شهر آرزو

ابوالفضل فيروزي (ني‏نوا)

بي‏گمان خواهد آمد

در صبح يك آدينه!

سوار بر سمند سپيده با رايت آفتاب بر دوش،

تا به اهتزاز درآورد آن را بر بلنداي گنبد گيتي!

او مي‏آيد

تا با آذرخش ذوالفقارش

سينه شب را بشكافد!

و خورشيد خدا را نمايان سازد!

او مي‏آيد

زيباتر از هزار نگار و خوبتر از صد هزار بهار!

او مي‏آيد و از بادهاي خزاني، انتقام همه لاله‏هاي پرپر را مي‏گيرد!

همان بهاري كه لاله‏ها به احترام او برخاسته‏اند

و آن نگاري كه، نرگسها نگران مقدم اويند.

شاهدي كه شقايقها آينه افروز نگاهش هستند و چشمه‏ها به دنبال او جاري مي‏گردند.

و مردي كه پيشاپيش مشرق آفتاب بهاريست و بوي خدا از ردايش جاري است.

مردي كه بوي سحر، صفاي سپيده ، صداقت آينه، مهرباني مهر، لطافت نسيم، نازكي گل، پاكي شبنم، تلاوت رود، غوغاي صبح، ترنم باران، زلالي چشمه‏ساران، روح توفان، شكوه آسمان، صلابت كوهستان، هيبت آتشفشان، آرامش صحرا، عمق دريا و وسعت هستي با اوست. او خواهد آمد و شهري خواهد ساخت؛

به زيبايي بهشت، به وسعت تاريخ در گستره هستي.

شهري خرم، شهري آباد، شهري خالي از بيداد و بهشتي تهي از جور شداد.

شهري مملو از گل و گياه و لبريز از نور و آب، شهري پر از پرنده و شكوفه و شقايق، شهري لبالب از شهد و شور و شيدايي و سرشار از هلهله و شادي.

او خواهد آمد و شهري خواهد ساخت كه در رؤيا نمي‏آيد و در خيال نمي‏گنجد.

همان شهر آرزوها شهر آينه‏ها، شهر آبيها، شهر هميشه بهار،

شهري كه آفتابش هميشه لبخند مي‏زند.

شهري كه آسمانش سبز است، دريايش سبز است، صحرايش سبز است، و دلهاي مردمش نيز سبز است.

شهري كه درختانش سبزند و هيچ گاه رخت عزا نمي‏پوشند.

شهري كه مرغانش، نوحه نمي‏خوانند، بادها مرثيه نمي‏سرايند، درياها موسيقي آرامش‏بخش، پخش مي‏كنند و ماهيها آواز آزادي سر مي‏دهند.

شهري كه قناريهايش در قفس نمي‏خوانند، دل گنجشكانش نمي‏لرزد، قوهايش در خلوت نمي‏ميرند، پرستوهايش مهاجرت نمي‏كنند و از سقف ايوانهايش هميشه چلچله مي‏چكد.

شهري كه آسمان هر كجايش يك رنگ است، هواي هر بامش تابستاني است.

در كنار كاخهايش، كوخهايي خراب نشده، چينه‏هايش كوتاه است و كسي براي ديدن آسمان، كلاهش نمي‏افتد.

شهري كه سنگفرش خيابانهايش، بال فرشتگان است.

از كوچه‏هايش بوي ياس مي‏آيد.

در تمام خانه‏هايش عطر گل محمدي مي‏وزد.

واز پاركهايش شميم بهشت‏به مشام مي‏رسد. شهري كه شيطان در آن، پرسه نمي‏زند، نگاهها مسموم نيست گوشها حرف ناحق را نمي‏شنوند، زبانها سخن لغو نمي‏گويند و دهانها گوشت مرده مسلماني را نمي‏جوند.

شهري كه در آن گل را نمي‏فروشند، مسلمان از مسلمان سود نمي‏برد كسي از كسي ربا نمي‏گيرد.

لباسها را مد روز نمي‏دوزند و زيباييهايش تحميلي نيست!

و كسي زيبايي‏اش را به رخ ديگران نمي‏كشد، بر مالش نمي‏نازد و دنيايش را وسيله فخرفروشي قرار نمي‏دهد، مردانش دنيا را سه طلاقه كرده‏اند و مهريه زنانش مهر كربلا و مهر زهراست!

شهري كه الگوي زنانش، فاطمه و زينب، سلام‏الله‏عليهما، است و اسوه مردانش محمد، صلي‏الله‏عليه‏وآله، و علي، عليه‏السلام، است و سوژه جوانانش حسن و حسين دو آقاي جوانان بهشت‏اند.

شهري كه در آن، گردن گردنكشان شكسته، زنجير بردگان گسسته، دست‏شياطين بسته و هر كس در جاي خود نشسته! و كسي راه حق را نبسته!

شهري كه ساكنانش شناسنامه ندارند، هر كس به سيمايش شناخته مي‏گردد و در و ديوارش آينه كاريست.

شهري كه در آن همه از حرام متنفرند، چرا كه حلاوت حلال را چشيده‏اند، معروف مشهور است و منكر منفور.

واژه ظلم و ستم از فرهنگش رفته و قاموس قسط به عدالت‏بين همه تقسيم شده!

شهري كه در آن، مسجدها سرد نيست، ميكده عشق گرم است، در خانقاه سماع نيست و در مراسم شادي غفلت نمي‏رقصد و كسي كف باطل نمي‏زند.

شهري كه در آن ازدحام نيست، ترافيك نيست، تصادف نيست، صداي دلخراش نيست، زندان نيست، داروخانه نيست، بيماري نيست، دعوا نيست، پاسبان نيست، گاوصندوق نيست و شير به همه مي‏رسد.

شهري كه ماهيهاي قزل‏آلا در تور توريستها حرام نمي‏شوند.

داس دهقان آشيانه بلدرچين را تهديد نمي‏كند.

باران از سقف آلاچيق دهقان فقير چكه نمي‏كند.

و بره و گرگ از يك آبشخور مي‏خورند.

شهري كه شكم مردمش، گورستان حيوانات نيست.

سفره‏هابا ميوه و سبزي‏رنگين‏شده و بر سفره‏هيچ‏دلي‏غم‏نان‏نمي‏ماندواگر غمي‏باشد،تنهاغم‏ياراست‏واندوه‏ديداردوست.

همه‏بافراغت‏بال و آسايش‏حالي‏كه‏دارندتنهابه عبادت‏حق‏مشغولند و دلهاگرفتاردلدارست. و همه‏ازباده‏الست‏سرمست.

شهري كه دنيا به مردمش رو آورده، ولي آنها از دنيا گريزانند.

شهري كه سيب‏زميني در زيرزمينهايش نمي‏پوسد.

پيازها آفتابي هستند، ميوه‏ها در سردخانه بي‏مزه نمي‏شوند، پرتقال و خرما، خوب و بد نمي‏شود.

همه مزه خوراكيها را مي‏دانند و دلي حسرت چيزي را نمي‏خورد.

شهري كه تابلوهايش دروغ نمي‏گويند و تاب تبليغ شكم و شهوت را ندارند.

صدا و سيمايش آگهي كثرت‏گرايي و مصرف بيشتر پخش نمي‏كند و هيبت گودزيلا را نمايش نمي‏دهد و عكس ابتذال، تصوير خشونت و فيلم فلاكت در آن پيدا نيست.

گند اسراف از زباله‏هايش به مشام نمي‏رسد و در مصرف هر چيز اعتدال رعايت مي‏گردد.

شهري كه در آن عملي آلوده به ريا نيست و كسي زهد نمي‏فروشد و به فسق مباهات نمي‏كند، گرگي لباس ميش نپوشيده، تمساح اشك نمي‏ريزد، دست التماس براي نفس به سوي كسي دراز نمي‏شود و پاي تجاوز به حريم ديگران وارد نمي‏گردد. شهري كه آب در لانه مورچه نمي‏افتد، كسي ساز خود را نمي‏زند، آشها شور يا بي‏نمك نمي‏شوند، ولايتي بي‏ولايت نمي‏ماند، هر كس به اندازه سعي‏اي كه كرده است‏بهره‏مند مي‏گردد، و بوي بهبودي اوضاع شنيده مي‏شود.

شهري كه در آن دل نمي‏گيرد، حوصله سر نمي‏رود، آدمهايش كاريكاتوري رشد نكرده‏اند، نسل‏كشي نيست، خودكشي نيست، شور و غوغاي زندگي بر پاست.

شهري كه بنزها به پيكانها پز نمي‏دهند، سوارها به پياده‏ها پوزخند نمي‏زنند، كاخها جلو آفتاب كوخها را نمي‏گيرند، چشم و هم‏چشمي نيست، دنيا چشم كسي را نمي‏گيرد، ملاكها مدرك نيست، گر چه مدرك كسي كمتر از اجتهاد نيست و ملاكهاي برتري، تقوا و پرهيزكاريست ولي حتي هيچ كس تقوايش را به رخ نمي‏كشد.

شهري كه در آن زمينها بي‏مرز است، پرچمها يك رنگ است، زندگي زيباست، عطر وحدت از همه جا به مشام مي‏رسد و جز محارم چيزي خصوصي نيست.

شهري كه در آن عقل عقيل نمانده، دلها جوان مي‏ماند، روي سنگ قبرها تركيب «جوان ناكام‏» نقش نبسته. شهري كه در آن مزرعه‏ها لم يزرع نمي‏ماند، كرتها معطل نشده‏اند و آبها هدر نمي‏رود.

شهري كه رودهايش خروشان، چشمه‏هايش جوشان، گاوهايش شيرافشان، درختانش پر بار، كشتزارهايش بي‏آفت و محصولاتش بابركت است.

شهري كه باران عشق باريده و شبنم شوق بر گلبرگها چكيده و سبزه معرفت روييده، گل يكرنگي جوشيده و آفتاب حق همه جا دميده و همه به آرزوهايشان رسيده‏اند.

شهري چنان، كه در خاطر نگنجد، در خيال نيايد، و به هيچ دلي خطور نكرده كه خدا براي بندگان صالحش در چنين شهري چه چشم‏روشني‏هايي مهيا كرده.

خدايا! ما مشتاق چنين شهري هستيم، شهري كه در آن دولت‏با كرامت‏خليفه تو برپاست همان امامي كه انبيا به احترام او برخاسته‏اند. و آن موعود سبزي كه وعده ازلي و تخلف‏ناپذير تو در آن حاكميت دارد، و در دولت دين پناهش اسلام و اهلش را عزت و سربلندي مي‏بخشي و نفاق و كفر و اهلش را ذليل و خوار مي‏گرداني، مهربانا از تو مي‏خواهيم كه ما را در آن دولت‏حقه، اهل دعوت به طاعتت و از پيشوايان راه هدايتت قرار دهي و به واسطه آن امام بزرگوار به ما عزت و كرامت و خير دنيا و آخرت را عطا فرمايي.

انك سميع‏الدعاء يا رب‏العالمين.