رضا بابايي
فلق را شكافتن، و از دريا گرد برآوردن، و ثانيهها را پر از قرن كردن، و موعود را وعده دادن، شمهاي از كارستان تو است. خميني،اينك تنها نامي است كه در خلوت او، خمها با آهنگ ني ميجوشند. خميني، همان راز طردي است كه هيچ معشوق از پرده آن بيرون نيامد و پيوسته عاشق را در تب و تاب نگه داشت. نام سبز عاطفهها است. سرود بيرنگ رايحهها است.
جهان بيتو، بيرنگ و بو است
بيتو اين مزرعه
خواب يك گرگ آواره در دشتخسته است
جهان بيتو، بيرنگ و بو است
وقتي تو رفتي
رنگ من، بوي من
هر دو خاكستري است
مجال حضور تو در دست عاطفهها، دير گاهي است كه گردي به لطافت آب انگيخته است. تو بعثت دوباره مكه و منا بودي. مدينه، شهر پيغمبر، چندي غربتخود را در غريبستان ما فراموش كرده بود. آيا بيرفتن، آمدني نبايد بود؟ آيا در حوصله سبزينههاي كوير،گوشهاي براي تو پيدا نميشد؟
پارهاي از زمان ما را در ميان دو انگشتخود گرفتي، و چه نور انور كردي زمانه ما را. معبود ما آن بود كه تو ميپرستيدي، و موعود ما در قاب وعدههاي تو لبخند ميزند. نام آن سفر كرده بازگشتني، بر لبهاي تو، مرغي را ميماند كه آشيان خود را ميان هزار دانه و دام يافته است. خانه انتظار ما، فروغي به گرمي برق چشم تو نداشت. جمعههاي دلتنگ، بعد از دامان تو، سر بر سنگ آسيابان قدر گذاشتهاند و ديگر هيچ دستي را نوازشگر تنهاييهاي خويش نمييابند. سطر سطر ندبه فراق، از سفر به لبهاي تو، آسمان آسمان خاطره دارند.
گرماي حضور موعود، سرماي غيبت را مات ميكرد وقتي تو سربازهايش را به راه ميانداختي و بر سطح زمين، بيرق انتظار ميافراشتي.
اي وعده موعود! خانه تو، اجازه آخرين حرفهاي باران بود. هر گاه كه نگاهي به سوي تو ميلغزيد، به سوي او برميگرداندي و چه شبهايي كه ما صداي او را در سيماي تو مينوشيديم. نگاه تو، آسمان را ميبلعيد. وقتي دست نوازش تو بالا ميرفت، من به يتيمي خود ميباليدم. مرا نقاش كاش آفريده بود خدا. ميدانستم آنگاه كه چه خطي را بايد در حاشيه نگاه تو كشيد.
هيچ طلوعي به رنگيني آغازه تو نيست. و هيچ هنگامهاي به شكوهمندي نگاه تو نديديم. آتشي را كه هزار سال، خاكستر سرد خاموشي، پوشانده بود، چنان برافروختي كه «هر چه جز معشوق، باقي جمله سوخت.» (1)
كرشمههاي ذهن بدخواهان همان قلكهايي كه پول سياه، چشمشان را بر همه سپيديهاي شاد بسته است، هيچ دلي را نتوانستند از ياد تو خالي كنند. و ما كه مهبط پيام تو بوديم، در اين فترت بيانتها، چه تنها ماندهايم. در هيچ فلسفهاي، تفسيري از اين همه خالي بودن جهان، نيست. كدام عرفان، چراغي توانست پيش پاي ناباوران برافروزد. آيا منطقي است كه ما بيدل و جان، بار تن كشيم، و بي سر و گردن، دست و پا به رقص آوريم؟
دانش، رهگذري پرسهزن در باغستان معرفت تو است. جهان را چنان از خود پر كرده بودي كه انديشه بيتو بودن، بختكهاي نيمهشب را نيز هراسان ميكرد. و امروز ماييم كه از ياد تو سرشاريم و حادثهها را در سبزي امتداد تو، تسبيح ميگوييم.
ما درس موعود را در وعدهگاه تو آموختيم و گريه و خنده ما، چاكران كمترين احساس روزمره تواند:
چشمان تو از سحر، سحرخيزتر است ني چيست؟ كلام تو دلاويزتر است
با خنده تو، غنچه ما نيز شكفت از گريه تو، ديده ما نيز تر است
پينوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱