حسن بياتاني
دلم بهانه تو را گرفته است؛ اي «موضوع» زندگي من! اي «سؤال اصلي» آفرينش!
«روشي» نمانده است كه با آن «فرضيه» آغوش تو را به جستجو نگذارده باشم. بگو با كدام «روش تحقيق» ميتوان ظهور تو را پاسخ يافت؟! «مفهوم» نگاه تو با كدام «ملفوظ» به «مشهود» بدل خواهد شد؟ و «متغير» گيسوانت، در آغوش كدام نسيم، «مفهوم» بيقراري مرا منتشر خواهد نمود؟
خستهام!
از «بررسي متون»،
از «سؤالات فرعي»،
از «مقدمه»، از «مقدمه»، از «مقدمه»!
بي حضور تو اي «متن» غايب زندگي؛ از زنده بودن چه «نتيجه»اي ميتوان گرفت؟ از زنده بودن «چگونه» ميتوان نتيجهاي گرفت؟
هميشه با «مفروض» آغوش باز تو و نگاه مهربانت، نبودنت را تحمل كردهام و زنده بودن خود را توجيه.
آنروز كه نگاه مهربانت را از دلم برداري، بدان كه «گزارههاي پايهاي» فلسفه وجوديام را ويران نمودهاي!
«فصل» فصل عمرم، وقف «وصل» تو بوده است.
خستهام؛
از اين همه «فصل»
از اين همه فصل
به من بگو! در كدام فصل زندگي، وصل تو دستيافتني است؟
اي كه با آمدنت همه فصلها وصل ميشوند!
فصل فصل خزان زده عمر مرا نيز به ظهور سبز خود وصل بفرما!
آمين!
زمستان1377