انتظارت ذوب نشدم؟ می دانم که ابلیس وجودم با بی شرمی دلم را از آن خود کرد و برایم چیزی نماند جز کبر و آن هم رهایم کرد، حال هیچم بدون تو و بدون عشق تو. آن روز که عشق را قسمت می کردی نبودم، اما از راهی دور دستانم دراز بود;آسمان نمی بارید اما زمین تر بود.
از زمان اولین گریه ام تا به حال عشق تو را در من تزریق کردند; اما حال، شک، تکه تکه عشقت را از قلبم می رباید. صدایت می زنم، بشنو، فریاد می زنم با جانم، دلم با گلویم هم آوا می شود که ای منجی! ای سوار سبز پوش جلگه همیشه سبز، کاش تو می ماندی!
آن روز که از کنارم گذشتی از خاطر نمی برم که نسیم، بوی خوش پاکی ات را سالهاست که برایم هدیه می آورد.
دلم می خواهد با اشک نامه ای به پنهانی تمام رازهای عالم بنویسم، بعد دستی گرم از جنس لطیف تو هویدایش کند که نامه از آن من است، که من عاشق ترینم. آه اگر می دانستی که چقدر به عشقی چون تو می بالم بی دریغ، تمام ندیده های دنیایی را به رویم می گشودی.