مي‌خواستند بيرونش کنند. هيچ کدام از اهل هيئت راضي نبودند که يک لات و شرور معروف، هيئت آنها را بدنام کند. هر شب که به مجلس عزاداري مي‌رفت، نگاه‌هاي نه چندان مهربان عزاداران را حس مي‌کرد. رئيس هيئت بيشتر از اين ناراحت بود که چه کار حرامي‌کرده است که يک شراب خوار معروف، مراسم عزاداري‌اش را نجس مي‌کند.
بالأخره صدايشان درآمد. يک شب که رسول ترک دوباره به هيئت رفت، حس کرد جَو متفاوت است. عدّه‌اي جمع شده بودند و راجع به موضوعي حرف مي‌زدند. پس از دقايقي، جواني از آنها جدا شد و به سمت او آمد. رسول با لبخندي از او استقبال کرد. جوان که خود را فرستادة مسئول هيئت معرفي کرد، با صراحت به او گفت که از مجلس بيرون برود و ديگر به آنجا برنگردد. از چهرة رسول ترک معلوم بود که چقدر ناراحت و عصباني است. همه انتظار داشتند که مثل هميشه عربده‌کشي کند و دعوا راه بياندازد؛ امّا او آرام از جايش بلند شد. بدون هيچ شکايتي آنجا را ترک کرد و مستقيم به سمت خانه‌اش رفت. ارادتش به امام حسين(ع) مانع اين بود که از دوستدارانش کينه به دل بگيرد. تمام فکرش اين بود که از فردا به کدام هيئت برود که راهش بدهند ...
صبح خيلي زود بود. صداي در، به شدّت تمام در خانه پيچيد. رسول مضطرب و ترسان به سمت در رفت. در را که باز کرد، خشکش زد. کسي را ديد که اصلاً انتظارش را نداشت. مسئول هيئت!
مرد تا رسول را ديد، او را در آغوش کشيد. بوسيد و احوال‌پرسي کرد. رسول دليل اين رفتار متناقضش را نفهميد. اوّل او را بيرون کردند و حالا صبح به اين زودي آمده‌اند و احوالش را مي‌پرسند! پرسيد چه شده؟ مرد فقط گفت که او را ببخشد و از امشب فقط به هيئت آنها برود. رسول گفت: مگر در اين چند ساعت چه اتّفاق خاصّي افتاده که او آن‌قدر تغيير نظر داده است؟ مرد هم خيلي مختصر گفت که ديشب خوابي ديده است که نظرش را برگردانده؛ امّا وقتي اصرارهاي رسول را ديد، شروع کرد به تعريف کردن:
در شبي تاريک در صحراي کربلا بودم. خيمه‌ها و ياران امام حسين(ع) يک طرف و خيمه‌هاي يزيديان هم يک طرف ديگر بود. تصميم گرفتم به سمت خيمه‌هاي امام(ع) بروم. هنوز چند قدم نرفته بودم که سگي مانعم شد. آن سگ، با پارس‌ها و حمله‌هاي خود، مانع ورود غريبه‌ها به خيمه‌ها بود. بالأخره با سگ درگير شدم. به سختي مي‌خواستم خودم را از او جدا کنم که ناگهان چيز عجيبي ديدم. رسول! من يک دفعه متوجّه شدم که سر و صورت آن سگ، سر و صورت توست. در واقع اين تو بودي که در حال پاسداري از خيمه‌هاي اباعبدالله(ع) بودي ...
رسول شروع به گريه کرد. او ناله‌کنان از مسئول هيئت مي‌پرسيد: راست مي‌گويي؟ يعني واقعاً من سگ نگهبان خيمه‌هاي امام حسين(ع) بودم؟ ... از اين لحظه به بعد من سگ حسينم ... خودشان مرا به سگي قبول کرده‌اند ...
بعد از اين خواب، حال رسول طوري شد که در هيئت‌ها و دسته‌هاي عزاداري، ديدن وضع رسول هر شخصي را به گريه مي‌انداخت.
با هم قرار گذاشتند که هر کس زودتر فوت کرد، به خواب ديگري بيايد و بگويد که اين گريه‌ها، چه فايده‌اي برايشان داشته و خواهد داشت.
حاج سيّد محمّد زعفرانچي، براي فرزندش آقا سيّد علي و عدّه‌اي ديگر تعريف کرده بود:
شبي در نجف، خواب ديدم که به تنهايي در خيمه‌اي نشسته‌ام. ناگهان خودرويي از دور آمد که مردي عرب راننده بود و رسول ترک هم کنار او نشسته بود. وقتي ماشين به من رسيد، رسول پايين آمد و سمت من آمد و به زبان ترکي گفت: حاج سيّد محمد! به جدّه‌ات حضرت زهرا(س) قسم، خانم خودشان آمدند و مرا بردند» بعد به سرعت دوباره سوار ماشين شد و دور شد.
وقتي از خواب بيدار شدم، نفهميدم معني خوابم چيست. بعدها فهميدم که آن شب، شب وفات رسول ترک بود ...
آن شب، آخرين شب حيات رسول بود. حاج اکبر آقاي ناظم، کنار او ماند. رسول هر از چند گاهي رو به او مي‌کرد و با همان لهجة شيرين ترکي مي‌گفت: قبرستان منتظر من است و من منتظر آقامم...
حاج اکبر آقا، با شناختي که از او داشت، ديگر کم‌کم باور کرد که رسول رفتني است. بالأخره لحظة آخر رسيد. حاج اکبر آقا در آن لحظات شاهد بود که يک دفعه، يک وجد و شادماني رسول را فرا گرفت. بعد او با يک شور و حالي خاص، با صداي بلند گفت: آقام گلدي آقام گلدي... (آقايم آمد، آقايم آمد...) و بعد، با رويي باز، چشم‌هايش را براي هميشه بست ...
رسول ترک، در پنجم اسفند سال 1248 ه .ش. در «تبريز» به دنيا آمد. پس از فراز و نشيب‌هاي بسيار، راه امامان(ع) را پيش گرفت و تا آنجا پيش رفت که به يک فرد مقرّب تبديل شد. روحش شاد.
منبع:
تمام مطالب، از کتاب «رسول ترک، آزاد شدة امام حسين (ع)» استخراج شده است. (با تغيير نثر)
پژواک