آب و آیینه
دل باغ تا سبزه را آرزو کرد
بهار، آب و آیینه را رو به رو کرد
زمین را در اطراف باران رهانید
تن خستة خاک را زیر و رو کرد
تَشَر زد به تالاب‌های زمینگیر
دل قطره‌ها را پر از جست‌وجو کرد
خیابان پر از خلوت و خامشی بود
خم کوچه‌ها را پر از های و هو کرد
نگاهم پی خواهشی سبز می‌رفت
بهار آمد و با دلم گفت‌وگو کرد
مرا با صدای تر آب‌ها خواند
مرا با دل خسته‌ام رو به رو کرد
آهنگ طراوت
باز آهنگِ طراوت می‌کنم
از گل و باران حکایت می‌کنم
از درخت مِهر سیبی می‌کنم
در میان شهر قسمت می‌کنم
بوسه بر دست محبّت می‌زنم
از صمیمیّت حمایت می‌کنم
عشق، این تنها غریب شهر را
دوست می‌دارم، رعایت می‌کنم
با دلی شفّاف‌تر از آینه
هر تبسّم را اجابت می‌کنم
آیة تطهیر دل‌هامان صفاست
روز و شب آن را تلاوت می‌کنم
با کسی گر مهربانی می‌کنم
از خدای خود اطاعت می‌کنم
محمّدرضا سهرابی‌نژاد
فصل صنوبر
عشق، پرواز بلندی‌ست، مرا پر بدهید
به من اندیشه‌ای از مرز فراتر بدهید
من به دنبال دل گمشده‌ای می‌گردم
یک پریدن به من از بال کبوتر بدهید
تا درختان جوان راه مرا سد نکنند
برگ سبزی به من از فصل صنوبر بدهید
یادتان باشد اگر کار به تقسیم کشید
باغ جولان مرا بی در و پیکر بدهید
آتش از سینة آن سرو جوان بردارید
شعله‌اش را به درختان شناور بدهید
عشق اگر خواست نصیحت به شما گوش کنید
تن برازندة او نیست، به او سر بدهید
دفتر شعر جنون‌بار مرا پاره کنید
یا به یک شاعر دیوانة دیگر بدهید
محمّد سلمانی
ماه واپسین
از شقایق خرمنی گل آتشین دارد بهار
از هزاران رنگ در نقش جبین دارد بهار
از حضور لادن و آلاله دارد انجمن
گنج رنگینی عیان در آستین دارد بهار
حسرت از دل می‌برد رنگ نگارستان او
چشم شوخ عاشقان را در کمین دارد بهار
گوشه گوشه خاک یا باغ ارم آراسته
یا بهشت بی‌خزان روی زمین دارد بهار
از خرام دلربایان منظری دارد شگفت
قامت گلی را نگاه شرمگین دارد بهار
پای نامحرم اگر رنجور سازد باغ را
خارها در ساق‌های گل کمین دارد بهار
از تماشای پری‌رویان نمی‌کاهد گلی
با سیه چشمان صفای همنشین دارد بهار
لذّت دنیا «پریشان» در بهار آرزوست
دیده بر رخسار ماه واپسین دارد بهار
پریشان
مرد مساوات و عمل
کعبه ای کاش شبی باز تَرَک بردارد
آسمان همچو سر آغاز تَرَک بردارد
بر زمین گام نَهَد مرد مساوات و عمل
طاق کسرای دغل باز تَرَک بردارد
مردی از جنس علی، خوی نبی، صبر خدا
که به یُمن قدمش راز تَرَک بردارد
چشمة نور و عدالت به قدومش روشن
ظلمت حاشیه‌پرداز تَرَک بردارد
چینی نازک تنهایی مَردان خدا
با دعای سحرش باز ترک بردارد
گرچه زیباست شب از ذکر و مناجات ولی
به حضورش شب غمّاز ترک بردارد
ذهنم آمادة پرواز، ولی منتظرم
تا مگر پیلة ناساز، ترک بردارد
منتظر می‌شوم ار پردة اسرار درید
این دل مانده ز پرواز ترک بردارد
مصطفی معارف
سبوی صبح
می‌جوشد آفتاب غزل از سبوی صبح
گل می‌کند سرود فلق از گلوی صبح
با انعکاس نغمة «قَدْ قامَتِ الصَّلوة»
بنگر ز آب چشمة عرفان وضوی صبح
لَه لَه زنان ز ره پارة نسیم
آماده گشت تا که بنوشد ز جوی صبح
فریاد استغاثة مهدی بیا شنو
کز ره رسیده‌اند، شهیدان کوی صبح
در بارگاه ذکر و دعا، پیر دهکده
بنشسته با دو زانوی غم، رو به روی صبح
در شعله‌ریز حادثه، فیل ستارگان
مُردند تا که زنده شود آبروی صبح
دل‌ها ز فرط وسعت اندوه شب گرفت
کی می‌رسد سوار مظفّر ز سوی صبح؟
غلامرضا رحمدل
تقدیم به آستان پر مهر موعود مهربانی‌ها
دست‌های مهربان تو
نمی‌شود تو رد شده باشی و
گل‌های وصله خوردة خیابانی
سر بر نگردانده باشند
حتّی باور نمی‌کنم
این روزهای بی‌برکت
زیر بال بابونه‌های باران نخورده را
نگرفته باشی
هر چقدر این روزها
چهل ستون آگهی‌های گمشدة روزنامه‌ها
به جای آنکه دنبال تو بگردند،
به یک همکار
ترجیحاً خانم نیازمند باشند،
هر چقدر درخت‌های این حوالی
خشکیده قد کشیده باشند و
بیشتر از تمام عمرشان برگ بریزند
و سرفه‌های سفورها را
به واژآرایی‌های شاعرانة ما اضافه کنند
حتّی میز و نیمکت‌های بی‌خیال مدرسه‌ها هم
به همین تصوّر آمدنت
به درختانگی‌شان برمی‌گردند
ریشه می‌دوانند
و ساقه بر دست می‌گیرند
حتّی همین حالا
که پیرزن‌های کدام آبادی‌های دنیا
در سوگ جوانمرگ‌های خود
دست‌هایشان را می‌چرخانند و
رود رود گریه می‌کنند
حتّی همین حالا
که طبیعی‌ترین آدم‌های دنیا
مصنوعی راه می‌روند،
دختران همین کدام آبادی‌ها
نذر آمدن توست
که قالی‌هایشان را
به دار می‌آویزند
حتّی همین حالا
که یک عدّه تو را به خطّ نستعلیق می‌نویسند و
تجوید نامت را درست رعایت می‌کنند
و آن سوی ماجرا
تمام همّتشان را
به مواظبت از میزهای موازی گره می‌زنند
و آن سوتر ماجرا
به قیمت ترور درخت‌‌ها
ادامة حیاط می‌دهند،
منتظر بزرگ‌ترین سورپریز
که باید واژة فارسی‌اش را پیدا کنم،
مانده‌ایم،
تا مجبور نباشیم
در سلام اوّل سال
در باغ سفره‌هامان
سیر و سرکه بچینیم
ما به هیچ دستی ایمان نداریم
تنها دست‌های توست
که بر دل هر روز سوختة ما
بخش‌پذیرند
سیّد محمّد امین جعفری حسینی