هنرهای دستی موعودیان

سهیلا صلاحی اصفهانی

دستگیری از نیازمندان

نخستین و عام‌ترین هنر دوست‌داران حضرت مهدی(ع) دستگيري از نيازمندان است.

ایشان هر کجا نیازمندی را بیابند حتّي بی آنکه تقاضای او را بشنوند برای یاری رساندن به او مهیّا شده، از ریختن آبروی دیگران سخت پرهیز مي‌کنند.

مسکین و بی کس و فقیر را اطعام مي‌نمایند، در راه ماندگان را بی نیاز مي‌سازند و قرض وامداران را ادا مي‌کنند.

اینان از احوال خویشان و همسایگان و دوستان و رفقای خود، آگاهند و هرگز خود را به بی خیالی نمي‌زنند.

از ثروت و دارایی و علم و هنر خود به دیگران مي‌بخشند و آنگاه که چیزی برای عطا ندارند، کلام شیرین و لبخند مهربانشان، دل دردمندان را تسکین مي‌دهد.

دستان پربرکتشان، تواناتر باد!

گشاده دستی نیز از دیگر هنرهای یاران حضرت قائم(ع) است. اینان به وقت دارایی از آنچه روزيشان شده، به دیگران انفاق کرده و صدقه مي‌دهند و یقین دارند هر عمل خیرشان چون بذری است که هفتصد دانه مي‌دهد و این همه برای خداوند که بخشندة مطلق است، البتّه گران نیست.

شایان ذکر است که آنها در این مورد نیز همچون موارد دیگر، رعایت اعتدال را مي‌نمایند و نه چندان خسّت و بخل به خرج مي‌دهند که گویی دستشان به گردنشان آویخته باشد و نه آن‌قدر بی حساب و کتاب مي‌بخشند که در آینده به حسرت بنشینند و انگشت ندامت به دندان گزند. ناگفته پیداست که این مخلصان، هنر معنویشان را با منّت و اذیّت باطل نکرده و بی ریا و بی چشمداشت، به سوی نیکی شتابانند.

«دست بر سر یتیم کشیدن» یکی دیگر از هنرهای یاران امام مهدی(ع) است و پیروان ایشان بالاترین و ارزنده‌ترين رتبه‌های این رشته را از آن خود ساخته اند. اینان باور دارند که یتیمان در اموالشان حقّی دارند، پس حقّ آنها را با مهربانی و عطوفت ادا مي‌کنند و از نظر اقتصادی و مالی تلاش مي‌کنند تا یتیمان را بی‌نیاز سازند؛ بلکه از لحاظ روحی نیز پیوند عاطفی با آنها برقرار کرده و بر سرشان دست نوازش مي‌کشند.

دست به دعا برداشتن

دست به دعا برداشتن از قدیمی‌ترين هنرهای بشری است؛ امّا یاران مهدی(ع)، وقتی دستان سبزشان به دعا بلند مي‌شود و وجود جاریشان چون رودی پرتلاطم به دریای بیکران عظمت سبحانی متّصل مي‌گردد، زبانشان عاشقانه‌ترین کلمات را بر زبان مي‌راند و فرشتگان الهی را به تحسین و ستایش وامی‌دارد. دعای «عرفه»شان غوغایی در سکوت برپا مي‌کند، «مناجات خمس عشر»شان عرش را به لرزه مي‌اندازد، «مناجات امام علی(ع) در مسجد کوفه» را که قرائت مي‌کنند، جبرئیل امین لذّتی بی حدّ و حصر مي‌برد و...

از سوی دیگر وجود خالص آنها، خود دعای مجسّم شده است. «کمیل»اند و «آل یس»4، «رجبیه»اند5 و «أمّ داوود»،6 «رمضان»اند و

«مجیر».7 اینان خودِ خودِ «مکارم الاخلاق»اند.8

دست به سلاح بودن

از هنرهای دستی یاران حضرت حجّت (ع) دست به سلاح بودن آنان است. آنها که به واقع و نه در شعار، از پیروان به حقّ امامند، همواره از آمادگی نظامی برخوردارند و اگر در شرایطی، زر و زور و تزویر بخواهند ایشان را به زیر سلطة خود درآورند، از نثار خونشان هیچ دریغ نمي‌کنند و وارد معامله‌ای بزرگ با خداوند مي‌شوند. جان را مي‌دهند و بهشت را مي‌خرند و از زمین تا ملکوت، درحالی‌که فریاد «هیهات منّا الذلّة»شان به گوش مي‌رسد، با پای سر مي‌دوند.

پیشانی بندهای «یا زهرا»یشان همیشه دم دست است. زبانشان یکسره لبّیک به «هل من ناصر ینصرنی» حسین را زمزمه مي‌کند، مظلومیّت حسن را تاب نمي‌آورند و پای در رکاب امام زمانشان دارند. چقدر خدا به ایشان مباهات مي‌کند!

پی‌نوشت‌ها: