انتظار
بیا که آینة روزگار، زنگاری است
بیا که زخم زبان‌های دوستان کاری‌ست
به انتظار نشستن در این زمانة یأس
برای منتظران چاره نیست، ناچاری‌ست
به ما مخند اگر شعرهای سادة ما
قبول طبع شما نیست، کوچه بازاری‌ست
چه قاب‌ها و چند تندیس‌های زرّینی
گرفته‌ایم به نامت که کنج انباری‌ست!
نیامدی که کپرهای ما کلنگی بود
کنون بیا که بناهایمان طلاکاری‌ست!
به این خوشیم که یک شب به نامتان شادیم
تمام سال اگر کارمان عزاداری است
نه این که جمعه فقط صبح زود بیدارند
که کار منتظرانت همیشه بیداری‌ست
به قول خواجة ما در هوای طرّة تو:
«چه جای دم زدن نافه‌های تاتاری است»
به یُمن آمدن تو
زمان بدون تو مشتی ملال خواهد شد
جهان تجسّم یک احتمال خواهد شد
برای چشم به راهانت، ای سوار سپید!
در انتظار تو هر لحظه سال خواهد شد
اگر غروب نگاهت همیشگی باشد
دلیل ماندن و بودن سؤال خواهد شد
پس از طلوع تو خفاش شوم تاریکی
در اوج حوصله آشفته حال خواهد شد
اگر کبوتر صلح تو بال بگشاید
زمان مرگِ هر آنچه جدال خواهد شد
همین‌که راوی قصّه به آمدن برسد
غراب دلهره‌ها نیز لال خواهد شد
و آب‌های گِل‌آلود هم یقین دارم
به یُمن آمدن تو زلال خواهد شد
بابک دولتی
به خونخواهی نسل انسان
دعا می‌کنم باز باران بیاید
بر آوارِ من حسّ طوفان بیاید
دعا می‌کنم مثل هر شب نباشم
کسی سمتِ دل‌های لرزان بیاید
به یک تار مو بسته اوضاع گردون
که یک جمعه تکرار قرآن بیاید
سراب از نگاهِ تشیّع بگیرد
به شب‌های خوابی پریشان بیاید
نسیمی پر از عطر کوثر ز خیبر
به چشمان خاموش کنعان بیاید
غم ذوالفقار از نگاهش بریزد
به خونخواهی نسل انسان بیاید
پر از بغض چاه از یتیمان بگوید
به دلداری یاس پنهان بیاید
و بر خالیِ سفره‌هایِ دوباره
به نامِ بلندایِ او نان بیاید
جنون می‌وزد بر من، ای کاش باران
به لب خشکیِ این بیابان بیاید
کبوتر، کبوتر جهان پر بگیرد
غریب، از غروبِ خراسان بیاید
دعا می‌کنم مردِ خورشید پیکر
از آتشفشان‌هایِ ایران بیاید
مریم حقیقت
بوی خوش انسان
پلکی بزن مولا! که ایمان جان بگیرد
تا در زمین، بارانی از قرآن بگیرد
ای مهر عالم‌تاب خوبی! جلوه‌گر شو
تا عشق در روی زمین سامان بگیرد
پلکی بزن تا دشت‌ها گندم برقصند
بوی طراوت بشکفد باران بگیرد
پلکی بزن تا غنچه‌ها شبنم بخندند
باغ از بهار خندة گل، جان بگیرد
پلکی بزن تا ریشه‌های شب بخشکد
تا صبح صادق، عمر جاویدان بگیرد
ایمان به فصل سرد؟ هرگز، تا تو هستی
هرگز مبادا فصل یخبندان بگیرد
از دیو و دد، مولا! ملولم، جلوه‌گر شو
تا زندگی بوی خوش انسان بگیرد
مولا! بهار خنده‌ات را منتشر کن
تا فصل سرما در زمین پایان بگیرد
ای رایحة سورة یوسف!
در زد کسی از سمت خیابان، تو نبودی
برخاستم از خواب هراسان، تو نبودی
در هشتی تاریک، صدایی به زمین خورد
مانند ترک خوردن انسان، تو نبودی
پاشویه پر از برگ شد و ماه فرو رفت
در شاخة تاریک درختان... ، تو نبودی
ای قصة شرقی! ندمیدی و شبم ماند
در این شب تاریک هراسان، تو نبودی
ای رایحة سورة یوسف! نوزیدی
ای عطر غزل‌های سلیمان! تو نبودی
ای عشق من، ای غنچة نارس! نشکفتی
ای روح من، ای نیمة پنهان! تو نبودی ...
شمس من کی می‌رسد؟
باز هم تسبیح «بسم الله» را گم کرده‌ام
شمس من کی می‌رسد؟ من راه را گم کرده‌ام
طُرّه از پیشانی‌ات بردار ای خورشیدکم!
در شب یلدا، مسیر ماه را گم کرده‌ام
در میان مردمان دنبال آدم گشته‌ام
در میان کوه سوزن، کاه را گم کرده‌ام
زندگی بی‌عشق، شطرنجی‌ست در خورد شکست
در صف مشتی پیاده، شاه را گم کرده‌ام
خواستم با عقل راه خویش را پیدا کنم
حال می‌بینم که حتی چاه را گم کرده‌ام!
زندگی آنقدر هم درهم نبود و من فقط
سرنخ این رشتة کوتاه را گم کرده‌ام...!
علیرضا بدیع