ترجمه آزاد دعاي عهد
مهدي آقاجاني فشاركي
خداوندا!
مگر تو نبودي كه
درخشان‌ترين نور عالم را آفريدي؟!
بار الها!
مگر تو نبودي كه عرش و كرسي را چنان بالا بردي
كه همنشين خودت شدند؟!
پروردگارا!
مگر تو نبودي كه
بحر موّاج عشق را پر تلاطم گردانيده و خروشاندي؟!
خدايا!
آخر مگر تو همو نيستي كه
«تورات» و «انجيل» و «زبور» را براي ما هديه فرستادي؟!
محبوبا!
مگر تو همان نيستي كه
خنكاي وصال را در پس آتش فراق نهاد؟!
جانا!
تو كه «قرآن» با آن همه عظمتش را به ما مرحمت نمودي
و هزاران ملك و پيامبر و فرستاده جزئي از عطاياي تو به ماست،
محبوب بي‌همتايم!
تو را به آن كليدي كه
خزانة كرمت را تواند كه گشايد؛
تو را به درخشش آن خورشيدي كه
آفرينشش تنها تو را شايد؛
تو را به زمامداري تمام مملوكات و آفريدگانت،
اي هميشه پاينده و اي تنها هستي بخشنده!
تو را به آن مهر تاباني كه زمين و آسمان تو را روشن نموده است
تو را به آن يادگاري كه صلح را براي همة خلايقت به ارمغان مي‌آورد
آري.
تو بودي پيش از آنكه كسي باشد
و تو خواهي بود پس از آنكه كسي نباشد
و آن دم كه اثري از هستي در هيچ كجا يافت نشود
تنها تو هستي.
پس، اي آنكه تنها تويي كه مي‌داني چگونه دل و جان‌هاي مرده را زنده توان كرد!
و اي كسي كه
تنها خود مي‌تواني جان بي‌ماية سيه‌رويان مرده‌دل را بگيري!
اي حيات و هستي من!
و اي كسي كه عبادت، تنها تو را بايد و شايد!
و اي محبوب عالميان!
بر آستان مولا و عزيز و سرورم
آن امامي كه سال‌هاست به انتظارش نشسته‌ام
تا راه و چاهم بنمايد
و آن عزيزي كه
خود سال‌هاست جام هدايت از دست تو نوشيده است
آري. همو را مي‌گويم كه
قصد برپايي علم محبّتت را در گسترة گيتي دارد
كه درود بي‌پايان تو بر او و خويشان بزرگوارش باد.
نه تنها از جانب من و پدر و مادرم كه
از سوي هر آنكه طعم ذرّه‌اي ايمان و محبت را چشيده باشد.
چه در شرق عالم بزيد و چه در غرب هستي
در خشكي قدم نهاده باشد
يا كه در دريا به سير بپردازد
همسنگ عرش بزرگ و با عظمت خود
و برابر تمام آنچه بويي از تو دارند؛
كه تنها تويي كه مي‌داني كه چه تعدادند
و هر كدام در هر كجا چه مي‌كنند
درود و صلوات خود را بفرست.
بار الها!
خود شاهد باش كه
چنان عهد و پيماني بر محبّتش مي‌بندم كه
نه تنها بامدادان امروز كه
كار هر صبح و شام من باشد.
و هيچ‌گاه دست از آن نشويم
پس اي مهربان بي‌همتا!
مرا ياري نما كه يارش باشم و
قوّتم بخش كه همراهي‌اش كنم.
و تا آنجا كه در توانم باشد،
مرا پاس‌بخش حريمش گردان
پيش از آن دم كه لب به حاجت گشايد
و پيش از آنكه رقيبان، گوي سبقت از من بربايند
خواسته‌اش را برآورده كرده باشم،
به يك اشارتش سر و جان بدهم
و بر اثبات گفته‌ها و كرده‌هايش، برهان
بياورم.
خود ياري نما كه
بر همگان بنمايانم كه
بيش از همه‌شان دلم را برده است
و اين نعمت را بر من عطا كن كه
به عشق او و در برابر چشمان دلربايش
جام شهادت را سر كشم.
پروردگارا، مباد!
ولي اگر تو خود خواستي كه ميان من و او
با مرگ كه قسمت همه خواهي گرداند،
فاصله بيندازي
بينداز
و در پس آن در حالي كه بر تنم كفني
همسان تشنگان شهادت پوشانده
و در دستانم شمشيري از نيام بركشيده
و نيزه‌اي تشنة خون نامردمان مانده
و بر لبانم لبّيك ندايش را مترنّم گردانده باشي
مرا از قبرم بيرون آر
چه در شهر باشم و چه در صحرا
پروردگارا!
چه مي‌شود بينايي چشمانم را باز مي‌گرداندي تا
آن خورشيد تابان و قرص درخشان را به نظاره مي‌نشستم
و به آفتاب جمالش سرمه‌اي بر ديدگانم مي‌كشيدي،
چه مي‌شد در ظهور او كمي هم كه شده
تعجيل به خرج مي‌دادي
و آمدنش را آسان مي‌نمودي
نظام آكنده از عدل و مهرش را
در همه جا مي‌گستراندي و
مرا همراهش مي‌گرداندي؟
نفوذي به فرمانش بخش و
پشتش را به خودت گرم نما.
مهربانا!
جهان به دست او آباد مي‌شود
مردگان به دست او زنده مي‌شوند،
و حالا
همان طور كه خبر داده بودي
مردم همه جا و همه چيز را در آب و خاك
به دستان خويش آلودند
و چه راست خبر داده بودي!
خدايا!
پس چرا اين يار غايب از نظر ما نمي‌آيد
همو كه همنام و همگون جدّ بزرگوارش مي‌باشد
تا كه آنچه تباهي است در هم شكند
و حقيقت را
آن‌گونه كه شايسته‌اش باشد، تجلّي بخشد.
محبوبا!
او را فريادرس هر بيچاره‌اي كه هست،
ياريگر هر بي‌پناهي كه يافته شود،
هر حكمي كه از تو به كناري زده شده
و هر آنچه كه از زحمات پيامبر و از آثارش نيست و بر باد‌رفته بگردان.
تواناي خوبم!
تو خود حافظ و نگهبانش باش كه
ستمگران به كمينش نشسته‌اند
خداوندا!
نه تنها ما را
كه پيامبر خوب و مهربانت را - كه درود تمام عالميان بر او باد - و همة دلدادگانش را به تماشاي رخسارة زيبايش بنشان
و غم از دل همة ما بزداي
بار پروردگارا!
آيا شود كه اين عقدة غم ز گلوهامان بگشايي
و او را در ميان ما جاي دهي؟
بارالها!
تو كه درياي رحمتت همگان را در خود جاي دهد
خوب مي‌داني كه
بيگانگان آمدنش را دور
و ما نزديك انگاريم
پس اي يكتاي بي همتا!
با هر چه سريع‌تر آمدنش
در امور ما گشايشي بنما.
خداوندا!
آيا كبودي پايم را مي‌بيني
از بس كه از فراقش و به اميد ديدارش
در آرزوي تسريع در وصالش بر آن كوفته‌ام و
فغان از جان كشيده‌ام كه:
العجل، العجل، يا مولاي صاحب الزمان
آمين يا ربّ العالمين