قسم
والشمس که بی روی تو من حیرانم
والفجر که بی وصل تو در بحرانم
واللیل که بی موی تو روزم تاریک
والعصر که بی عشق تو در خسرانم
معنی حیات
من مرده بدم روح و روانم دادی
معنی حیات را نشانم دادی
در راه خودی پویه بیخود بودم
زین راه به راه خود امانم دادی
سید محمد حکاک
مرثیه زرد
کی به پایان می رسد درد، خدا می داند
ماه ساکن شود و سرد، خدا می داند
در سکوت شب هر کوچه این شهر خراب
گم شود ناله شبگرد، خدا می داند
مردم شهر همه منتظر یک نفرند
چه زمانی رسد این مرد، خدا می داند
برگها طعمه بی غیرتی پاییزند
و از این مرثیه زرد، خدا می داند
خنده غنچه گلها به حقیقت زیباست
شاید این است رهاورد، خدا می داند
محسن جلالی فراهانی
یا منتقم
به پای سروها، زنجیر تا کی؟
به دخمه، ضجه دلگیر تا کی؟
به مسلخ، غرق خون، صدها کبوتر
هلا! یا منتقم! تاخیر تا کی؟
گل نرگس
روزی که جدا کند طلا و مس را
از شوق، غنی کند دل مفلس را
ای کاش که زنده بودم و می دیدم:
شمشیر عدالت «گل نرگس » را
محمدرضا سهرابی نژاد
نذر حضرت مهدی(ع)
ماهی ز تبار نور خواهد تابید
در مرتبه حضور خواهد تابید
خورشید مه آلوده غیبت، یکروز
از پنجره ظهور خواهد تابید
زهرا اکافان
سوار
بوی خوش لاله زار می آید و او
نرگس نرگس، خمار می آید و او
از دور سوار شال سبزی پیداست
من معتقدم; بهار می آید و او
انتظار
ماندیم و ندیدیم به ناز آمدنت
چون سرو سرافراز، فراز آمدنت
دل در خم کوچه شهادت مانده ست
یک عمر در انتظار از آمدنت
صادق رحمانی
شور و شرار
در سینه من بهار می باید و نیست
با شوق مرا شرار می باید و نیست
تا صبح ظهور حضرت «صاحب امر»
در چشم من انتظار می باید و نیست!
گنج نهان
ای منتظران! گنج نهان می آید
آرامش جان عاشقان می آید
بر بام سحر، طلایه داران ظهور
گفتند که «صاحب الزمان » می آید
ظهور یار
با لطف و صفای آب می باید بود
با حادثه همرکاب می باید بود
تا صبح ظهور یار، در عرصه رزم
همسنگر آفتاب می باید بود
میرهاشم میری