عید نوروز مبارک
بادِ نوروز وزيدست به كوه و صحرا
جامة عيد بپوشند چه شاه و چه گدا
بلبل باغ جنان را نبوَد راه به دوست
نازم آن مطرب مجلس كه بُود قبله نما
صوفي و عارف از اين باديه دور افتادند
جام مي گير ز مطرب كه رَوي سوي صفا
همه در عيد به صحرا و گلستان بروند
من سرمست ز ميخانه كنم رو به خدا
عيد نوروز مبارك به غنيّ و درويش
يار دلدار ز بت‌خانه دري را بگشا
گر مرا ره به در پير خرابات دهي
به سر و جان به سويش راه نوردم، نه به پا
سال‌ها در صف ارباب عمائم بودم
تا به دلدار رسيدم، نكنم باز خطا
امام خميني(ره)
من به دنبال تو هستم
اي هميشه شهد يادت از عسل‌ها بيشتر
من به دنبال تو هستم در غزل‌ها بيشتر
هرچه مي‌گويند با يك گل نمي‌آيد بهار
من دلم مي‌گيرد از ضرب‌المثل‌ها بيشتر
در حرم تا غرق بهجت مي‌شوم، حس مي‌كنم
مي‌وزد عطر تو در بعضي محل‌ها بيشتر
عدّه‌اي ناباورند و خوب مي‌دانم چرا
هست پيرامون تو بحث و جدل‌ها بيشتر
نام تو دكّان بعضي‌ها شده اين روزها
هست زرق و برق بازار بدل‌ها بيشتر
از فرج مي‌خوانم و محو مؤذّن‌زاده‌ام
لحظة «حيّ عَلي خَيرِ العَمَل»ها بيشتر
آسمان ابري است وقتي گرم مي‌گيرد دلت
تكيه تكيه با علم‌ها و كُتل‌ها بيشتر
كربلا را با نگاهت غرق باران مي‌كني
گريه‌ات مي‌گيرد امّا روي تل‌ها بيشتر
در قصايد پاي ثابت هستي امّا باز هم
من به دنبال تو هستم در غزل‌ها بيشتر
احمد حسين‌پور علوي ـ قم
ردّ پاي تو
نمي از چشم‌هاي توست چشمه، رود، دريا هم
كمي از ردّ پاي توست جنگل، كوه، صحرا هم
تو از تورات و انجيل و زبور از نور لبريزي
تو قرآني، زمين محو شكوهت، آسمان‌ها هم
جهان نيلي‌است طوفاني، جهان دل‌مرده ظلماني
تويي تو نوح، موسي هم، تويي تو خضر، عيسي هم
نوايت نغمة داوود، حُسنت سورة يوسف
مرا ذوق شنيدن مي‌كشد، شوق تماشا هم
تو آن ماهي كه در پايت تلاطم مي‌كند دريا
من آن درياي سرگردان دور افتاده از ماهم
اسير روي ماه تو، هواخواه نگاه تو
نشسته بين راه تو، نه تنها من، كه دنيا هم
تمام روزها بي‌تو، شده روز مبادا؛ نه!
كه مي‌گريد به حال و روز ما روز مبادا هم
همه امروزها مثل غروب جمعه دل‌گيرند
كه بي‌تو، تيره و تلخ است چون ديروز، فردا هم
جهاني را كه پژواك صدايت را نمي‌خواهد
نمي‌خواهم، نمي‌خواهم ، نمي‌خواهم، نمي‌خواهم
سيّدمحمّدجواد شرافت
چشمم به در...
گل مي‌دهم به بوي بهاري كه مي‌رسد
چشمم به در، به ديدن ياري كه مي‌رسد
تكرار مي‌شود غزل انتظار من
هر شب به نام آينه‌داري كه مي‌رسد
بغض هزار پنجره را اشك مي‌شوم
در تار و پود نغمة تاري كه مي‌رسد
فردا تبي دوباره به خورشيد مي‌دهد
از آسمان تيره شراري كه مي‌رسد
روشن ز آيه‌هاي خدا مي‌شود زمين
در برق ذوالفقار سواري كه مي‌رسد
اي ابتداي درك زمين نام روشنت!
اي ابتداي درك زمين نام روشنت
ما را گره بزن به سرانجام روشنت
ما را كه جام جام سروديم گريه را
تا بشنويم يك نفس از جام روشنت
از روشناي تيرة خورشيد رد شديم
با شوق اتّصال به ابهام روشنت
دريا نشانه‌اي شد و بر خاك نقش بست
از بيكران آبي آرام روشنت
باز آي و سرنوشت زمان را رقم بزن
اي ابتداي درك زمين نام روشنت
در كوچه‌هاي خسته عطشناك مانده‌ام
تا رد شود يك نفس از گام روشنت
نجمه عزيزي
مرخصي نوروزي
فردا صبح بهار تحويل مي‌شود
غروبي كه فقط چهل و هفت بهار تكرار شده است!
ماهي‌ها دل‌تنگ!
سيرها و سنجدها در پلاستيك
بهار در دوردست‌ها
در راه پلّه‌ها
بوي تند سبزي‌پلو
پيچيده
تشديد پررنگي روي تنهايي من!
مقابل آئينه مي‌ايستم
و از بهار‌هاي رفته خجالت مي‌كشم!
زبان تلفن بند آمده!
انگشت‌ها به مرخصي نوروزي رفته‌اند!
سيّدحسن حسيني