شعر

آینة غیب‌نما

ديده فرو بسته‌ام از خاكيان

تا نگرم جلوه افلاكيان

شايد از اين پرده ندايي دهند

يك نفسم راه بجايي دهند

اي كه بر اين پرده خاطر فريب

دوخته‌اي ديده‌ي حسرت نصيب

آب بزن چشم هوسناك را

با نظر پاك ببين پاك را

آن كه در اين پرده گذر يافته است

چون سحر از فيض نظر يافته است

خوي سحر گير و نظر پاك باش

راز گشاينده افلاك باش

خانه تن جايگه زيست، نيست

در خور جان فلكي نيست، نيست

آن كه تو داري سر سوداي او

برتر از اين پايه بُوَد جاي او

چشمه مسكين نه گهر پرور است

گوهر ناياب به دريا در است

ما كه بدان دريا پيوسته‌ايم

چشم ز هر چشمه فرو بسته‌ايم

پهنه دريا چو نظرگاه ماست

چشمه ناچيز نه دلخواه ماست

پرتو اين كوكب رخشان نگر

كوكبه‌ي شاه خراسان نگر

آينه غيب نما را ببين

ترك خودي گوي و خدا را ببين

هر كه بر او نور «رضا» تافته است

در دل خود گنج رضا يافته است

سايه شه مايه خرسندي است

مُلك «رضا» ملك رضامندي است

كعبه كجا؟ طوف حريمش كجا؟

نافه كجا، بوي نسيمش كجا؟

خاك ز فيض قدمش، زر شده

و از نفسش نافه معطر شده

من كيم؟ از خيل غلامان او

دست طلب سوده به دامان او

ذره سرگشته خورشيد عشق

مرده، ولي زنده جاويد عشق

شاه خراسان را، دربان منم

خاك در شاه خراسان منم

چون فلك آيين كهن ساز كرد

شيوه نامردمي آغاز كرد

چاره‌گر از چاره‌گري بازماند

طاير انديشه ز پرواز ماند

با تن رنجور و دل ناصبور

چاره از او خواستم از راه دور

نيمشب از طالع خندان من

صبح برآمد ز گريبان من

باده‌ي باقي به سبو يافتم

و اين همه از دولت او يافتم

رهي معيري

قبله دل‌ها

اي شكوه بارگاهت برتر از عرش برين

اي غلام كمترين درگهت روح الامين

اي غبار خاك كويت سرمه‌ي چشم ملك

اي خدا را دست قدرت در درون آستين

اي گداي سفره‌ي احسان تو جن و بشر

اي هماي رحمت حق اي امام راستين

اي نبي را پاره‌ي تن، اي علي را نور عين

قبله‌ي هفتم ولي حق امام هشتمين

من چه گويم در مقامت كز جلال و مرتبت

مادرت باشد به عالم دخت ختم المرسلين

يك طوافت هفتصد و هفتاد حج اكبر است

قبله دل‌ها تويي بهر قلوب مسلمين

اي كه آهوي بياباني ببوسد پاي تو

اي كه از بهر شتر شد صحن تو حصن حصين

بي‌پناهم من پناهم ده كه از فرط گناه

خواب راحت نيست چشمم را به روز واپسين

دست رد بر سينه‌ام مولا مزن گر چه بدم

توشه‌اي بر من عنايت كن كه هستم بي معين

شاعر «ژوليده» را مانند دعبل كن قبول

تا نگويد مدح كس را غير آل طاهرين

محمدحسن ژوليده نيشابوري

سلام حضرت خورشيد

سلام حضرت زيبا، خداي دلبرها

سلام حضرت خورشيد ماه منظرها

سلام ساقي هشتم، مي خراساني

سلام جوشش پيمانه‌ها و ساغرها

هزار وعده‌ي خوبان يكي وفا نكند

دلم گرفته از اين گرگ‌ها، برادرها

دلم هواي حرم كرده يا علي مددي

هواي ذكر پدرها و اشك مادرها

هواي ديدن فوّاره‌هاي گوهرشاد

زلال آينه‌ها و صفاي مرمرها

صداي طبل و نقاره، اذان گلدسته

هواي عطرخوش ياس و مشك و عنبرها

نمي‌شود كه مرا پيش خود نگه داري؟

كنار گنبد زردت، ميان كفترها

براي وصف تو شعري كه شعر باشد نيست

سروده گرچه ز تو منزوي و قيصرها

رضا احسان‌پور

خورشيد جان

از فروغستان دل، خورشيد جان آورده‌ام

جان و دل روشن، ز خورشيد جهان آورده‌ام

مي‌كند مهر سخن، از مشرق كلكم طلوع

اختران طبع را، در كهكشان آورده‌ام

از تراب مشك بيز نحل پاك بوتراب

توتياي ديده، بهر دوستان آورده‌ام

آستين افشانده‌ام، بر بارگار شاه عشق

حرز جان، از اين مبارك آستان آورده‌ام

از نيازستان دل‌ها، ارمغان آورده‌ام

از «سناباد» و ثناي هشتمين خورشيد عشق

چلچراغ ذوق را، پرتو فشان آورده‌ام

چون نسيم آرزو، آكنده‌ام دامن ز گل

دوستان را هديه‌ها، زين بوستان آورده‌ام

از حكيم توس دارم، جانب ياران سلام

داستان‌ها زان ديار باستان آورده‌ام

دل معطر ساختم «صائم» به گلزار وصال

از گلابستان ايمان، عطر جان آورده‌ام

سيدعلي‌اصغر صائم كاشاني

چند رباعي رضوي

آيينه! امام هشتم خوبي‌ها

در چشم زمين، تجسم خوبي‌ها

نام تو غزل‌ترين فراز عشق است

نام تو غزل ـ تبسم خوبي‌ها

٭ ٭ ٭

هر چند در عاشقي مردد هستم

در درس خلوص، دائماً رد هستم

دل باخته‌ام به گنبد زرد تو

من منتظر قطار مشهد هستم

٭ ٭ ٭

غم نيست كه مشهد حضورت دور است

يا چشم من از نديدنت، بي‌نور است

ايمان به تو دارم و خيالم تخت است

وقتي تو طلب كني، زيارت جور است

٭ ٭ ٭

تهران ـ مشهد، مگو كه خيلي راه است

اين راه كه روشن از شهود ماه است

تهران ـ مشهد، قسم به خورشيد توس

عاشق بشوي، مسافتي كوتاه است