آهسته آهسته...!
مرا با خویش خواهد برد غم آهسته آهسته
شب شیطانی و نفس و ستم آهسته آهسته
تو ای آیینه در آیینه در آیینه نورانی
شبی بگذار بر چشمم قدم آهسته آهسته
بگو امشب کدامین سمت و سو آیینه می پاشی
که بر جا پای تو بوسه زنم آهسته آهسته
چنان می سوزم از خال سیاه روی مه پوشت
که خالی مانده یادم از خودم آهسته آهسته
بیا یک شب فقط یک شب تماشا کن مرا وقتی
که می گریم به نامت دم به دم آهسته آهسته
زمین در انتظارت گرد خود از درد می پیچد
زمان افتاد گویی از قدم آهسته آهسته
مرا با خویش خواهی برد، می دانم و الا من
کنار یاد تو جان می دهم آهسته آهسته
مام آسمان را بسته می بینم دری بگشای!
که دارم از خودم دل می کنم آهسته آهسته...!
سید محمدعلی رضازاده (عاصی)، فریدونکنار
سایه سبز
به جز عشق راز مگویی نمانده است
به جز مرگ هیچ آرزویی نمانده است
افق تا افق خشک و عریان نشسته
برای زمین آبرویی نمانده است
غروب است و وحشت در این دشت حیرت
سکوت است و خنجر، گلویی نمانده است
خدا سایه ای سبز روی زمین داشت
زمین، تشنه جا مانده، «او»یی نمانده است
به فریادمان رس که دیگر کسی را
به جز تو امیدی به سویی نمانده است
حمیدرضا شکار سری
فخر انسان
ای خدا آن رهبر موعود ما کی خواهد آمد؟
وان یگانه گوهر مقصود ما کی خواهد آمد؟
زینت اسلام و قرآن آیت تقوا و ایمان
یادگار مسجد و مسجود ما کی خواهد آمد؟
آن طبیب دردمندان، یاور ما مستمندان
منجی دین، مهدی موعود ما کی خواهد آمد؟
قائم آل محمد، نرگس بستان احمد
مظهر احسان و لطف و جود ما کی خواهد آمد؟
آن عزیز مصر و کنعان، یوسف یعقوب دوران
سوسن و ریحان و یاس و عود ما کی خواهد آمد؟
آنکه دنیا خاک پایش عالم فانی فدایش
فخر انسان جلوه معبود ما کی خواهد آمد؟
صفرعلی شفایی اردکانی (فریاد)
مهتاب روشنگر
از فاطمه یادگار، زینب
فرزانه روزگار، زینب
مجذوب چراغ راه توحید
پروانه جان نثار، زینب
ز آیات حجاب و حسن مستور
یک معجز آشکار، زینب
در پرده شرم و هاله نور
دردانه باوقار، زینب
پیوسته به هر زمان شکوفا
با هر گل و هر بهار، زینب
رفعت بنگر که شد علی را
خود زینت و افتخار، زینب
همراه حسن، صبور و نستوه
محنت کش و غمگسار، زینب
در زندگی حسین و سجاد
همراز امین و یار، زینب
ما بین دو قله امامت
شد رابط استوار، زینب
با راس برادرش هماهنگ
سرگشته به هر دیار، زینب
او ماه و سر حسین خورشید
روشنگر شام تار، زینب
مانند علی به وقت گفتار
پر شوکت و اقتدار، زینب
کوبنده، بیان آتشینش
چون صاحب ذوالفقار، زینب
قربانی عشق، لایموت است
احیاگر این شعار، زینب
داده است حدیث عاشقان را
با نام خود اعتبار، زینب
در کرب و بلا که آخرین بار
شد زائر آن مزار، زینب
هم جای رقیه بود خالی
هم خسته و بی قرار، زینب
آخر به دیار شام جان داد
با غصه بی شمار، زینب
اینک نظرش «حسان »به مهدی است
در حالت انتظار، زینب
حبیب چایچیان (حسان)