از میان خبرها

صفحات چاپی ۱۰ تا ۱۴

مطالعه در کتاب‌خوان

باراک: خاورمیانه باید علیه ایران متّحد شود

به گزارش «خبرگزاری فارس» به نقل از روزنامة صهیونیستی «هاآرتص»، ایهود باراک در نشست آیپک (امور عمومی آمریکا و اسرائیل) از دولت آمریکا خواست، چارچوب امنیّت منطقه‌ای در خاورمیانه ایجاد شود که کشورهای این منطقه را در برابر چالش‌های مشترکی چون ترور، امنیّت مرزها و دفاع موشکی متّحد کند. باراک در صحبت‌های خود، ایران را هم به عنوان یکی از چالش‌هایی مطرح کرد که کشورهای خاورمیانه باید علیه آن متّحد شوند.

وزیر جنگ رژیم ‌صهیونیستی که یک بار از سمت خود استعفاء داده و حالا هم با پایان دورة کابینة سی و دوم باید رسماً از سمت خود کنار رود، در این نشست به موضوع صلح با فلسطینی‌ها نیز اشاره کرد و گفت:

اسرائیل باید راهکاری جسورانه برای صلح مطرح کند که به راهکاری دائم بیانجامد یا اینکه حدّاقل به امضای «موافقتنامة‌ موقّت، امّا مناسبی» منجر شود.

وی همچنین گفت که اسرائیل ناگزیر است که راهکار دو دولتی را بپذیرد.

باراک نهایتاً گفت: در صورتی که فلسطینی‌ها حاضر به پذیرش این راهکار نباشند، «لازم است تا اسرائیل یک جانبه وارد عمل شده و خطوط مرزی را تعیین کند که بقای شهرک‌ها را تضمین کند و ضمناً اکثریّت یهودی‌ در نسل‌های بعدی در آن حفظ شود».

«حضور نظامی بلند مدّت در رود اردن» هم از جمله دیگر گام‌های یک جانبه‌ای است که باراک می‌گوید اسرائیل باید بردارد.

وزیر جنگ رژیم‌صهیونیستی در بخشی دیگر از صحبت‌هایش به موضوع پروندة هسته‌ای ایران اشاره کرد و گفت که به نظر نمی‌رسد تحریم و دیپلماسی بتواند ایران را از ادامة برنامة هسته‌ای باز دارد. وی سپس نتیجه‌گیری کرد که باید همچنان تمام گزینه‌ها روی میز باشد.

در حالی که اسرائیل تنها دارندة تسلیحات اتمی در خاورمیانه است، وزیر جنگ آن می‌گوید:

دست‌یابی ایران به سلاح هسته‌ای، آغازگر مسابقة تسلیحاتی در منطقه است و به تبع آن «ترکیه»، «عربستان سعودی» و «مصر» نیز به دنبال سلاح هسته‌ای خواهند رفت.

صحبت از تلاش ایران برای دست‌یابی به سلاح هسته‌ای و پس از آن، آغاز رقابت تسلیحاتی در منطقه در حالی تقریباً هر روز از سوی مقامات صهیونیست مطرح می‌شود که ایران بارها این ادّعا را رد کرده و آژانس‌ بین‌المللی انرژی اتمی هم در طیّ بیش از ده سال بازرسی مستمر، تاکنون هیچ مدرکی دالّ بر وجود اهداف نظامی در برنامة هسته‌ای ایران به دست نیاورده است. «مرکز امنیّت جدید آمریکا» نیز که یکی از مهم‌ترین اندیشکده‌های مشاور «کاخ سفید» به شمار می‌آید هم، دو هفتة قبل با انتشار یادداشتی آغاز رقابت تسلیحاتی در منطقه پس از دست‌یابی ایران به سلاح هسته‌ای را رد کرده بود.

ایهود باراک در سخنرانی خود به موضوع «سوریه» هم پرداخت و از عدم تلاش کافی برای سرنگونی دولت سوریه انتقاد کرد و ادّعا کرد: انگار هیچ ارادة سیاسی برای این کار وجود ندارد.

صفحهٔ ۱۱

اسلام‌ستيز معروف مسلمان شد

به گزارش شیعه نیوز به نقل از باشگاه خبرنگاران، آرنود فان دورن، عضو سابق جناح راست افراطی «هلند»، موسوم به «آزادی» كه توسط گيرت ويلدرز، نمايندة اسلام‌ستيز پارلمان هلند، هدايت می‌شود، اسلام آورد. باور اين خبر در ابتدا برای مخاطبان اين صفحه و مردم «بلژيك» بسيار سخت بود؛ ولی فان دورن اين خبر را تأييد كرد و بر آن مهر صحّت گذاشت.

وی اين خبر را در پايگاه اجتماعی توئيتر، تحت عنوان «يك شروع تازه» عنوان كرد و در ادامه نيز شهادتين را در اين پايگاه به زبان عربی، به نمايش گذاشت. گفتنی است، گیرت ویلدرز، رهبر حزب راستگرای افراطی آزادی در هلند، که فان دورن پیش از این، از اعضای آن بود، اعلام کرده است که در سال 2013 م. مبارزة جدیدی را با دین اسلام آغاز خواهد کرد و این راه را تا زمان مرگش ادامه خواهد داد.

پروژة جدید ضدّ ایرانی هالیوود کلید خورد

اگرچه تاکنون خبری از جزئیّات این پروژه منتشر نشده؛ امّا شواهد حاکی از آن است که به دلیل انفعال سیاست‌گذاران فرهنگی و سینماگران داخلی، افکار عمومی دنیا باز هم در آینده‌ای نزدیک باید شاهد یک روایت سیاست‌زده و آمریکایی به سبک هالیوود از واقعیّتی تاریخی در کشورمان باشند.

به گزارش«اصولگرا»، پس از ساخت فیلم‌هایی چون «بدون دخترم هرگز»، «سیصد»، «زمانی برای خیانت»، «خانه‌ای روی شن و مه»، «شرایط»، «شبی با پادشاه»، «انیمیشن پرسپولیس»، «کشتی‌گیر»، «جاودانه‌ها»، «سنگسار ثریّا»، «اسکندر» و در آخر فیلم به شدّت غیر حرفه‌ای و البتّه سیاسی «آرگو»، هالیوود این بار پروژه‌ای جدید را با موضوع کودتای آمریکایی 28 مرداد که منجر به سرنگونی دولت مصدّق و بازگشت محمّدرضا پهلوی به عرصة سیاسی کشور شد، کلید زده است.

اینکه تا به کی باید منتظر کنش‌های فعّال در این عرصه از سوی متولیّان فرهنگی کشور بود، سؤالی است که همچنان بی‌پاسخ مانده، امّا امیدواریم با توجّه به پتانسیل فراوان گفتمان انقلاب اسلامی این اتّفاق در آینده‌ای نزدیک به وقوع بپیوندد.

صفحهٔ ۱۲

افشای طرح تجزیة عراق توسط یک نویسندة مصری

به گزارش شیعه نیوز، یک نویسندة مصری فاش کرد:

ایدة تجزیة عراق مربوط به حملة آمریکا به این کشور در سال 2003 م. نیست؛ بلکه این موضوع به 50 سال قبل برمی‌گردد.

احد سعید تاج الدّین، صاحب کتاب «ماذا جری فی العراق» (در عراق چه اتّفاقی افتاد؟) می‌گوید:

تقسیم عراق تفکّر جدیدی نیست؛ بلکه از سال 1975 م. مطرح شد. زمانی که کرانجیا، روزنامه‌نگار هندی، کتابی با عنوان «خنجر اسرائیل» چاپ کرد و در آن از یک سند سرّی اسرائیلی پرده برداشت، مبنی بر اینکه اسرائیل قصد دارد دولتش را از «نیل» تا «فرات» گسترش دهد.

در این سند آمده است: اسرائیل قصد دارد، سوریه را به سه منطقة «درزی»، «علوی» و «عربی» و «لبنان» را به دو منطقة «مارونی» و «‌شیعی» تقسیم کند.

این نویسنده افزود:

در همین سند آمده است: طرح تجزیة عراق نیز به این گونه است که این کشور به سه منطقة کردی در شمال، عربی در مرکز و الحاق جنوب آن به ایران در زمان پهلوی تقسیم شود تا شاه ایران هم در ازای آن از اهداف استراتژیکی اسرائیل و آمریکا در منطقه حمایت کند.

جایزة صلح نوبل برای مسلمان‌کش معروف

اعطای جایزة نوبل صلح در سال 2009 م. به باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا موجب اعتراضات مختلفی شد؛ زیرا اوباما چند ماه قبل سکّان ریاست جمهوری را به دست گرفته بود و کشورش درگیر دو جنگ در «عراق» و «افغانستان» بود.

به گزارش «موعود» به نقل از باشگاه خبرنگاران، جایزة صلح نوبل از جمله اتّفاقات جالب در جهان غرب است که یک سال به جنایتکاران بین المللی می‌رسد و سالی دیگر به براندازان نرم برخی حکومت‌ها. امسال نیز مؤسّسة نوبل اعلام کرده، 259 نامزد شامل 209 فرد و 50 سازمان برای دریافت جایزة نوبل صلح که اکتبر در «اسلو» اعطا می‌شود، با هم رقابت می‌کنند.

رکورد قبلی به سال 2011 م. باز می‌گردد؛ یعنی زمانی که 241 تن در فهرست نامزدها بودند. نکتة جالب در این خصوص این است که کمیتة نوبل از 50 سال پیش فهرست نامزدها را مخفی نگاه می‌دارد؛ امّا حامیان می‌توانند علناً نام نامزد خود را اعلام کنند.

به این ترتیب در میان نامزدهای مشهور می‌توان به ملاله یوسفزای نوجوان پاکستانی، شماری از فعّالان اروپایی حقوق بشر، مانند سازمان غیر دولتی «مموریال روس»، بیل کلینتون، رئیس جمهوری پیشین آمریکا یا همچنین تین سن، رئیس جمهور «میانمار» اشاره کرد که در موضوع کشتار مسلمانان مظلوم این کشور جزو یکی از متّهمان مهم محسوب می‌گردد؛ امّا «آمریکا» و «اروپا» با حمایت از وی، اجازة اعتراض رسانه‌ها و گروه‌های حقوق بشر را به وی نمی‌دهند.

شماری از نمایندگان پارلمان، وزیرانی از برخی کشورها، بعضی از استادان دانشگاه‌ها، برندگان سابق، اعضای برخی از سازمان‌های بین‌المللی یا کمیتة نوبل، نامزدهایی را برای دریافت جایزة نوبل صلح معرفی کرده‌اند. مهلت اعلام نامزدی تا اوّل فوریه است.

انتخاب کمیتة نوبل اوایل اکتبر اعلام و جایزة 10 دسامبر، یعنی سالگرد تولّد آلفرد نوبل، مؤسّس این جایزه اعطا می‌شود. سال 2012 م. نوبل صلح به اتّحادیة اروپا اعطا شد، انتخابی که برخی به آن اعتراض کردند و حتّی آن را مورد استهزاء قرار دادند.

صفحهٔ ۱۳

آیا گلیزرهای یهودی، نام «اولدترافورد» را هم می‌فروشند؟

در حالی که فوتبال «انگلیس» در نبردی جدّی با سرمایه‌داری رسوخ کرده در جزیره است، سرمایه‌دارانِ یهودیِ «منچستر» در حال فروش تاریخچة این باشگاه هستند.

به گزارش خبرنگار ورزشی «مشرق»، وقتی در سال 1910 م. درب «ورزشگاه اولدترافورد» یا همان «تئاتر رؤیاها»ی معروف، به سوی هواداران منچستر یونایتد باز شد، کمتر کسی تصوّر می‌کرد روزی برسد که برای فروش اسم آن، چانه‌زنی شود؛ امّا مالکان یهودی این تیم، در سودای درآمدزایی هستند و کاری به سنن جزیره ندارند. آنها از سرزمین سرمایه‌داری می‌آیند و این روزها به بالا رفتن صفرهای درآمدشان می‌اندیشند.

می‌توان ادّعا داشت با ورود سرمایه‌داری به فوتبال جزیره، رسوم این بخش از «اروپا» که داعیه‌دار هدایت جهانی این رشته است، مورد هجومی بی‌سابقه قرار گرفته است. البتّه این‌گونه به نظر می رسد که این سنن اروپایی در حال شکست از تازه‌واردان است، یک روز در «آرسنال» و روز دیگر در «منچستر سیتی» و امروز نیز «منچستر یونایتد». فرداها را کسی نمی‌داند!

آیا اولدترافورد هم معامله می‌شود؟

برای ورزشگاهی که نزدیک به 67 هزار نفر گنجایش دارد، تغییر نام اتّفاق کوچکی نیست. اولدترافورد که یازدهمین ورزشگاه قارّة اروپا و دومین در انگلیس از نظر ظرفیت است، این روزها به کانون توجّه بسیاری تبدیل شده است. گلیزرها که مالکیّت منچستر را در اختیار دارند، در حال برآورد برای فروش نام این مجموعه هستند؛ اتّفاقی که منجر به اعتراضات گسترده‌ای میان هواداران شده است. 

آنها بر این باورند که نام ورزشگاه، بخشی از هویّتش به مشار می‌رود، تغییرش یعنی مقابله با سنّت فوتبال اروپا، امّا مالکان آمریکایی چنین نظری ندارند. آنها که از ایالات متّحده به جزیره آمده‌اند، سودای درآمدزایی بیشتر را دارند. آنها می‌خواهند مانند منچستر سیتی و آرسنال رفتار کرده و نام یک شرکت بزرگ را روی ورزشگاه خود بگذارند. این نیز یعنی سرازیر شدن پولی هنگفت به باشگاهی که در زمرة ثروتمندترین‌های جهان است. در این بین، واقعیّت حکایت از مذاکرات سرّی برای روی دادن این اتّفاق دارد.

صفحهٔ ۱۴

فراخوانی