از علي نقل است كان روح روان
غسل چون ميداد زهراي جوان
امر ميفرمود طفلان را به خواب
تا نيفتد كودكان را اضطراب
آنچنان گويي كه مادر خفته است
يا مگر دخت پيمبر خفته است
تا حسين از سر نگيرد ناله را
خود ز مژگان حسن دنباله را
الغرض تا نوبتبازو رسيد
غسل زهرا چون كه بر پهلو رسيد
شير يزدان نالهاي جانكاه كرد
آنچنان كه كودكان آگاه كرد
كآي ماه من به ابرويت قسم
بر كبوديهاي بازويت قسم
گفت اسما: كاي ولي روزگار
كز تو روشن شد ز انجم شام تار
تو سفارش ميكني ما را به صبر
ليك خود گريان به زهرا همچو ابر
گفت اسما را شه عاليجناب
با دل نالان و با چشم پر آب
كآي اسما شرم دارم من ز دوست
زين كبوديها كه بر بازوي اوست
ميزند چون حلقه در چوب من
آه اسما پهلوي محبوب من
شرم دارم زين سبب از روي او
چون نديدم تا كنون بازوي او
داغ زهرايم ز نو در جان فزود
كين كبوديها ز من پنهان نمود
آه اسما دستيارم را ببين
واي پهلوي نگارم را ببين
پهلوي در ماندهاي اي وي من
آه اي صديقه كبراي من.
احمد عزيزي