محمّدبن قولويه، استاد شيخ مفيد، مي‌گويد:
قرامطه ـ كه از پيروان محمّدبن قرمط بودند و اعتقاد داشتند او امام زمان است به مكه حمله كرده و حجرالاسود را ربوده بودندـ و پس از مدتها در سال 307 ق. باز پس فرستادند و قصد داشتند در محل قبلي خود نصب نمايند. من اين خبر را پيشتر در ميان كتابهاي خويش خوانده بودم و مي‌دانستم كه آن را فقط امام زمان(ع) مي‌تواند در جاي خود نصب كند. چنانكه در زمان امام زين‌العابدين(ع) نيز از جاي خود كنده شد و فقط امام(ع) توانست آن را در جاي خود نصب كند. به همين خاطر به شوق ديدار امام زمان(ع) قصد حج نمودم. امّا هنگامي كه به بغداد رسيدم به بيماري سختي مبتلا شدم. ناچار شخصي به نام «ابن‌هشام» را نايب گرفتم تا علاوه بر اداي حج به نيت من نامه‌اي را كه خطاب به حضرت(ع) نوشته بودم، به دست ايشان برساند. در آن نامه خطاب به ناحية مقدسه معروض داشته بودم كه:
آيا از اين بيماري نجات خواهم يافت؟ و مدت عمر من چند سال خواهد بود؟
به او گفتم:
تمام تلاش من آن است كه اين نامه به دست كسي برسد كه حجرالاسود را در محلّ نصب مي‌كند. وقتي نامه را به او دادي، پاسخش را نيز دريافت كن!
ابن‌هشام پس از اينكه با موفقيت مأموريت خود را انجام داد، بازگشت و گفت:
وقتي به مكه رسيدم، خبر نصب حجرالاسود به گوشم رسيد، فوراً خود را به حرم رساندم. مقداري پول به شرطه‌ها دادم تا اجازه بدهند كسي كه حجرالاسود را در جاي خود نصب مي‌كند، ببينم و عده‌اي از آنها را نيز استخدام نمودم كه مردم را از اطرافم كنار بزنند تا بتوانم از نزديك شاهد جريان باشم. وقتي نزديك حجرالاسود رسيدم، ديدم هر كس آن را برمي‌داشت و در محل خود مي‌نهاد، كمي به خود مي‌لرزيد و دوباره مي‌افتاد، همه متحير مانده بودند و نمي‌دانستند چه بايد بكنند؟ تا اينكه جواني گندم‌گون كه چهرة زيبايي داشت جلو آمد و سنگ را برداشت و در محل خود قرار داد و سنگ بدون هيچ لرزشي بر جاي خود ايستاد. گويي هيچ‌گاه نيافتاده بود. فرياد شوق از مرد و زن برخاست، او در مقابل چشمان جمعيت بازگشت و از در حرم خارج شد. من به دنبال او دويدم و مردم را كنار مي‌زدم. آنها فكر مي‌كردند كه ديوانه شده‌ام و از مقابلم مي‌گريختند. چشم از او برنمي‌گرفتم تا اينكه از جمعيت دور شدم. با اينكه او آرام قدم برمي‌داشت و من به سرعت مي‌دويدم به او نمي‌رسيدم. تا اينكه وقتي به جايي رسيديم كه هيچ كس غير از من، او را نمي‌ديد، ايستاد و رو به من نمود و گفت:
آنچه با خود داري بده!
وقتي نامه را به ايشان تقديم نمودم، بدون اينكه آن را بخوانند، فرمودند:
به او بگو از اين بيماري هراسي نداشته باش و پس از اين سي سال ديگر زندگي مي‌كني.
آنگاه مرا چنان گريه‌اي فرا گرفت كه توان هيچ گونه حركتي نيافتم و او در مقابل ديدگانم مرا ترك نمود و بازگشت.
سال 360 ابن‌قولويه دوباره بيمار شد و به سرعت خود را آماده نمود و وصيت كرد. به او گفتند:
چرا در هراسي؟ ان‌شاءالله خداوند شفا عنايت خواهد كرد.
او گفت:
اين همان سال وعده است.
و در همان سال و همان بيماري وفات يافت.
پي‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- •
*.ر.ك: بحارالانوار، ج52، صص58 و 59
ايضاً: م‌م، صص796 و797
ايضاً: خرايج، راوندي قطب‌الدين
بازگشت به ابتدای مقاله ↑