جمعی از شیعیان خدمت حضرت امام صادق علیه السلّام شرفیاب شده و سخن از مشکلات زمان خود گفتند، حرفشان به امر فرج رسید و گفتند: ای پسر رسول خدا چه زمان فرج و گشایش حاصل می شود؟
حضرت فرمود: خوشحال می شوید اگر به این آرزویتان برسید و فرج فرا رسد؟
عرض کردند: آری. به خدا سوگند!
فرمود: حاضر هستید از اهل و عیال و دوستان و عزیزان خود بگذرید و بر مرکب سوار شوید و لباس رزم بپوشید؟!
عرض کردند: آری.
فرمود: حاضر هستید در مقام جنگ و جهاد با دشمنان برآیید؟
گفتند: آری.
پس از اینکه حضرت این امور را از آنان اقرار گرفت و با سوگند و قسم، آمادگی خود را نسبت به همة این امور اعلام داشتند،
آنگاه فرمود:
همانا ما از شما چیزی آسانتر از همة این امور خواستیم؛ ولی شما انجام ندادید!
همگان ساکت شدند.
یکی از میان جمع پرسید:
فدای شما شوم آن امر سهل‌تر که شما از ما خواستید و ما امتثال ننمودیم، چه بود؟
حضرت فرمودند:
قُلنا لَکُم: اُسکُتُوا؛ فَإنَّکُم إذا کَفَفتُم رَضینا و إِن خالَفتُم اوذینا. فَلَم تَفعَلوُا
به شما گفتیم، ساکت باشید! اگر دست (از گفتارهای نابه‌جایتان) باز می‌داشتید باعث رضایت ما می شدید و اگر مخالفت (با این دستور) می‌نمودید موجب اذیّت (و رنجش) ما می‌شدید (با این حال) شما مخالفت کردید و امر ما را انجام ندادید (و ساکت نشدید!)
دعائم السلام 1/6