وقتی در آن بیابان خشک و بی آب و علف، خار مغیلان به پای سیّد خورد، در حالی که رمق بدنش کشیده شده بود، لب‌های خشک و چروکیده‌اش را از هم باز کرد و آخ بلند و دنباله‌داری گفت و خودش را روی زمین انداخت.
او در حالی که داشت خونی را که از بین چروک‌های لبش روی صورتش می‌ریخت، با دستش پاک مي‌کرد، با خودش کلنجار مي‌رفت که آخر آن امامي‌که بعد از چهل شب آمدن به مسجد سهله، نتوانستم ملاقاتش کنم، حالا در راه کوفه، آن هم این وقت شب به فریادم مي‌رسد؟
امّا در آن حال، یک دفعه سخن حضرت صاحب‌الزّمان(عج) که فرموده بودند: «از اخبار و اوضاع شما كاملاً آگاهيم و چيزي از آن بر ما پوشيده نمي‌ماند» به ذهنش خطور کرد و صورت رنگ پریده‌اش را به سمت آسمان گرفت و در حالی که از گوشة چشمش اشک مي‌ریخت، لبان خشکیده‌اش را از هم باز کرد و با صدایی لرزان اسم صاحبش را برد و گفت: يا حجّة بن الحسن ادرکني و بی حال روی زمین افتاد.
هنوز لحظه‌ای نگذشته بود که مرد عربی بالای سر سیّد ظاهر شد و با زبان مردم «نجف» رو به سیّد گفت: «از مسجد سهله آمده‌اي و مي‌خواهي به مسجد کوفه بروي؟»
سیّد با صدایی ضعیف جواب داد: بله
سیّد در دلش مي‌گفت: مي‌گویم تشنه‌ام، این مرد به من خرما مي‌دهد.
مرد عرب که انگار از دل او با خبر بود این بار با اصرار بیشتر خرماها را سمت او گرفت و گفت: «بگير و بخور.»
سیّد خرماها را گرفت و اوّلی را در دهانش گذاشت، حسّ عجیبی به او دست داده بود، هر چه خرما را بیشتر مي‌جوید، دلش بیشتر خنک مي‌شد و تشنگی‌اش کمتر مي‌شد. او خرمای دوم را با ولع بیشتر در دهانش گذاشت، بی‌آنکه خرمای اوّل هسته‌ای داشته باشد. سومي را که خورد، عطشش کامل رفع شده بود.
حالا حال سیّد خوب شده بود و همراه مرد سمت مسجد کوفه به راه افتاده بود، چند قدمي‌که برداشتند، مرد عرب سمت مسجد اشاره کرد و گفت: «این هم مسجد.»
سیّد از تعجّب چشمانش گرد شده بود، باورش نمي‌شد فقط چند قدم راه رفته بود و به مقصدش رسیده بود. سیّد مناره‌های مسجد را که دید، اشک امانش نداد. خواست از مرد تشکّر کند که سرش را برگرداند و دید مرد نیست.
حالا سال‌هاست که از این ماجرا مي‌گذرد و عطش حسّی است که دیگر سیّد تجربه‌اش نکرده است؛ امّا هر وقت نگاهش به آب مي‌افتد، در دلش موجي از خوشحالي حس مي‌كند و یاد امام برایش زنده مي‌شود.
منبع: برکات حضرت ولی عصر(ع)، ترجمه کتاب «العبقری الحسان»، نهاوندی، تدوین: سیّد جواد معلّم، ج 2، ص 200، س 5