اللهم انا نشكوا اليك فقد نبينا صلواتك عليه و اله و غيبة ولينا و كثرة عدونا و شدة الفتن بنا و تظاهر الزمان علينا
اي جگرگوشه جانم غم تو
شادي هر دو جهانم غم تو
زماني چند از خاموش شدن صداي توپها و خمپارهها نميگذرد. از شبهاي بيم و روزهاي هراس. از آژير ممتد آمبولانسها در صفي به درازاي ستونهاي نظامي در مسيري كشيده شده از فرودگاه تا همه بيمارستانهاي شهر. از لبخند زنان و مرداني كه ساعتهاي انتظار در كنار واحدهاي انتقال خون را غنيمت عمر، واسپس نعمتهاي پروردگارشان ميدانستند. از همه آنچه كه تماميت مردي را به مبارزه ميطلبيد. از صداي خميني بزرگ و نگاه تيزش كه انفعال را در پاها و سكون در قلبهاي ميكشت و از خيلي چيزهاي ديگر. از همه ايامي كه بودن يا نبودن در ميداني به فراخي كره ارض معني مييافت و از آرزوهاي بلندي كه گامها را براي صعود بر بلنداي قله تاريخ صلا ميداد. تا نداي تاختن بر ظالم و دفاع از مظلوم به نام خدا از همه گلدستهها و منارهها بلند شود؛ واسپس صبري جميل تا اميد برافراخته شدن پرچم «البيعةلله» را بر بلنداي آسمان در دلها زنده گرداند.
افسوس كه تا چشم گشوديم، آرزوهاي خرد و همتهاي حقير در زير شعارهايي خردتر از آرزوها و حقيرتر از همتها سايهافكن بر رد گامهاي مردان مرد شد تا خامان ره نرفته دل به بازيهاي سياسي و سياستبازيهاي دون خوش دارند.
گر سنگ از اين حديثبنالد عجب مدار!
به كجا ميتوان برد اين درد بزرگ و اين بازگشت رفيقان از نيمه راه را؟
هيهات كه فراموشي همه بزرگيها بدل به حيثيتي حقير شده و انكار خوبيها مدالي آويخته كنار سينهها و عاملي براي كسب وجاهت در ميان اشباحالرجال.
نامردماني كه در تمامي ايام سختبر فرش بيدردي غنودند و تماشاگر ميدان شهادت مردان شدند تا شايد تاييد فرزندخواندگان شيطان و اولاد يهودا متضمن زندگي حقارتبارشان شود.
از كدامين درد بايد ناليد؟ از همه آنچه بر صفحه كاغذ آمد يا از بيمهري آنان كه در وقت تاراج بقيةالسيف خوبيها زبان در كام كشيده رخت اهل سلامتبر تن كردند. وه كه عينك سياه سياستزدگي اندازه عالم را تيره مينماياند كه «سياست» دورافتاده از عقل سياسي.
اگر گوش نيوشا و چشم بينا داشتيم، درمييافتيم كه فجر صادق دميده. سپيده سرزده و ديري نخواهد پاييد كه خورشيد حقيقت واسپس غيبتي دراز طلوع ميكند تا جاني تازه به كالبد فسرده زمين و زمان بدهد.
گوشهاي بسياري دميدن فجر صادق را شاهد بودهاند.
نفسهاي بسياري در زير تلالؤ درخشان آن خورشيد روي به زندگي و حيات دوباره آورده است.
چگونه ميتوان چشم برهم نهاد و «خميني» را ناديده انگاشت و «انقلابي» را كه با خود خبر پايانيافتن تاريخ غرب و شروع تاريخ مردان «اهل ديانت» را داشتبه فراموشي سپرد و نام و ياد مردان مرد را كه سينه سپر ساختند و با بال شهادت تا آسمان انس بالا رفتند، از صفحه قلب و سينه كاغذها زدود؟
از چه زماني به اين بلاي خانمانسوز گرفتار آمدهايم كه ذكر بلند صيادان مرغ عشق و مرغان بيتاب قاف معرفت را نشانه آلودگي به سياستبازي و سياستزدگي ميشناسيم؟
«الفباي سياست» را در كدام مدرسه آموختهايم كه بي«عقل سياسي» به تفسير آن مينشينيم؟
هيهات كه ندانستيم سياست دورافتاده از فرهنگ آفت است و فرهنگ بيسياست دلمشغولي آنان كه سترون بر عرصه خاك ميزيند.
همواره بر اين نكته اشاره داشتهايم كه: آنكه از منظر «اهل فرهنگ و تفكر» به معاملات و مناسبات مردم مينگرد، سياست را ذيل فرهنگ ميشناسد تا مبنايي براي همه بودن و معنايي براي همه ملكداري عرضه كرده باشد. سياستي كه فرهنگ باطن آن را مينماياند. سياستي متكي به عقل سياسي و نه سياستبازي.
بر اهل خرد پوشيده نيست كه: آنانكه از «فرهنگ» دم ميزنند با همه چيز كار دارند و براي همه چيز معنياي ميطلبند. رهنماياني كه در شب چراغي فراروي مردمان قرار ميدهند تا سراب را آب مپندارند و مغيلان را مامن. وه كه غفلت از «فرهنگ» بر سر همه مناسبات ما و از جمله سياست آن آورد كه همگان شاهد آنيم. و سياستبياتكا و مبنا بر سر ادب و فرهنگ آن آورد كه همگان از آن نالانيم.
در هنگامهاي چهاردهمين شماره «موعود» را به نام «چهاردهمين» ستاره آسمان امامت و ولايت تقديم مشتاقان و منتظران ميكنيم كه نام و ياد محمد مصطفي، صلواتاللهعليه، ما را به رجعتبه آيين حقيقي آن عاليجناب، حضرت رحمة للعالمين فرا ميخواند، آئيني كه واسپس هزار و اندي سال ديگربار با حضور مردي از تبار محمد، هم نام محمد، با لباس محمد و با صفت ناب رحمة للعالمين آشكار ميشود.
«خميني بزرگ» متذكر اين نكته بود كه نهضتبهمن ماه، طلايهدار حضور مهدي، عليهالسلام، است و خرداد، سرآغاز فصل انتظار.
همو كه سروده بود: «انتظار فرج از نيمه خرداد كشم».
والسلام