ویژة ولادت مولی الموحّدین، امام علی(ع)
زلالی یقین
من آن خلوت‌نشین را دوست دارم
امید آخرین را دوست دارم
خدای عاشقان را می‌پرستم
رسولان امین را دوست دارم
پُرم از نفرتِ طاغوت کیشان
امیرالمؤمنین را دوست دارم
به جز آل سقیفه، آل تحریف
تمام مسلمین را دوست دارم
بدم می‌آید از تردید در عشق
زلالی یقین را دوست دارم
مگر دین خدا جز مهر و کین‌ست؟
من این آیین و دین را دوست دارم
امیر سیاهپوش
نام علی(ع)
هر کجا نام علی برده شود، شور آنجاست
شور آمیخته با شعشعة نور آنجاست
نه نیازم به خرابات، نه دیرست و حَرم
هر کجا نام علی برده شود، طور آنجاست!
جام جم گو، که بمان در خم خوش خطّی‌ها
مستی ناب ازل، شیشه و انگور آنجاست
مشک آهوی حرمگاه، به کویش جاری
عطر گیسوی پریشان شدة حور آنجاست
عارف و عامی و زاهد، به تماشا سرگرم
مست از شرم تمنّا، دل مستور آنجاست
دار عشقش، همه را شور انالحق داده‌ست
قاضی و محتسب و گزمه و منصور، آنجاست
یک شب آیینة من هم ز تجلّی پر شد
فاش دیدم که دل ناظر و منظور آنجاست!
مسجدی بود و علی بود و سحرگاهی ژرف
و دلم مشتعل از شعشعة نور، آنجاست!
پیش رفتم که سلامش بدهم، پاسخ گفت:
هر کجا، نام علی برده شود، شور آنجاست
مولا اگر نبود ...؟
مولا اگر نبود ولايت نداشتيم
روز حساب، باب شفاعت نداشتيم
عاشق نمي‌شديم اگر مرتضي نبود
نسبت به اهل بيت ارادت نداشتيم
عشق علي كه قسمت هركس نمي‌شود
سلمان اگر نبود، سعادت نداشتيم
مولا اگر نبود، عجم سرشكسته بود
ما غير از او اميد حمايت نداشتيم
اسلام ما نتيجة لبخند مرتضي‌ست
با زور تيغ، ميل هدايت نداشتيم
مولا اگر نبود، ري از دست رفته بود
تاريخ هشت سال رشادت نداشتيم
اين انقلاب بي‌مددش پا نمي‌گرفت
شور قيام و شوق شهادت نداشتيم
ما از دعاي خير علي رزق مي‌خوريم
اين طور اگر نبود، روايت نداشتيم
رونق نداشت حجرة انصاف‌هايمان
بركت به كار و كسب تجارت نداشتيم
شب‌هاي جمعه گريه‌مان ارث مرتضي‌ست
ما بي كُميل حال عبادت نداشتيم
محشر كه دست مردم سرگشته خالي است
بيچاره مي‌شديم؛ ولايت نداشتيم
وحيد قاسمي
دلیل خلقت آدم
به سمت کعبه ملک هم دخیل می‌آورد
که مادری پسری بی‌بدیل می‌آورد
گشود لب به سخن کعبه، داشت بی‌پرده ـ
برای خلقت عالم دلیل می‌آورد
ز اشک شوق ملک، زیر پاش دریا شد
و کعبه غرق کلیمی که نیل می‌آورد
خلیل با تبر آمد به بتکده، امّا
به روی دوش، محمّد، خلیل می‌آورد
علی برادری‌اش را به عدل ثابت کرد
که شعله جانب دست عقیل می‌آورد
چگونه وصف شه لافتی کنم، که خدا
به مدح او صفت از این قبیل می‌آورد
تشنة باران
من كويرم، لب من تشنه باران علي‌ست
اين لب تشنة پرشور، غزل‌خوان علي‌ست
اينكه گسترده‌تر از وسعت آفاق شده است
به يقين سفرة گستردة دامان علي‌ست
مِنّت نان و نمك نيست سر سفرة او
پس خوشا آنكه در اين دنيا، مهمان علي‌ست
آتش اشكي اگر در غزلم شعله‌ور است
بي‌گمان قطره‌اي از درد فراوان علي‌ست
لحظه‌اي پرتو حُسنش ز تجلّي دم زد
كه جهان، آينه در آينه حيران علي‌ست
كعبه يكبار دهان را به سخن وا كرده است
تا بدانيم كليد در اين خانه علي‌ست
از دم صبح ازل نام علي را مي‌خواند
دل كه تا شام ابد دست به دامان علي‌ست
محمّدحسين صفّاريان