بزنطي مي‌گويد: من از کساني بودم که به امامت موسي بن جعفر(ع) اعتقاد داشتم؛ ولي دربارة امامت حضرت رضا(ع) در حال ترديد بودم. نامه‌اي به حضرت نوشتم و از چند مسئله سؤال کردم؛ ولي مهم‌ترين مسئله‌اي را که در نظر داشتم بپرسم، از يادداشت آن غفلت نمودم. جواب همة آن مسائل آمد و در آخر نامه اضافه فرموده بودند که مهم‌ترين مسئلة خود را فراموش کرده بودي. من به امامت آن مولا معتقد شدم. بعد خدمت امام(ع) رسيدم و عرض کردم: مايلم مواقعي را که از طرف دشمنان برايم خطري نيست راهنمايي بفرماييد تا به منزل شما بيايم. يک روز نزديک غروب امام(ع) مرکب سوار خود را برايم فرستاد و من به حضورش رسيدم. نماز مغرب و عشاء را با ايشان خواندم و بدون اينکه من تقاضا کنم شروع نمودند از مشکلات و مسائل يک به يک پرده برداشتن و من يادداشت کردم. مدّتي از شب گذشت. در اين موقع امام(ع) رو به غلام نمود و فرمود: «همان رختخوابي که خودم مي‌خوابم بياور تا بزنطي در آن بخوابد.» از دلم گذشت که کسي در دنيا مانند من نيست. امام(ع) وسيلة خود را برايم فرستاد و خدمتش رسيدم و پهلويم نشست. سپس اين همه درباره‌ام لطف نمود. امام فرمود: «احمد! مبادا افتخار کني بر دوستان خود به واسطة اين کار، صعصعـ［ بن صوحان مريض شد، اميرالمؤمنين(ع) به عيادتش رفت، خيلي نسبت به او لطف نمود. دست مبارکش را بر پيشاني‌اش گذاشت. وقتي مي‌خواست حرکت کند فرمود: صعصعه مبادا بر دوستان خود به واسطة اين کار من افتخار کني «من اين کارها را که انجام دادم از اين جهت است که وظيفة خود مي‌دانم.»
امام طبق سيرة الهي به نحو احسن از مهمان پذيرايي نمود و هنگامي که ديد فکر منحرف‌کننده‌اي به ذهن بزنطي آمد، به او هشدار داد که دربارة کار من بر ديگران مباهات نکني؛ زيرا امام وظيفة ديني خود را انجام داده است.ژ
٭ ٭ ٭
موسي بن سيّار مي‌گويد:
با حضرت رضا(ع) بودم. نزديک ديوارهاي طوس ناله و گريه‌اي شنيدم، جست‌وجو کردم تا علّت را دريابم. چشمم به جنازه‌اي افتاد که مي‌آوردند. در همين موقع حضرت رضا(ع) از اسبش پياده شد و به طرف جنازه آمد، آن را بلند نمود و چنان به جنازه چسبيده بود، مثل بچّه‌اي که به مادرش مي‌چسبد. آنگاه رو به من نمود و فرمود: «هر کسي جنازة يکي از دوستان ما را تشييع نمايد، از گناه پاک مي‌شود. مثل روزي که از مادر متولّد شده است.» بالأخره جنازه
را کنار قبر گذاشتند، امام(ع) مردم را يک طرف کرد تا ميّت را مشاهده نمود. دست خود را بر سينه‌اش گذاشت و فرمود: «فلاني به تو بشارت بهشت مي‌دهم. ديگر بعد از اين ناراحتي نخواهي داشت.»
عرض کردم: فدايت شوم! مگر اين مرد را مي‌شناسي؟ اينجا سرزميني است که تاکنون در آن گام ننهاده‌اي. فرمود: موسي! مگر نمي‌داني اعمال شيعيان هر صبح و شام بر ما عرضه مي‌شود: «اگر کوتاهي در اعمال کرده باشد از خداوند درخواست مي‌کنم بگذرد، از او و چنانچه کار نيکي انجام داده باشد درخواست پاداش براي او مي‌نمايم.»
منبع:
ماهنامة زائر، سال پانزدهم، شمارة يازدهم، ش 170.