احمد بن اسحاق قمي ميگويد:
به محضر امام حسن عسكري(ع) مشرف شدم، ميخواستم كه از ايشان سؤال كنم كه جانشين پس از آن امام همام(ع) كيست؟ بدون اينكه سؤال خود را مطرح كنم، حضرت(ع) خود فرمودند:
اي احمدبن اسحاق! خداوند از زمان خلقت آدم(ع) تاكنون، زمين را از حجّت خالي نگذاشته و تا قيامت نيز چنين خواهد بود تا به واسطة او بلا از اهل زمين دور مانده و باران نازل شود و زمين بركات خود را خارج كند.
عرض كردم:
اي فرزند رسول خدا! امام و خليفة بعد از شما كيست؟
آنگاه امام حسن عسكري(ع) از جا برخاستند و وارد اطاقي شدند و در حالي كه پسر بچهاي را كه سه سال بيشتر نداشت در آغوش داشتند، خارج شدند. در حالي كه چهرة آن طفل چون ماه شب چهارده ميدرخشيد. پس فرمودند:
اي احمدبن اسحاق! اگر نبود كرامتي كه در نزد خدا و حججاللهي داشتي، فرزندم را به تو نشان نميدادم. او همنام و همكنية رسولالله(ص) است و زمين از آنگاه كه از ظلم و جور انباشته شده باشد، پر از عدل و داد ميكند. اي احمدبن اسحاق! او در اين امت مانند حضرت خضر(ع) و ذيالقرنين ميباشد. خداوند او را از ديدهها غايب ميكند و هيچكس غير از آنها كه بر عقيدة به امامت ثابتند و براي تعجيل در فرجش دعا ميكنند، از مهلكة غيبت او رهايي نمييابند.
عرض كردم:
مولا جان! آيا علامتي هست كه قلبم به آن اطمينان پيدا كند؟
در اين هنگام آن پسر بچه به زبان عربي فصيح گفت:
من بقيةالله در زمين هستم و انتقام گيرنده از دشمن خدا. پس بعد از اينكه به عينه مشاهده كردي، علامتي را جستجو مكن!
آن روز خوشحال و شاد از محضر امام(ع) خارج شدم. فردا دوباره به حضور امام(ع) شرفياب شدم و عرض كردم:
اي فرزند رسول خدا(ص) بسيار از آنچه به من ارزاني فرموديد مسرور شدم. امّا آن سنّت جاريهاي كه فرموديد از خضر(ع) و ذيالقرنين در ايشان موجود است، چيست؟
فرمودند:
غيبت طولاني اوست.
عرض كردم:
مگر غيبت او بايد طولاني شود؟
فرمودند:
آري، قسم به خدا آنقدر طولاني كه اكثر آنهايي كه قائل به وجود او خواهند بود از عقيدة خود باز خواهند گشت و جز آنهايي كه خداوند از آنها به ولايت ما پيمان گرفته است و ايمان را در قلبهايشان تثبيت نموده است و آنها را به روحي از ناحية خويش تأييد فرموده كسي در اين اعتقاد باقي نميماند. اي احمدبن اسحاق! اين امري است از امر خدا و سرّي از اسرار خدا و غيبي است از غيب خدا. آنچه را كه به تو دادم بگير و پنهان دار و از شاكرين باش و فرداي قيامت در اعليعليين در كنار ما باش!
پينوشت:
پانویسهای این مقاله
- •
* .ر.ك: بحارالانوار، ج52، صص23 و 24
ايضاً: مم، ص749 و750
ايضاً: كمالالدين، صدوق
بازگشت به ابتدای مقاله ↑