شايد اين بار ...
شايد اين دفعه بيايي و زمين تَر باشد
حال اين مزرعة سوخته بهتر باشد
شايد اين بار كه از شهر مي‌آيي در ده
خاك آبستن يك حاصل ديگر باشد
مُردم از بس كه براي تو نوشتم برگرد
فقط اي كاش كه اين دفعة آخر باشد
شايد اين بار خدا خواست و تا برگشتي
صبح با چادر گلدار دم در باشد
مُردم از بس كه خبرهاي بد آورد كلاغ
بزند پشت در اين بار كبوتر باشد!
پانته‌آ صفايي
شرح طويل
دل من مال خودم نيست، كَفيلي دارد
عشق در مكتب ما شرح طويلي دارد
كوچ كرده‌ست و خبر داده كه برمي‌گردد
او كه هر گوشة اين دهكده ايلي دارد
هر چه دلباخته در حسرت او جان به لب‌اند
آن سفر كرده ولي صبر جميلي دارد!
رونق بتكده‌ها گرچه غمي جانكاه‌ست
شادمانيم كه اين مُلك، خليلي دارد
آه ... اي منتظران فرج‌اش برخيزيد
بي‌گمان اين همه تأخير دليلي دارد
زهرا شعباني
آخرين اميد
وقتي دوباره پُر شده از بُت جهانمان
شرك است، ذكر نام خدا بر لبانمان!
اهريمنانه باعث شرم خدا شديم
گم باد، از صحيفة عالم، نشانمان
نفرين به ما، به خاطر يك لقمه بيشتر
واشد به سوي هر كس و ناكس، دهانمان
تير و كمان، به دست گرفتيم تا مباد
غرق پرنده‌ها بشود آسمانمان
در فكر طرح وسوسه سيب ديگري‌ست
شيطان، هم او كه جا زده خود را ميانمان
وقت حضور توست، مخواه آخرين اميد!
بي‌قهرمان تمام شود اين داستانمان
مسلم محبّي
خط و نشان براي امام زمان بد است
مولاي عشق! حال زمين و زمان بد است
آلوده‌ست آب و هوا، آسمان بد است
از حال و روزمان، تو چه مي‌پرسي اي عزيز؟!
پنهان نمي‌كنم، به خدا حالمان بد است
آدم؟ قسم به نور تو! «آدم» نمي‌شويم
همسفره‌ايم با هوس و نانمان بد است
ما همچنان به حال هبوطيم و در سقوط
آري، قبول، پلة اين نردبان بد است!!
از شش جهت امام زمان مي‌كند ظهور!
دارم يقين كه آخر اين داستان بد است
در ذات خويش، حضرت اسلام كامل است
باور كنيم، ذات مسلمانمان بد است
از چشم مهربان تو افتاده‌ايم ما
افتادن از نگاه شما، بي‌گمان بد است
پشت سر شما و خدا بد ... چقدر بد!
ما را ببخش، حضرت جان! كارمان بد است
كوچك‌ترم از آن كه بگويم بيا و يا ...
خط و نشان براي امام زمان بد است
جان كلام: اين كه شما حيّ و حاضري
ما غايبان منتظريم و «همين»! بد است
همين جمعه
بگو خزان بنشيند، بهار سر برسد
شكوفه‌هاي درخت انار سر برسد
در ايستگاه قديمي نشسته‌ام شايد
شبي دوباره به اينجا قطار سر برسد
و ابرهاي سياه لجوج پس بكشند
كه آفتاب تو از كوهسار سر برسد
چقدر بايد از اين انتظار شِكوه كنم؟
چقدر مانده كه اين انتظار سر برسد؟
هواي صيد تو دارد دل شكستة من
كمين گرفته كه وقت شكار سر برسد
دعاي عهد اهالي شهرمان اين است:
خدا كند كه همين جمعه يار سر برسد
سعيد بخشنده
آرامش
حتّي تو را با استكان‌ها فال مي‌گيرم
حتّي سراغ از خوشه‌هاي كال مي‌گيرم
نام تو را با هر زبان و لهجه مي‌پرسم
حتّي جواب از مردمان لال مي‌گيرم
تو نيستي امّا نشان سرزمينت را
ياد از پرستوهاي خونين بال مي‌گيرم
زنجير عشقت بسته پايم را ولي عمري‌ست
جان از صداي رقص اين خلخال مي‌گيرم
در هر كجاي دور اين دنياي پُر سرسام
آرامش از اين عشق بي‌جنجال مي‌گيرم
از نذرهاي بي‌تو ماندن ... نه ملالي نيست
من حاجتم را با همين منوال مي‌گيرم...
تقويم خسته
يكي بيايد و دستي به ما تكان بدهد
يكي دوباره به تقويم خسته جان بدهد
چه سرد مانده دل بي‌حواس آدم‌ها
كسي نبوده كه آن را كمي تكان بدهد؟!
چقدر يخ زده آغوش كوچه‌هاي سلام
كجاست او كه جوابي به عابران بدهد؟
زمين به روي خودش آب مي‌شود، پس كو؟
كسي كه دست زمين را به آسمان بدهد
بهار مُرده در اينجا، هجوم پاييز است
كجاست او كه به ما شور ناگهان بدهد؟
كنار پنجره‌ها پرده پرده مي‌ميريم
يكي دوباره خدا را به ما نشان بدهد
اصغر اكبري
خورشيد من!
با يك نگاه، عاشق خود را شهيد كن
اين جمعه را به يُمن قدم‌هات عيد كن
داغ نديدنت به دل هر شقايق است
اين جمعه، داغ باغچه را ناپديد كن
خورشيد من! سري به دعاهاي ما بزن
از قطره‌هاي كوچك باران خريد كن
بر روي هرچه مشق شب ماست خط بكش
شب را ورق بزن، دل ما را سپيد كن
دستي به ذوالفقار ببر، روي خاك را
پاك از وفور ابن زياد و يزيد كن
«از ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست»
امشب بيا و عالم ما را جديد كن
محمّدرضا سليمي
سلام وارث آزادة پيمبرها
سلام وارث آزادة پيمبرها
عصارة دل آيينه‌گون كوثرها
كليم! نوح! محمّد! مسيح! ابراهيم!
خلاصة دل پاك پيام‌آورها
روان شده‌ست به رگ‌هاي آسمان خونت
كه مي‌زند به هواي تو نبض خاورها
نه شايدي، نه گماني، به حتم مي‌آيي
خدا نشانده تو را در تمام باورها
به كاهنان پر از ادّعا خبر بدهيد
شنيده شد نفس يوسف از پس درها
نفس بكش كه در اين عصر زرد پاييزي
نسيم پر شود از عطر پاك گلپرها
بيا و از جگر ريش ريش باغ بپرس
چه‌ها گذشته بدون تو بر صنوبرها
چه بي‌حواس زميني! چه ظهر غمگيني
تو را نديد كه مي‌آيي از پي سرها
تو را نديد كه با ذوالفقار خاموشت
نشسته‌اي چه غريبانه بين خنجرها
چگونه «ناحيه» خواندي كنار آن گودال؟
چقدر خم شده قدّت به ياد خواهرها؟
هزار شاعر نور و هزار شعر صبور
كشانده‌اند تو را تا خيال دفترها
هزار بار نوشتند و تازگي داري
طلايه‌دار تماميّ نامكرّرها...
حُسنا محمّدزاده
فصل ناگزير
گاهي شبيه اشكي و گاهي كبوتري
بُغضي كه مي‌نشيني و پلكي كه مي‌پَري
اي نامه‌اي كه زود به دستم نمي‌رسي
تو هرچه سر به مُهرتري، خواندي‌تري
تو كيستي كه نام تو را تاك بر لبش
آورد و داد اين همه انگور عسكري
آمد بهار و باز تو در راه مانده‌اي
آمد بهار ديگر و تقويم ديگري
سيبي، كه تا رسيدن تو صبر مي‌كنم
هر قدر دير هم برسي، باز نوبري
دامن گرفته است جهان تابش تو را
يك كهكشان و دامن اين قدر مشتري؟!
اي فصل ناگزير به تقويم‌ها بگو:
از دست روزها چقدر آن طرف‌تري؟!
عاليه مهرابي