طي يكي دو ماه اخير و به مناسبتهاي مختلف از جمله ميلاد حضرت نبي اكرم، صلياللهعليهوآله، و سالگرد ارتحال امام خميني، قدسسره، همايشها و گردهماييهاي فراواني با حضور سران و انديشمندان كشورهاي اسلامي در ايران تشكيل شد. از فحواي كلام و اهداف مذكور در بولتنها و خبرنامهها برميآيد كه جملگي برگزاركنندگان بر ضرورت دستيابي به نوعي وحدت و هماهنگي ميان ملل مسلمان و بسط همدلي در ميان ساكنان اين وطن بزرگ اسلامي تاكيد و بيم خود را از بروز تفرقه و آينده مسلمين و آنچه كه در قرن آينده فراروي آنهاست اعلام داشتند كه متاسفانه عليرغم صرف هزينههاي كلان عاري از تلاش براي در افكندن طرحي نو و برنامهاي مدون بود. برنامههايي كه ميتوانست مسلمين را در وقت رويارويي با بحرانها و دستيابي به نظامنامهاي براي اداره سرزمينهاي اسلامي (در عصر غيبت) و طراحي طرحي براي آينده (مبتني بر تعاليم ديني) ياري دهد.
آنچه كه در اين همايشها دل را ميآزارد سكوت و غفلت درباره موضوعي است كه نه تنها از استعداد لازم براي ايجاد وحدت ميان همه فرق مسلمان برخوردار استبلكه به دليل داشتن انرژي و توانايي متراكم و بالقوه، امكان در افكندن طرحي نو براي اداره جهان آينده و گفتگو از آينده جهان را داراست. اين سكوت نشانگر غفلت گردانندگان اين گونه همايشها و دستاندركاران امور فرهنگي كشور از دو موضوع مهم است:
اول، غفلت از «استراتژي» و «طرحهاي استراتژيك» در وقت گفتگو از نحوه اداره سرزمينها و ملتهاست و دوم، غفلت از موضوع مهم «مهدويت» و «منجيگرايي» كه تمامي مسلمين بر سر آن اتفاق نظر دارند و ميتواند باب گفتگويي جدي درباره «آينده جهان و جهان آينده» را بگشايد و بستر مناسب براي طراحي «طرحي استراتژيك» را فراهم آورد.
غفلت از اين دو موضوع موجب بوده تا طي 200 سال اخير مسلمين هيچ گاه قادر به حفظ استقلال فرهنگي، سياسي و اقتصادي خود و خروج از موضع انفعالي و تاثيرپذير در برابر استكبار نشوند و به عنوان ملتهايي حاشيهنشين در كنار فرهنگ و تمدن غربي به سر برند. وضعيت كنوني سياسي و اجتماعي ايران نيز حكايت از اين دو غفلت دارد از سوي ديگر همين امر موجب بوده تا تصوير «آينده» در اذهان جوان تاريك جلوه كند و بروز نوعي انفعال و واماندگي در ميان مناسبات اجتماعي و اقتصادي را سبب شود.
مگر غير از اين است كه عليرغم واقعه بزرگ انقلاب اسلامي واسپس بيستسال تلاش رد پاي انفعال در برابر «تفكر، فرهنگ و تمدن» مغرب زمين را در ميان بسياري از مناسبات فرهنگي و سياسي و اقتصادي ميتوان ديد؟ و مگر جز اين است كه امروزه بسياري از مردان اهل علم و سياست دانسته و نادانسته سعي در منطبق ساختن تعاليم ديني و مناسبات مردم با آموزههاي بيبنياد غربي دارند و حجت موجه خود را از ميان اقوال و آثار روشنفكران غربي ميطلبند و هم آنان را امام خويش ساختهاند و راي آنان را ملاك صحت و سلامت و عامل بقاء و دوام
خود ميپندارند؟
آيا آنان كه داعيه رياست و كياست امور فرهنگي، سياسي و اجتماعي سرزمينهاي اسلامي را دارند از اين نكته غافلند كه بدون «طراحي استراتژيك» آن هم مبتني بر مباني نظري و فرهنگ ديني نميتوان به اداره امور يك سرزمين و استمرار جريان بزرگ سياسي، فرهنگي و مادي ملتهاي مسلمان پرداخت؟ يا آنكه با تكيه به گمان خود اين فرض را به اثبات نشستهاند كه در ميان تعاليم اسلامي و شيعي سخني درباره راههاي خروج از بنبستها به ميان نيامده است؟
بايد خون گريست كه عليرغم همه تذكرهاي ائمه دين در عصر پر فتنه آخرالزمان چونان خوابزدگان ره ميپوييم. چگونه است كه سرفصلهاي پذيرفته شده همايشهايي كه برگزار ميشود نامي و نشاني از فصلالخطاب همه ملل و نحل - كه كليه اقوام بر سر ظهورش در عصر آخرين اتفاق نظر دارند - ديده نميشود.
امروزه در حالي كه همه فرقههاي مذهبي مسيحي و يهودي با تكيه بر «بازگشت مسيح» و «وقايع جهان ماقبلالظهور» سعي در ايجاد نوعي هماهنگي در استراتژي و سياستهاي اجرايي خود دارند و بر سر نحوه رويارو شدن با حوادث احتمالي به گرد يك ميز آمدهاند مسلمين در وضعي مبهم سعي در پردهپوشي و كتمان حقايق و حوادث محتوم دارند.
بايد دانست، به همان سان كه گفتگو از «توحيد و نبوت حضرت ختمي مرتبت» ميدان همراهي و همدلي را ميگسترد، گفتگو از جهان آينده و «ظهور مهدي صاحبالزمان، عليهالسلام» كه همه فرق شيعي و سني بر سر اصل آن اتفاق نظر دارند باب همراهي و هماهنگي در عمل و نظر درباره جهان آينده را ميگشايد و بتدريج آنان را براي همه آنچه كه پيش ميآيد مهيا ميسازد.
چگونه است كه از طرح اين مباحث جدا ميافتيم و با ترديد و گاه واهمه از حاشيه آن ميگذريم؟ و چگونه است كه در كنفرانس بزرگ وحدت اسلامي از «آينده جهان» سخني به اجمال بر لوح كاغذ رانده ميشود اما از گفتگو درباره ذخيره اسلام و ضرورت چنگ انداختن در دامان او براي «ساختن آينده جهان» سخني به ميان نميآيد؟!
چرا در همايش بزرگ مبلغان اعزامي به كشورهاي مختلف از وظيفه بزرگ آنان در عصر غيبت؛ يعني «ذكر نام بلند حضرت صاحبالزمان، عليهالسلام» ذكري به ميان نميآيد؟
هيهات كه نطريهپردازان غربي چونان هميشه با تكيه بر آموزههاي مسلمين و ساير اديان و عرضه آن در قالبهاي مورد پسند خود ديگر بار و ديگر بار ما را منفعل خواهند ساخت، چنانكه امروزه مطبوعات و مجامع غربي مملو از سخن درباره «ظهور مسيح»، «آرماگدون»، جنگ بزرگ آينده، آينده جهان و... است.
هيهات كه هنوز در چار و هشت ضرورت گفتگو درباره «مهدي، عليهالسلام» ماندهايم و با ظن و گمان درباره آن مينگريم.