بوي يار

امام مهدي، عليه‏السلام، دربيان شهيد سيد مرتضي آويني

اين بچه‏ها معماگونه هستند در عين گريستن مي‏خندند و در عين خنديدن مي‏گريند. دل دريايي‏شان مطمئن و آرام است اما در عين حال امواج بيقراري‏شان بيتابانه خود را به ساحل بلند سينه‏هاي ستبرشان مي‏كوبد. اينان ذخيره‏هاي خداوند براي عصر آخرالزمان هستند برگزيدگاني كه تاريخ، هزاران سال در انتظار قدومشان بوده است.

عصاره امتهاي پيشين همانان كه «فسوف ياتي الله بقومم يحبهم و يحبونه اذلة علي المؤمنين و اعزة علي الكافرين يجاهدون في سبيل‏الله و لا يخافون لومة لائم‏»...

چه روزگار شگفتي، تاريخ آينده كره ارض بارور حوادثي بس شگفت است‏حوادثي كه مجد و عظمت جهانگير اسلام را در پي خواهد داشت و اين همه را تنها كسي درمي‏يابد كه منتظر است و بوي يار را از فاصله‏اي نه چندان دور مي‏شنود و هر لحظه انتظار مي‏كشد تا صداي «اناالمهدي‏» از جانب قبله بلند شود و او را به سوي خويش فراخواند.

راهيان كربلا را بنگر، آنان خوب دريافته‏اند كه زندگي به خون وابسته است و پيكر تاريخ، بي‏خون خدا، ثارالله، مرده‏اي بيش نيست و سر مبارك امام شهيد برفراز ني رمزي است‏بين خدا و عشاق يعني كه اين است‏بهاي ديدار. به يادآر فرموده صاحب‏الزمان را كه ما را به اعمالي فراخوانده‏اند كه به محبتشان نزديك‏تر است: «فليعمل كل امرء منكم ما تقرب من محبتنا» و براستي مگر محبت آنان در چيست؟ در محبت‏حسين. محب حسين محبوب خداست و كدام راه از اين نزديكتر!؟

بشنو، زبان حال آنان را بشنو: حسينا! اماما! هرچند ما عاشورائيان قرن پانزدهم هجري قمري كربلا نبوديم تا به نداي هل من ناصر تو پاسخ گوييم و حق را ياري كنيم؛ اما حسينا ما مي‏دانيم كه تاريخ بر محور تو و عاشورا و كربلايت مي‏گردد و زمان از آن مي‏گذرد تا ياران تو را از صلب پدران و رحم مادرانشان بيرون كشد و همه آنان را در زير علم خونخواهي تو گردآورد و آنان را وارث زمين گرداند و اينچنين همه تاريخ روزي بيش نيست و آن روز روز عاشوراست.

***