كم‌كم بسياري از همسايه‌ها داشتند به او مشكوك مي‌شدند. آن «شيعة هندي»، همسايه‌اي جديد بود و نزديك به شش ماه مي‌شد كه به «كربلا» آمده بود. او زادگاهش «هندوستان» را براي هميشه رها كرده بود تا بقية عمرش را در كربلا، در مجاورت مزار امام حسين(ع) و ياران باوفايش زندگي كند. ظاهرش نشان مي‌داد كه آدمي جليل‌القدر است، كما اينكه مرحوم فاضل دربندي نيز در كتابش به نام «اسرار الشّهادة» از آن شيعة هندي به عنوان يكي از بزرگان هند ياد كرده است؛ امّا او در اين شش ماه، حتّي يک بار هم به حرمين شريفين نرفته بود!شيعة هندي در يكي از محلّه‌هاي كربلا خانه‌اي تهيّه كرده بود و حالا بعد از شش ماه، بسياري از همسايه‌ها، او و خانواده‌اش را به خوبي مي‌شناختند. همة همسايه‌ها و آدم‌هايي كه در اين شش ماه با او ديدار و برخوردي كرده بودند، او را شيعه‌اي معتقد و باتقوا يافته بودند؛ امّا به مرور و با گذشت زمان، بعضي‌ها متوجّه يك موضوع غير عادي دربارة او شده بودند. آن موضوع باعث شده بود تا بعضي از همسايه‌ها فكرهاي ناخوشايندي نسبت به او پيدا كنند و رفته رفته گاهي اين فكرها بر زبانشان نيز جاري مي‌شد. آن موضوع در واقع خيلي عجيب بود. آن شيعة هندي در همة اين شش ماهي كه در كربلا ساكن شده بود، حتّي يك‌بار هم به حرم سيّدالشهدا(ع) مشرّف نشده بود!
فقط در طول اين شش ماه گاهي بعضي از همسايه‌ها مشاهده كرده بودند كه او به بالاي پشت بام خانه‌اش مي‌رود و روي به سوي بارگاه امام حسين(ع)، به آن حضرت سلام مي‌دهد و زيارتي مي‌خواند و پايين مي‌آيد.
عاقبت، داستان و ماجراي شيعة هندي به گوش مرحوم سيّد مرتضي رسيد. مرحوم سيّد مرتضي در آن زمان يكي از دانشمندان و علماي بزرگ كربلا بود و در بين مردم و ساكنان كربلا مشهور به نقيب بود. جناب نقيب، بعد از شنيدن و پي بردن به داستان و ماجراي شيعة هندي به خانة او رفت و بعد از سلام و عليك و احوال‌پرسي‌هاي معمولي شروع به سرزنش و ملامت شيعة هندي کرد و با صراحت به او گفت: در مذهب اهل بيت عصمت و طهارت(ع) يكي از آداب و دستورهاي زيارت اين است كه به حرم داخل بشوي و عتبه و ضريح را ببوسي؛ ولي اين روش و طريقة تو كه فقط از بالاي پشت بام خانه‌ات آن حضرت را زيارت مي‌كني اختصاص به شيعيان و مؤمناني دارد كه در شهرها و كشورهاي ديگر زندگي مي‌كنند و براي آنها ممكن نيست تا در كربلا و در داخل حرم سيّدالشهدا(ع) حاضر شوند.
از حالت و چهرة شيعة هندي پيدا بود كه صحبت‌هاي نقيب او را بسيار مضطرب و نگران كرده است. او بعد از گوش كردن به همة حرف‌هاي نقيب، با حالتي از روي خواهش و التماس گفت: يا نقيب! من از شما انتظار و توقّع دارم تا هر مقدار از مال دنيا كه بخواهي از من بگيري؛ ولي در عوض مرا مأمور به داخل شدن به حرم سيّدالشّهداء(ع) نفرمايي و مرا به كلّي از اين كار معاف كني.سيّد مرتضي از اين سخن بسيار ناراحت و دلخور شد و جواب داد: من به خاطر مال دنيا اين حرف را نگفتم؛ بلكه اين روش زيارت تو را در صورت ساكن بودن در كربلا بدعت و منكر مي‌دانم
و نهي از منكر واجب است.
شيعة هندي با توجّه به آن حرف‌هاي صريح و بي‌پردة جناب نقيب، ديگر هيچ حرفي براي گفتن نداشت. او ديگر بر خود واجب مي‌دانست كه از توصية او پيروي كند.بعد از رفتن نقيب، شيعة هندي بلند شد و رفت تا غسل زيارت كند. بعد از آن، يكي از بهترين لباس‌هايي را كه داشت، پوشيد و پاك و پاكيزه و با پايي برهنه از خانه‌اش بيرون آمد. شيعة هندي به سوي بارگاه و حرم سيّدالشهداء(ع) در حركت بود. هر چه بيشتر به حرم نزديك‌تر مي‌شد، خضوع و خشوعش بيشتر جلوه پيدا مي‌كرد. بعد از دقايقي به درهاي حرم رسيد و خودش را در جلوي درهاي صحن بر روي زمين انداخت و به شدّت به گريه افتاد. براي بسياري از زائراني كه از كنارش رد مي‌شدند، گريه‌ها و ناله‌هاي او ديدني بود. جناب نقيب به شيعة هندي گفته بود كه يكي از آداب و دستورهاي زيارت اين است كه عتبه و ضريح را ببوسي و حالا او درحالي كه خود را بر روي زمين انداخته بود، تندتند عتبه و درهاي صحن شريف را مي‌بوسيد.زماني كه شيعة هندي از روي زمين بلند شد تا به داخل حرم برود، بدنش به طور محسوسي مي‌لرزيد. زماني كه به يكي از كفش‌داري‌هاي حرم نزديك شد، رنگ و رويش زرد شده بود. او در جلوي كفش‌داري نيز خودش را بر روي زمين انداخت و شروع به بوسيدن زمين كرد. بعد از لحظاتي همانند كسي كه در حال جان دادن و احتضار باشد از روي زمين بلند شد و وارد ايوان شد. او فقط چند متر با مرقد مطهّر مولايش، حسين بن علي(ع) فاصله داشت. با هر سختي و مشقّتي بود، به رواق وارد شد. به محض اينكه چشم‌هاي گريان و برافروخته‌اش به ضريح مبارك و شش گوشة امام حسين(ع) افتاد، صدا زد: اهذا مصرع سيّدالشّهداء(ع)؛ آيا اينجا همان جايي است كه حسين(ع) بر زمين افتاد؟ اهذا مقتل سيّدالشّهداء(ع): آيا اينجا همان جايي است كه حسين(ع) كشته شد؟! و سپس فريادي كشيد و در همان نزديكي‌هاي ضريح، نقش بر زمين شد.همة زائران، مات و مبهوت مانده بودند. لحظاتي نگذشت كه عدّه‌اي به دور بدن شيعة هندي حلقه زدند. باور كردني نبود؛ امّا حقيقت داشت. او پرواز كرده بود. او جان داده بود...
منبع:
کتاب دارالسلام، مرحوم شيخ محمود عراقي، ص 510، به نقل از کتاب رسول ترک، آزاد شدة امام حسين (ع)، ص 184.
پژواک