اشاره: 11 مردادماه سالگرد شهادت آيةالله شيخ فضلالله نورياست؛ همو كهامامراحل، قدسسره، دربارهاش فرمود:
... مرحوم شيخ فضلالله، رحمهالله، ايستاد كه: «مشروطه بايد مشروعه باشد، بايد قوانين موافق اسلام باشد» در همان وقت كه ايشان اين امر را فرمود و متمم قانون اساسي هم از كوشش ايشان بود، مخالفين، خارجيها كه يك همچو قدرتي را در روحانيت ميديدند كاري كردند در ايران كه شيخ فضلالله مجاهد مجتهد داراي مقامات عاليه را، يك دادگاه درست كردند و يك نفر منحرف روحانينما، او را محاكمه كرد و در ميدان توپخانه شيخ فضلالله را در حضور جمعيتبه دار كشيدند. (1)
نون 90 سال از شهادت آن رادمرد تاريخ مبارزات حقطلبانه مردم ايران ميگذرد. اما ياد او زنده و تلاش او در حمايت از احكام دين تا مرز شهادت، الهامبخش همه دينمداران است.
به اين مناسبت قصيده زيبايي از آن شهيد مظلوم را كه در مدح حضرت صاحبالامر، عليهالسلام، سرودهاست، با تضمين آقاي محسن صافي گلپايگاني تقديم همه دوستداران موعود ميكنيم. روحش قرين رحمتباد.
اي آنكه تويي صاحب اخلاق حميده
گيسوي تو چون شام و جمال تو سپيده
دل وصل تو از ايزد يكتا طلبيده
«اي آن كه كسي سرو چو قد تو نديده
چون لعل لبت غنچه ز گلزار نچيده»
اي قطب جهان! كهف امان! مفخر
آدم اي از همگان برتر و بالا و مقدم
اي آيتيزداني و اي حجتخاتم
«چون نرگس مستتبه همه گلشن
عالم نه ديده چنين ديده و نه گوش شنيده»
هجران تو هرچند كشيده به درازا
اميد وصال تو هنوز استبه دلها
ماييم گل روي تو را طالب و شيدا
«خضر ار لب لعل تو نميكرد تمنا
تا حشر به سر چشمه حيوان نرسيده»
تو لايق و شايسته هر مدح و ثنايي
درد دل دلسوختگان را تو دوايي
ما را نرسد آن كه بگوييم چههايي
«نشناخته گفتند گروهي كه خدايي
پس مد شناساي تو را چيست عقيده»
قدر و شرفتبرتر از انديشه و افكار
در وصف تو ما را نبود جرات اظهار
آگه ز مقام تو بود حضرت دادار
«واقف نشد از سر تو اي مخزن اسرار
جز عارف چل ساله كه در خرقه خزيده»
دلها همه در بحر وجودش شده فاني
بي اوستبهار دل ما زرد و خزاني
خورشيد رخش كاش كند نورفشاني
«ميكرد تجلي اگر اين يوسف ثاني
دلباختگان، دل عوض دستبريده»
يك لحظه اگر پرده ز رويتبگشودي
زنگ غم دلهاي حزين را بزدودي
از خرد و كلان، پير و جوان دل بربودي
«دانم به يقين گر به رخت پرده نبودي
كس يوسف كنعان به كلافي نخريده»
اي خسرو خوبان كه امير دو جهاني
تا هست جهان زنده و پاينده بماني
كي سوختگان غم خود را برهاني
«در مردمك ديده و ازديدهنهاني
پيدا و نهان، غير خداوند كه ديده»
هر دل نگرم گشته به زلف تو گرفتار
روز همه بي ماه رخت هم چو شب تار
بردار نقاب اي بت عيار ز رخسار
«داني ز چه در پاي گل سرخ بود خار؟
از بس كه به گلزار ز شوق تو دويده»
توفان بلا برده به اين سو و به آن دست
در بحر ستم كشتي توفان زده بشكست
شمشير فتاده به كف زنگي سرمست
پرسيدهاي از خار چرا نوك تو سرخست؟
از بس كه به پاي گل بيچاره خليده»
اي دلبر مه پيكر زيبا و پريروي
اي روي تو چون باغ جنان، نيكو و خوشبو
دنبال تو تا چند به اين كو و به آن كو
«فاختهسان بهر تو با نغمه كوكو
هر لحظه از اين شاخ بدان شاخ پريده
در آرزوي وصل گل لاله و سنبل
در باغ شده بلبل خوشخوان به تغزل
از فرقت گل داده ز كف صبر و تحمل
«از چيست كه بلبل شده دلباخته گل
زين رو كه يكي روز گلي دست تو ديده»
من در طلب وصل تو دنباله فرصت
يك لحظه وصال تو مرا هست غنيمت
دانم كه در اين راه چه رنجست و مشقت
«زان روز كه من باختهام نرد محبت
دانستهام آخر به كجا كار كشيده»
عشق تو مرا مسلك و مهر تو مرا كيش
در راه تو بگذشتهام از جان و سر خويش
دل گشته ز هجران تو بيتاب و به تشويش
«ديري است زند زلف تو اندر دل ما نيش
افسون، نكند چاره اين مار گزيده»
اي پادشه دادگر اي حجت منصور
از پرده درآ اي كه تويي آينه نور
تا كي رخت از خلق، نهان گشته و مستور
«پنهان ز عدويي، ز محبان ز چه اي دور؟
جانها به لب از، هجر تو اي ماه رسيده»
«(ممتاز) به شب روز دعاگو و ثناجو
هست از نظر لطف تو اين طرفه قصيده»
روي تو فريبنده و خوش نقش و دلآرا
خال سيهت غارت دين كرده و دلها
شهد لب تو هست مصفا و گوارا
«جز شربت لطف تو نداريم تمنا
حلوا به كسي ده كه محبت نچشيده»
پينوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. صحيفه نور، ج13، ص175-182 (27/8/1359).
بازگشت به متن ↑