ديدار يار غايب

گل نرگس،

گل وفا (*)

سالها به يادش بودم، مدتها در فراقش مي‏سوختم و ساعتها به عشقش اشك مي‏ريختم. عصر جمعه‏اي، هنگام خواندن دعاي سمات، آن جايي كه نوشته:

«حاجتت را بخواه‏».

از خداوند متعال، درخواست ديدارش را نمودم.

همان شب در عالم رؤيا گفته شد، در مكه ديدارش خواهي كرد. در سفر حجي كه پيش آمد، توفيق تشرف حاصل نشد.

در سفر بعد، حركت صبحگاهان، در لحظه بيدار شدن، ملهم شدم:

اعملوا! انكم ملاقوه و بشر المؤمنين.

و اگر جمله اخير «و بشرالمؤمنين‏» نبود، تا واپسين لحظات عمر به كسي عنوان نمي‏كردم.

در اينجا بود كه يقين كردم در اين سفر، موفق به ديدار خواهم شد، جملاتي از دعاي سريع‏الاجابة و از دعاي مشلول و آياتي از قرآن، من‏جمله آيه « اني توكلت علي‏الله.» (1) و آيه « اني وجهت وجهي للذي...» (2) و تكرار ده مرتبه «امن يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف‏السوء و يجعلكم خلفاءالارض.» (3) و در دفعه دهم تا آخر آيه و ده مرتبه «يا الله‏» و قسم دادن خداوند را به خمسه طيبه و در پايان «اللهم ارني الطلعة الرشيدة و اكحل ناظري بنظرة منه.» (4) در طول اين سفر به جده، مكه،... زمزمه مي‏نمودم و از جان و دل ديدار او را از خلاق منان مسالت مي‏نمودم.

يادم هست كه در روز هفتم مكه، خلف مقام، تمام صحيفه سجاديه را خواندم، نااميدانه به سمت منزل روانه شدم، در حين عبور از مسعي لحظه‏اي نشستم در كمال ياس و اندوه ناگهان به قلبم درخشيد: «گل نرگس، گل وفا!» باز جان تازه‏اي گرفتم برخاسته به سوي منزل حركت كردم.

سحرگاهان شب دهم، در مشعر، در نماز وتر اشاره غيبي شد «يوم ظعنكم‏» (5) ، يعني روز حركت، تصور كردم روز حركت از مكه است كه چنين نشد، ولي در عين حال در مدينه در بيت‏الاحزان و بقيع و... همه جا

مي‏ناليدم و مي‏گريستم و همان زمزمه را كه اشاره رفت، با خود داشتم.

سحرگاه روز آخر اقامت در مدينه، با خود گفتم: «براي نماز صبح به مسجدالنبي بروم‏». به محض ورود به مسجدالنبي از باب جبرئيل يا باب‏النساء (6) در حالي كه تمام جمعيت‏بعد از خواندن نماز صبح نشسته و در حال تعقيبات نماز بودند، در صفوف جلو، زاويه سمت چپ، متوجه فردي شدم كه روي از قبله به سمت‏باب چرخانده و نگاهش به من است كه كاملا مي‏توان از حالتشان گفت كه از پشت ديوار مرا مي‏ديده است. با دست اشاره مي‏فرمايد كه به سوي ايشان بروم، صفها را كه حدود دهها صف بود، مي‏شكافتم و نگاهم را بر نمي‏داشتم كه مبادا در انبوه جمعيت، ايشان را گم كنم.

جالب اينجاست كه ايشان هم تا لحظه رسيدن حقير، آن طور كه شرحش رفت پيوسته به سمت‏حقير، عنايت داشتند. با اشاره ايشان معانقه نمودم از محضرشان سؤال كردم: «نامتان چيست؟» سري تكان دادند و جوابي نيامد. رو به جانب آن كعبه مقصود، روحي‏فداه، پشت‏به ستوني، در يك قدمي ايشان به نظاره ايستادم.

صورت به گونه گل سرخ، دندانها همچون صدف، محاسن مانند يرزاغ سياه و براق، موهاي سر به سان ابريشم، نازك و به بلندي چهار انگشت و در عين حال حلقه حلقه كه قسمتي را با عرقچين سفيد دستباف پوشانده بودند. پيراهن بلند عربي به رنگ آسمان و جليقه‏اي بر اندام آن حضرت برازنده بود.

در جايي جلوس فرموده كه سنگ كف جلوي ايشان پيدا بود كه نيازي به مهر نباشد.

دو نفر در سمت راست و دو نفر در سمت چپ آن حضرت، ملبس به لباس اهل يمن، مؤدب و متواضع نشسته، در حالي كه سرها به زير، مشغول تعقيب بودند و تا لحظه آخر سر بلند نكردند، با خود گفتم: «حضرتش را سوگند دهم، تا خويش را معرفي فرمايند.»

از آن ترسيدم كه ملزم به جواب شوند، در صورتي كه ميلشان نباشد، در واقع نخواستم موجب ايذاء باشم و درخواست ديگري هم نداشتم، در تمام مدت اطمينان داشتم حضرت هستند، ولي يقين كامل حاصل نمي‏شد، براي نيل به اين مقصود گفتم: «خوب است‏به صورت استدعا خواسته‏ام را مطرح كنم.»

جلو آمدم، عرض كردم: «استدعا مي‏كنم، خود را معرفي فرماييد.» پاسخ را در كمال بزرگواري و عطوفت در قالب جمله‏اي فرمودند كه حقير خود را كوچكتر از آن مي‏دانسته و مي‏دانم كه مصداق آن تعبير واقع شوم، آن گاه در كمال انفعال از اظهار عنايتشان ايستادم و غرق تماشايشان شدم.

از آنجا كه نماز صبح را نخوانده بودم، با خود فكر كردم در جايي كه سنگ كف معلوم باشد، نماز بخوانم، غافل از اينكه، با دور شدن براي حصول اين مقصود، در برگشت هرگز حضرتش را نخواهم يافت.

اي غايب از نظر، به خدا مي‏سپارمت جانم بسوختي و به دل دوست مي‏دارمت

پي‏نوشتها: