در كوچه‏سار غيبت

محسن علي‏بيگي

شب هنگام، پنهان ز چشمهاي خاكيان،

در كوچه‏سار غيبت و در غربت‏بقيع،

مردي به جاودانگي سعادت بر سنگفرش تاريخ راه مي‏سپارد.

مدينه را رستخيزي بر پا شده.

گويي جن و انس به برزخ نشسته‏اند.

گويي قائم موعود، عليه‏السلام، مي‏رسد.

گويي آخرين سلاله زهرا به ديدارش مي‏شتابد.

كوچه‏هاي مدينه، پژواك قدمهاي محمدي مي‏شنوند.

آري پنهان ز چشمان خاكيان، مردي لايتناهي، راه شب مي‏سپارد.

چشمانش لبريز از اندوهي جانگزا و دردي جانكاه، در و ديوار مدينه را سير مي‏كند، و اشكش مشتاقانه بر خاك كوي بني‏هاشم بوسه مي‏زند.

زمزمه لبهايش به نجواي شبهاي تنهايي علي، عليه‏السلام، مي‏ماند، گويي دادرس مظلومان به انتقام برخاسته است.

با همان غربت و تنهايي مادرش فاطمه، عليهاالسلام، به خاك بقيع مي‏شتابد.

در گوشه‏اي كه هنوز ناله‏هاي علي، عليه‏السلام، به خاك مي‏تراود و ضجه‏هاي شبانه فاطمه، عليهاالسلام، عرش را مي‏لرزاند، زانو مي‏زند، و خاطره تلخ مرگ جده‏اش زهرا را در آغوش حزين مي‏گيرد.

خيل ملائك به دلجويي‏اش مي‏شتابند و چشمان اشكبارش را به زلال كوثر عطرافشان مي‏نمايند.

روح‏الامين به تسليت نشسته، فريادرس عالميان را به شاهپر ملكوتي‏اش مي‏نشاند و به اوج بي‏كران صبر دلي پر مي‏گيرد.