تپش قلم

امام زمان، عليه‏السلام، صاحب بزرگترين «سكوت سبز» تاريخ انسان است.

«او» ابراهيم آخرالزمان است.

«او» راز روشنايي است.

«او» قيامت آخرين عرصه خاك است.

«او» بزرگترين كلمه حق در ميان اباطيل آخرالزمان است.

«او»، روح سبزه‏ها و سبزترين روح آدمي است.

«او» غايب حاضر است.

صاحب‏العصر، عليه‏السلام، روشن‏كننده ديده ابرار به نور جمال «يار» است.

صاحب‏العصر، عليه‏السلام، قائم بزرگترين قيام در بين «ركن‏» و «مقام‏» است.

صاحب‏العصر، عليه‏السلام، قائد مجاهدان روز و امام عابدان شب است.

وقتي بشريت راه خويش را در گمراهي جستجو كند، «هادي‏» مي‏آيد.

وقتي شقايقها جهان را خونرگ نمايند، «منتقم‏» مي‏آيد.

وقتي كه انسان از درك حقيقت فراري شود «حق‏» از پرده غيبت آشكار مي‏شود.

وقتي بت‏سازي شغل اكثر مردم شود، ابراهيم آخرالزمان بانگ توحيد سر مي‏دهد.

چون قاريان قرآن به ظواهر آن مشغول شوند، قرآن ناطق با مردم سخن مي‏گويد.

چون وعده خدا بر مستضعفين حتمي است، امام زمان، عجل‏الله‏تعالي‏فرجه، مي‏آيد.

چون صلح سلامت زاست، «اباصالح‏» به تعمير آن قيام مي‏كند.

واي بر كساني كه ظالمانه زندگي مي‏كنند و حضور «منتقم‏» را باور ندارند.

هركس جوياي هدايت كامل است، در انتظار «هادي‏» صالح شود.

هركس آماده جهاد است در ركاب غايب حاضر، به آماده‏سازي خويش بپردازد.

«تپش قلم‏» جلد چهارم از مجموعه‏اي است كه آقاي «عباسعلي كامرانيان‏» به رشته تحرير درآورده‏اند و انتشارات كيهان چاپ و انتشار آن را عهده‏دار بوده است. آقاي كامرانيان در زمره روزنامه‏ناگاراني است كه تاكنون با ذوق و لطافت‏خاصي جملات قصار و شاعرانه و اخلاقي بسياري را تقديم خوانندگان خود كرده‏اند. براي ايشان آرزوي موفقيت داريم.

تبسم توحيد

در تنگناي حوصله آتش گرفته‏ام

چندي است‏بوي زخم سياوش گرفته‏ام

بي تو مجال سرعت پرواز من نبود

پايان عشق نقطه آغاز من نبود

چندي است از هواي سرودن بريده‏ام

از اين تب هميشه بودن بريده‏ام

چون شمع ذره ذره به پايان رسيده‏ام

از خويش تا جنون بيابان رسيده‏ام

هر شب به ناله‏هاي خودم مي‏رسم چو شمع

دارم به انتهاي خودم مي‏رسم چو شمع

انگار رنگ عاطفه در باد مرده است

با من شكوه تيشه فرهاد مرده است

در تنگناي حوصله آتش گرفته‏ام

چندي است‏بوي زخم سياوش گرفته‏ام

شب گريه‏هاي احمد مختار در من است

تخصيص زخم حيدر كرار در من است

آواز لحظه‏هاست فراسوي راه من

پژواك سايه‏هاست‏شكست نگاه من

ترسي نشسته بر دلم از صورت ز حنجره

مثل عبور يك شبح از پشت پنجره

اي بغض سرخ فاطمه! با من سخن بگو

در اين غرور همهمه با من سخن بگو

من با هواي سرد خيابان غريبه‏ام

با لحظه‏هاي بي سر و سامان غريبه‏ام

بي تو به ياد ساقه مريم دلم خوش است

در انتظار خنده شبنم دلم خوش است

اين لحظه‏هاي فاصله از ما بريده باد

اين تنگناي حوصله از ما بريده باد

از زمهرير حادثه سرد است زخم من

آري شكاف خنده درد است زخم من

چندي است در فراق تو تنها نشسته‏ام

‏شمشير را به گرده مهتاب بسته‏ام

در انتظار دست تو آتش گرفته‏ام

چندي است‏بوي زخم سياوش گرفته‏ام

اين زخمها مقدمه گام سبز توست

سوز جگر تبسمي از نام سبز توست

زخمي است‏باز سينه آتش ضمير من

اين تا هميشه سرخ جراحت‏پذير من

اي صاحب زمين و زمان، منتظر بيا

اي جمعه‏خيز آينه‏ها در نظر بيا

اي لحظه‏هاي غربت دلها كبود تو

اي زخمي نگاه زمين در نبود تو

در خشكسال گرم عطش بغض رود باش

اي خنده‏هاي صاعقه در چشم، زود باش

بي تو شكسته ساحت لا تقنطوي دل

خون است از فراق رخت در سبوي دل

بي تو لبي به سوي تبسم گشاده نيست

چشمان خيس و خسته مردم گشاده نيست

بي تو بهار بوي طراوت نمي‏دهد

خود را به باغ خاطره عادت نمي‏دهد

آتش كشيد روح عطش در گلوي دل

پر شد ز بده‏هاي تعلق سبوي دل

هر جلگه‏اي به مرز خيابان رسيده است

انگار عمر عشق به پايان رسيده است

اي كاش از نگاه تو بيرون نبود دل

در حسرت حضور تو دلخون نبود دل

اي انعكاس آينه‏ها در صداي تو

نور نگاه خسته دلان خاك پاي تو

اي انحناي خنجرت آبروي آفتاب

خنديدنت هميشه فراسوي آفتاب

ما عشق را به عشق علي برگزيده‏ايم

درد تو را به قيمت ايمان خريده‏ايم

اي چشم تو شبيه دو ابروي احمدي

‏اي آخرين تبسم آل محمدي

الياس بوي بارش ابر تو بود و بس

ايوب هم خلاصه صبر تو بود و بس

موسي به ياد نام تو زد در شكاف نيل

معني گرفت از تو پر و بال جبرئيل

تاب تو را نداشت‏به عشقت تب زمان

ذوق سماع حضرت عيسي است آسمان

اي يكه تاز عرصه طاها، شروع كن

از مشرق تجلي ايمان طلوع كن

از خون لاله شام عطش صبح عيد

چشمان عاشقان به حضورت سفيد شد

خوب است در حريم تو ظهر نماز عشق

گرم حضور حضرت چشمت نياز عشق

خوب است در ركاب تو زخم غرور ما

عشق است در حريم تو بي سر حضور ما

طاووس ناز آل علي در چمن، بيا

آيينه پر شد از تب يابن‏الحسن بيا

در ما پر است ذوق عطش در ميان

شوق به سجده رفتن بي سر ميان خون

اي دادخواه خسته دلان، داد ما برس

بي تو شكسته‏ايم، به فرياد ما برس

حميد كرمي