سر ظهر بود و خسته و کوفته داشتم از مدرسه برمي‌گشتم. خدا را شکر خيابان وليعصر(عج) مثل هميشه به خاطر درختان بلند و قشنگي که وارد، خنک بود. غرق در تفکّرات خودم بودم و هزار و يک جور افکار ريز و درشت از ذهنم عبور مي‌کرد.
يک دفعه ديدم صداي اذان مي‌آيد. تعجّبم به خاطر اين بود که مثل هميشه صداي اذان‌گو از پشت بلندگو نمي‌آمد. آن اطراف هم تا کيلومترها هيچ مسجدي نبود. دور و اطراف را که نگاه کردم، ديدم يك پسر جوان، در آن سمت خيابان ايستاده و بلند بلند اذان مي‌گويد. خيلي تعجّب کردم. از خيابان رد شدم و ايستادم به تماشا کردنش. انصافاً صداي قشنگ و رسايي هم داشت. چيزي که ناراحتم کرد، نگاه‌هاي پر از تمسخر بعضي از عابرها بود؛ امّا انگار او توي يك دنياي ديگر بود. اذانش که تمام شد، کيفش را از زمين برداشت و رفت. ولي من الآن بيشتر از چهار ساله که هر وقت از آن منطقه رد مي‌شوم، به يادش مي‌افتم و از خودم خجالت مي‌کشم. آخر هنوز هم آن حوالي، هيچ صداي اذاني وقت نماز را ياد آدم‌ها نمي‌اندازد.