خطيب و واعظ مشهور، حاج شيخ مهدی خراسانی در شب جمعه هفتم جمادی الأولی سال 1369 ه .ق. در «نجف اشرف» بر روی منبر در «مسجد انصاری(ره)» از آيت الله حاج شيخ جعفر شوشتری نقل كرده كه ايشان در «كربلا» بر روی منبر، اين روايت را به شرحی كه گفته می‌شود، برای مردم بيان كرد:
هنگامی كه منصور امام صادق(ع) را احضار كرد و آن حضرت از «مدينه» به «بغداد» آمد، در كنار «دجله» نزول اجلال فرمودند. پيرمردی از شيعيانش با او ملاقات كرد و عرض كرد: خودت را به من بشناسان.
امام(ع) فرمودند: «آيا می‌خواهی مرا بشناسی؟»
عرض كرد: بلی.
امام(ع) به اصحاب خود كه در خدمتش بودند، فرمودند: «او را در دجله بيندازيد.»
آنها هم اطاعت كردند و او را در ميان دجله انداختند. آن بندة خدا كه چنين ديد، شروع به فرياد زدن کرد و از آنچه در مقابل خواسته‌اش دید، بسیار متعجّب شد. در ميان آب دست و پا زد، بالا و پایين رفت تا آنكه خود را با شنا از دجله خارج كرد، او اظهار تعجّب كرد كه اين چه كاری بود و چرا امام(ع) چنين دستوری داده بودند؟
امام(ع) دستور داد دوباره او را در دجله بيندازند و اطرافيان، او را گرفته و در دجله انداختند. آتش خشم او برافروخته گرديد و پشت سر هم كلماتی كه تعجّب او را نشان می‌داد، می‌گفت تا اينكه اين بار هم با زحمت خود را خارج كرد و آن حضرت را مورد سرزنش قرار داد و چنين كاری را از ايشان بعيد شمرد.
امام(ع) دستور داد برای بار سوم او را در ميان دجله بيندازند و لحظه‌ای بعد خود را در ميان آب ديد كه دیگر توان شناكردن برايش نمانده و امواج آب هم او را در وسط رودخانه برده بود، در چنين وضعی حالت انقطاع به او دست داد .
امام(ع) چون ناتوانی او را از شناكردن مشاهده نمودند، دست كريمانة خود را دراز كردند و او را كه در وسط دجله بود، بیرون آوردند. همين‌كه از آب بيرون آمد، خود را بر قدم‌های حضرت انداخت و اظهار كرد كه امام را به خوبی شناخته است.
اطرافيان از او سؤال كردند: «چگونه شناختی؟»
عرض كرد: هنگامی كه از شناكردن عاجز شدم و يقين به هلاكت و نابودی خود كردم. از همه جا و همه چيز دل بريدم و خدا را صدا زدم. چيزی نمانده بود كه در ته آب فرو روم و خفه شوم كه پرده‌ها از مقابل چشمانم كنار رفت. امام صادق(ع) را ديدم كه بين مشرق و مغرب را پر كرده بود و غير از او چيزی را نمی‌ديدم و او مرا نجات داد.
کتاب شریف القطره، ج 1.