گر سنگ از اين حديث‏بنالد عجب مدار!

... در آخرين روزهايي كه مطالب اين شماره مهياي چاپ مي‏شد، غوغاي درج نمايشنامه‏اي موهن در نشريه‏اي دانشجويي به نام «موج‏» بالا گرفت. برخي از خوانندگان «موعود» با تماس تلفني و حضور در دفتر مجله ضمن اعلام انزجار از اين واقعه نظر ما را در اين باره جويا شدند. حسب وظيفه و تعهدي كه موعود درباره مباحث ويژه «مهدوي‏» دارد موضوع سرمقاله اين شماره را بررسي اين واقعه قرار داديم.

نمايشنامه «كنكور، وقت ظهور» كه در نشريه «موج‏» با امضاي مستعار «مسافر كوچولو» به چاپ رسيد در يك صفحه و نيم تصويرگر گفتگويي مملو از هتاكي و گستاخي به ساحت مقدس حضرت امام عصر، ارواحنافداه، بود، عباراتي كه دل را مي‏آزرد و اشك از ديدگان جاري مي‏ساخت.

اگر چه خبر موثقي درباره نويسندگان، انگيزه آنان و ارتباطشان با جريانات سياسي و اجتماعي (تا آخرين ساعات بسته شدن صفحات موعود) به دست ما نرسيده، ليكن موضوع را از چند وجه مي‏توان بررسي نمود.

1- نويسندگان (ظاهرا دانشجو) پيش و بيش از آنكه متوجه اهانت و گستاخي خود باشند، براي طرح موضوع اجتماعي و سياسي مورد نظر خود (كه در جاي خود قابل نقد و بررسي است) از دو شخصيت عباس و امام، ارواحناله‏الفداء، بهره جسته‏اند. غافل از آنكه استفاده نابخردانه و نمادين از مقدسترين و عزيزترين شخصيت ديني و اسلامي شيعيان به هر دليل موجب هتك حرمت است.

2- بيان اقوالي سراسر كذب و سخيف از زبان حضرت امام، عليه‏السلام، اگر چه نويسنده را به عنوان كذاب و مفسده‏جو معرفي مي‏نمايد از ديگر سو موجب بروز بدعت، تجري بيگانگاني كه كين اهل‏بيت، عليهم‏السلام، را در دل مي‏پرورند و بسط ميدان ترديد و تشكيك در معتقدات جوانان مي‏شود.

3- اسائه ادب به ساحت قدس حضرات معصومين، عليهم‏السلام، با الفاظي زشت و موهن و نسبت دادن اعمالي سخيف به برگزيدگاني كه شان الهي و مقام قدسي آنها مبرا از هر گونه آلايشي است موجب آزرده شدن خاطر و دل معتقدان مي‏شود و ميدان بروز اختلاف، درگيري و تشتت در ميان صفوف مسلمين را مي‏گشايد. واقعه دردناكي كه جامعه اسلامي و انقلابي ايران را در معرض مخاطرات جدي قرار مي‏دهد.

و...

بي‏گمان اينهمه، هر نويسنده، تصويرگر و مسببي را مستحق مجازات و تنبيه مي‏نمايد. از همين رو «موعود» ضمن اعلام انزجار و تنفر شديد از اين واقعه طالب پيگيري جدي مسؤولان امور فرهنگي است.

و اما از وجهي ديگر:

حرمت‏شكني اخير مجله «موج‏» تنها حلقه‏اي از زنجيره بلندي است كه بيش از ده سال درازا دارد. مرزهايي كه مرحله به مرحله شكسته شدند و اينك پس از هتك حريم احكام صريح الهي (قصاص و...) به تعرض حريم قدس ائمه معصومين، عليهم‏السلام، و بالاخره امام عصر، صلواة‏الله‏عليه رسيده است.

بي‏گمان آن روز كه نويسنده‏اي در يكي از نشريات فرهنگي كشور نوشت: «به حكومت رسيدن علي،

عليه‏السلام، به حكومت نرسيدن ديگر امامان شيعه و غيبت امام دوازدهم، دوازده نفر بودن آنها و... همه عرضي دين‏اند و به همين سبب به آنها به منزله واقعه‏هاي تاريخي ممكن بايد نگريست و نه بيشتر، اينها همه به يك اندازه ضروري يا تصادفند و لذا اجزاي اسلام تاريخي‏اند و نه اسلام عقيدتي و ايمان به اسلام عقيدتي تعلق مي‏گيرد و نه تاريخي‏» (1) اين نهال خبيث آبياري شد تا ميوه تلخي چنين به بار آورد.

اما، آنچه بيش از همه موجب بروز بسياري از ناهنجاريهاي فرهنگي در حوزه‏هاي مختلف شده؛ غفلت تمام نشدني از مسايل و اموري است كه بارها درباره آنها سخن به ميان آمده و استمرار آن زمينه وقايع بزرگتر را در آينده فراهم مي‏سازد، كه از آن ميان موارد زير در زمره عواملي هستند كه طي ده سال اخير زمينه‏هاي اينگونه حرمت‏شكنيها را فراهم ساخته‏اند.

- غفلت‏بسياري از مديران و مسؤولان دستگاه فرهنگي كشور از مطالعات فرهنگي و سياستگزاري كلان براي فعاليتهاي فرهنگي (مبتني بر نظامنامه فرهنگ ويژه شيعي و منابع ديني).

- غفلت از خصمي كه با كنار گذاشتن سلاح و ترك جنگ رويارو، كمر به استحاله فرهنگي جامعه اسلامي و اغواي جوانان بسته است.

- غفلت از همه آنچه كه جوانان ما براي ماندن در ميدان نبرد با صورتهاي مختلف الحاد، ارتداد و شرك بدان نيازمندند.

- ميدان دادن به عوامل معاند و معارض با دين و انقلاب به اسم اعطاي آزادي و دموكراسي.

- حمايت از مطبوعات و كساني كه عداوتشان با تفكر ديني و فرهنگي اسلامي طي سالهاي گذشته به اثبات رسيده.

- حمايت نكردن از اشخاص حقيقي و حقوقي مبشر فرهنگ ولايي شيعي كه مي‏توانستند چونان سنگري مانع نفوذ عوامل بيگانه به جغرافياي فرهنگي اين سرزمين اسلامي باشند.

و شايد از همين روست كه امروزه با جمعيتي كلان اما جوان

روبرو هستيم كه قادر به نقد جدي و اصولي اقوال و نوشته‏هاي فراواني كه به مدد «سياست توسعه فرهنگي‏» چون قارچ از ميان صفحات مطبوعات و كتب سر برمي‏آورند نيستند.

اين جمعيت جوان دوران تحصيل مدرسي خود را در ميان كلاسها و با كتبي پشت‏سر نهاده‏اند كه به دلايل مختلف از دگرگوني جدي در امان مانده و تنها با تغييراتي جزيي همه آراء و دريافتهاي غربي و غير ديني درباره عالم و آدم را فراروي دانش‏آموزان قرار مي‏دهند.

اين جمعيت جوان حريمها و مرزها را تشخيص نمي‏دهند و چنانكه بايسته است امر مقدس را از غير مقدس باز نمي‏شناسند، و جاهلانه همه چيز را به بازي مي‏گيرند و قهرمانان فيلمهاي تلويزيون و سينمايي را امام خويش مي‏پندارند.

«موعود» مصرانه دفاع از حريم ولايت را وظيفه خويش مي‏داند؛ ليكن، بايد پرسيد چه ضمانتي وجود دارد كه پس از شناسايي و تنبيه هتاكان حريم ولايت ديگر بار و ديگر بار در آشكارا و نهان اين نوع هتاكي تكرار نشود؟ بي‏گمان حساب جريان‏سازان شناخته شده از نوجوانان و جوانان جداست.

در هنگامه‏اي كه كودكان و نوجوانان ما از اولين سالهاي دبستان تا پايان دوره دبيرستان كمتر از سه يا چهار صفحه درباره امام حي حاضر و حجت‏برحق خداوند مي‏خوانند و جشن ميلاد نيمه شعبان را با تماشاي فيلمهاي كمدي چارلي چاپلين و لورل و هاردي و كارتونهاي موش و گربه والت ديسني پشت‏سر مي‏نهند و برپاكنندگان جشن و سرور تنها پخش نقل و نبات و شيريني را وجهه همت‏خود مي‏سازند چه انتظاري از اين نونهالان مي‏رود؟

در سرزميني كه مجموعه‏هاي دانشگاهي آن تنها چند صفحه درس معارف را در كنار صدها واحد درسي (براي خالي نبودن عريضه) به جوانان عرضه مي‏نمايند و با هزاران ابزار تبليغي آنها را براي ورود به مسابقه بزرگ دستيابي به اعتبارات دنيايي و مناسبات نفساني تشويق مي‏كنند به ثمر رسيدن كدام نهال را چشم داريم؟

با اين همه مي‏خواهيم جواني را شاهد باشيم كه بتمامي همه حرمتها را پاس مي‏دارد؟! هيهات كه چنين نخواهد شد. به استناد كدام حكم از ميان احكام قرآني و ائمه معصومين، عليهم‏السلام، به هر از راه رسيده‏اي اجازه انتشار نشريه داده مي‏شود تا در مقام «داعي‏» جمعيتي از شيعيان و مسلمين را به طرف هواجس نفساني خود بكشد و موجب تشكيل صدها و هزارها فرقه و دسته و گروه سياسي و مذهبي شود؟

هيهات كه پراكندگان تخم پلوراليسم (تكثرگرايي) و تساهل و تسامح فرهنگي خود در زمره هتاكان واقعي به حريم مقدس كتاب خدا و ائمه معصومين، عليهم‏السلام، هستند. هم آنان كه همواره از مصونيت اجتماعي و سياسي و حقوقي برخوردارند و يا با اتصال به مقام آنان كه مصونيتي ويژه براي خود قائلند از تعرض در امان مي‏مانند. و اينجاست كه بايد گفت: «اين قافله تا به حشر لنگ است‏». والسلام.

سردبير

پي نوشت: