بیا که عشق ببارد...
چه سال‌ها که گذشت و بهار منتظر است
بهارِ زخمیِ پشت حصار منتظر است
چه سروها که به دستِ تبر شهید شدند
شقایقِ دلِ ما، داغدار منتظر است
از این لباس سیاه عزا، دلش پوسید
سحر مگر برسد، شامِ تار منتظر است
بهانه‌گیر شدند و به گریه افتادند
ستاره کشت خودش را، سه تار منتظر است
چقدر پنجره باز است، رو به سوی امید
چقدر دل‌شدة بیقرار منتظر است
مگر به مقصدِ خورشید رو بگرداند
در ایستگاهِ تغزّل، قطار منتظر است
کویر شد دل عشّاق و آسمان خشکید
بیا که عشق ببارد، بهار منتظر است
محمّدرضا سلیمی
تمام عصرها با تو معاصر می‌شود روزی
بهار از پشت چشمان تو ظاهر می‌شود روزی
زمین با ماه تابانت مجاور می‌شود روزی
صدایت می‌رسد از پشت پرچین‌ها و دالان‌ها
سکوت راه، در گامت مسافر می‌شود روزی
به جز رنگین‌کمان در شهر، دیواری نمی‌ماند
خدا در کوچه‌های شهر عابر می‌شود روزی
بیابان‌ها به گرد کوه‌ها چون تاک می‌پیچند
زمین، سرمست از رقص مناظر می‌شود روزی
تمام برکه‌ها را خویِ دریا می‌دهی ای ماه!
درخت از شوق تو مرغ مهاجر می‌شود
ترنج آفرینش، قصری از آیینه خواهد شد
حریر نور و گل‌فرشِ معابر می‌شود روزی
بُتان بر شانة محراب و منبر سایه افکندند
تو می‌آیی، خدا سهم منابر می‌شود روزی
چه باک از طعنة ناباوران؟ ما خوب می‌دانیم
که شب می‌میرد و خورشید ظاهر می‌شود روزی
سمند نور، زلف تیرگی‌ها را برآشوبد
به فرمانی که از چشم تو صادر می‌شود روزی
تو باقی‌ماندة حقی، به زیتون و زمان سوگند
تمام عصرها با تو معاصر می‌شود روزی
در و دیوار، دیوان غزل‌های تو خواهد شد
و حتی سنگ با نام تو شاعر می‌شود روزی
حامد حسین‌خانی
دیدار نزدیک است
غم مخور ایام هجران رو به پایان می‌رود
این خماری از سر ما می‌گساران می‌رود
پرده را از روی ماه خویش بالا می‌زند
غمزه را سر می‌دهد، غم از دل و جان می‌رود
بلبل اندر شاخسار گل هُویدا می‌شود
زاغ با صَد شرمساری از گلستان می‌رود
محفل از نور رُخ او نورافشان می‌شود
هرچه غیر از ذکر یار از یاد رندان می‌رود
ابرها از نور خورشیدِ رُخش پنهان شوند
پرده از رُخسار آن سرو خرامان می‌رود
وعدة دیدار نزدیک است، یاران مُژده باد
روز وصلش می‌رسد، ایام هجران می‌رود
امام خمینی(ره)
حرف اول آمدنت
کاش یادت
این همه آغشته نبود به نبودن
و عشقت به خمار سکوت.
کاش وقتی می‌خواندمت
گل می‌کردی روی سینة آوازهایم
و عاشقانه پل می‌زدی به غرب کافرانگی‌ام.
ببین
خود را چه به پای شوقت آویخته‌اند
ریشه‌هایی که بوی مرگ می‌دهند
امروز جمعة تلخ بی‌گواهی توست
یا شنبة آگاهی مرگ من؟
نمی‌دانم
فقط بگو
سنگ مزار مرا
با حرف اول آمدنت...
نسرین حیایی تهرانی
تبسم خورشید
کوچه کوچه می‌رقصد، با تبسم خورشید
در ترانه‌ها جاری، از ترنم خورشید
مردم دو چشمانم، با تغزّل نامت
مثل زنبق و لاله، در تجسّم خورشید
گفته‌اند می‌آیی، در سپیده‌ای زیبا
تا زمین شود گویا، با تکلم خورشید
گفته‌اند می‌آیی، تشنگان کوثر را
پُر دوباره خواهد شد، ساغر از خم خورشید
رو به سمت مشرق کن، تا حباب‌ها بینند
التهاب دریا را، در تلاطم خورشید!
ما بدون تو، یعنی: سایه سایه تاریکی!
با تو، گلشنی روشن، از تبسّم خورشید
تقدیم به روح پرفتوح حضرت امام(ره)
او، روح خدا، امام خوبی‌ها بود
یک
او آمد و با گرسنگان خلوت کرد
در شهر، امید و عشق را قسمت کرد
از منبر خاک، مهربان، بالا رفت
با لهجة پابرهنه‌ها صحبت کرد
دو
او آمد و ما برادری را دیدیم
در عالم خاک، سروری را دیدیم
او آمد و سیب عشق را قسمت کرد
در سایة دین، برابری را دیدیم
سه
او آمد و مهر و ماه را فهمیدیم
پایان شب سیاه را فهمیدیم
او آمد و زیر سایة دستانش
ما معنی سرپناه را فهمیدیم
چهار
او آمد و در کویر، باران گُل کرد
در خاک وطن، نهال ایمان گل کرد
او آمد و ریشة زمستان خشکید
گلعطر خجسته بهارن گل کرد
پنج
او آمد و حال آسمان بهتر شد
خورشید شکفت، تیرگی پرپر شد
از بند گسست، حضرت آزادی
دوران حکومت ستم، آخر شد
شش
او آمد و کوچه و خیابان شد سبز
امید شکفت و عشق و ایمان شد سبز
او آمد و از وطن فراری شد دیو
در فصل فرشته، بوی انسان شد سبز