حضرت امام خميني ، قدسسره، در نگاه مقام معظم رهبري
حضرت امام، اقيانوسي پر تلاطم بود و هميشه به همه ابعاد زندگي و آخرت مردم توجه داشت. تحصيل و تدريس ميكرد. به سياست ميپرداخت و عقلها را هدايت ميكرد. به افشاگري عليه مصونيت اتباع آمريكايي (كاپيتولاسيون) ميپرداخت و در سنگر تدريس فقه اسلامي، حتي در تبعيد، در بالاترين و وزينترين كرسي حوزههاي علميه قرار داشت.
خصوصيتبزرگ امام، تقوا بود و به همين دليل در رحمت الهي به روي آن مرد بزرگ باز بود. ابعاد وجودي و معنوي شخصيت امامخميني، متاثر از انجام تكليف شرعي او بود. او معلم اخلاق بود و به درسهاي اخلاقي عمل ميكرد. او سرشار از خصوصيت ناشناختهاي بود كه بايد شناخته شود. حضرت امام نشان داد كه درس اخلاق فقط براي ياد دادن نيست و همه ديدند كه او خود عامل به درسهاي اخلاق و تهذيب نفس بود. آخرين فصل مبارزه بر ضد رژيم تحميلي شاه كه دوران آن تا بيست و دوم بهمن سال 1357 طول كشيد، سرشار از حوادثي بود كه در هر يك، نقش رهبري معنوي امام نمايانتر از گذشته ميشود. اين حوادث عبارتند از:
كشاندن مردم به مقاومت در برابر كشتارهاي جمعي و ايجاد سلسله اربعينات؛
واداشتن مردم به مقاومت در برابر تهاجم مسلحانه رژيم؛
آمادهسازي مردم براي بهرهبرداري از ماه محرم سال 1357؛
طرح شعار «شاه بايد برود» آن هم در هنگامي كه در داخل كشور هيچكس به فكر اين نسخه براي درمان دردهاي ايران نبود؛
اعلام مواضع قاطع در برابردولتهاي ناپايدار ماههاي آخر حكومت پهلوي؛
افشاي چهره دولت مدعي مليگرايي (بختيار)؛
پس از ورود به ايران، اعلام خلع دولت دستنشانده و تعيين دولت موقت؛
... بحق شخصيت آن عزيز يگانه، دستنيافتني، و جايگاه والاي انساني ايشان، دور از تصور و اساطيرگونه بود.
* برگرفته از: كتاب سخن آفتاب، ناشر: مركز چاپ و نشر سازمان تبليغات اسلامي.