مظلوم‏هستي

مسعود اسماعيلي

زلزله شديدي مدينه را مي‏لرزاند. ديوارها بشدت تكان مي‏خورد و سقفها در حال ريزش بود، مدينه مي‏رفت تا دهان باز كند و ساكنانش را ببلعد. مردم وحشت‏زده و بي‏تاب از خانه‏هاي خود بيرون زده و در بقيع گرد هم آمده بودند. ناله و شيون مردمان به آسمان بال مي‏گشود و ضجه كودكان و زنان بر گنبد كبود ناخن مي‏كشيد. شايد بقيع شاهد دردآورترين روز حيات خويش بود، روزي كه نه بعضي بر نعش مرده خود، بلكه همگي بر سرنوشت مختوم به مرگ خويش مي‏ناليدند.

زمان، زمان حكومت‏خليفه دوم بود، او ناتوان و مستاصل خدا را مي‏خواند و اصحاب آمين مي‏گفتند و مدينه همچنان بر خود مي‏لرزيد. در اين هنگام خليفه مردي را طلبيد، مردي مشكل‏گشا و چاره‏ساز، مردي كه زمين تنها از او فرمان مي‏برد و زمان تنها بر او اقتدا مي‏كرد. آري او نيك مي‏دانست كه اين گره به دستان دست‏خدا گشودني است. خليفه با بر زبان آوردن نام ابوالحسن اذهان پرتشويش و افكار بي‏تدبير را بر نام علي معطوف ساخت. علي آن اجابت كننده دعوت مضطرين، ديگر زباني نبود كه عقده خود نگشايد، يا علي نگويد و مدد نخواهد و علي آمد.

در مركز بقيع ايستاد، مردمان چون حلقه‏اي نگين وجودش را در آغوش گرفتند و چشمان بهت‏زده‏شان را بر چهره پر ابهت او دوختند. نفسها در سينه محبوس بود و زبانها در تبعيد كلام. تو گويي همگان در انتظار آن بودند تا ببينند چگونه پدر فرزند بي‏تابش را از جنب و جوش باز مي‏دارد.

و علي پاي بر زمين ساييد و لب بر كلام گشود: «اي زمين تو را چه مي‏شود؟» آرام و باوقار چونان هميشه، با يك دنيا هيبت، هيبتي كه فقط درخور حيدر بود.

و صورت تراب كه گويا بي‏تاب نوازش نعلين ابوتراب بود آرام گرفت.

آري پيامبر علي را وعده كرده بود كه چنين خواهد شد و علي همان انسان است، انساني كه قرآن مي‏فرمايد:

و قال الانسان مالها. (1)

زمين از لرزش خود خسته، آسمان از دام شيون گسسته، اضطراب در مردمان نشسته و استيصال از آنان رخت‏بر بسته بود و علي!...

او ديگر به چه كار مي‏آمد؟... ديگر كسي را با علي كاري نبود. گاه، گاه تنهايي او بود و آن، آن غريبي وي. آري آنان علي، آن اول مظلوم هستي را ديگر بار تنها گذاشتند و رفتند. چرا كه علي بايد مشكلات را حل مي‏كرد و دردها را دفع.

به مردم چه كه دردهاي علي را چه كسي بايد درمان كند؟ به آنان چه كه بر غصه‏هاي علي چه كسي بايد گوش جان سپرد؟ اين كار از چاه خوب برمي‏آمد و مردم اين را خوبتر مي‏دانستند.

كسي علي را براي علي نمي‏خواست، هيچ كس علي را براي علي نمي‏خواست.

و ما... و ما فرزندان همان مردميم كه فرزندش مهدي را براي خود مي‏خواهيم، مي‏خواهيم تا ما را از لرزش زمانه و زلزال مظالم برهاند. باناتواني و استيصال بر گرد او حلقه زده‏ايم - اگر زده‏ايم! - تا بر جامعه انسانها جامه صلح بپوشاند و بر زندگيهاي خسته رخت آسايش تن كند.

به ما چه كه مهدي در غربت است آن هم در ميان شيعيانش؟

به ما چه كه حجت‏خدا از ما چه مي‏خواهد؟ مهم آن است كه ما از او چه مي‏خواهيم.

پس يا بن الحسن نيا!

به خدا كه اگر بر ادعاي مهر دوستان مهر صحت‏بزني، لاف‏زنان عشق تو اول كساني خواهند بود كه تو را رها مي‏كنند و آنگاه تو همچون به ميراث گذارنده غربت - پدرت علي مجبور مي‏شوي به در خانه تك تك شيعيان بروي و آنان را به عهد و پيمانشان يادآور شوي. عهدي كه در درون دوران غيبت‏با تو بسته‏اند و جز شماري اندك از تبار مقداد و سلمان و اباذر هرگز به آن وفا نخواهند كرد. هرگز. چرا كه اگر جز اين بود، تو تا به حال آمده بودي. پس به خاطر خدا نيا، چرا كه ما هنوز تو را براي خود مي‏خواهيم، نه خود را براي تو.

اي غايب از نظر به خدا مي‏سپارمت

جانم بسوختي و به دل دوست دارمت

‏ماخذ:

كنزالفوائد علامه كراجكي

تفسير شريف كنزالدقائق، ج‏14.

پي‏نوشت: