مصلحت نيست كه از پرده برون افتد راز
نامش سيد يونس و از اهالي آذرشهر آذربايجان بود. به قصد زيارت هشتمين امام نور، راه مشهد مقدس را در پيش گرفت و بدانجا رفت، اما پس از ورود و نخستين زيارت، همه پول او مفقود شد و بدون خرجي ماند.
ناگزير به حضرت رضا، عليهالسلام، توسل جست و سه شب پياپي در عالم خواب به او دستور داده شد كه خرج سفر خويش را از كجا و از چه كسي دريافت كند و از همين جا بود كه داستان شنيدني زندگياش پيش آمد كه بدين صورت نقل شده است.
خود ميگويد: پس از مفقود شدن پولم به حرم مطهر رفتم و پس از عرض سلام گفتم: «مولاي من! ميدانيد كه پول من رفته و در اين ديار ناآشنا، نه راهي دارم و نه ميتوانم گدايي كنم و جز به شما به ديگري نخواهم گفت.»
به منزل آمده و شب در عالم رؤيا ديدم كه حضرت فرمود: «سيد يونس! بامداد فردا، هنگام طلوع فجر برو دربست پايين خيابان و زير غرفه نقارهخانه، بايست، اولين كسي كه آمد رازت را به او بگو تا او مشكل تو را حل كند.»
پيش از فجر بيدار شدم و وضو ساختم و به حرم مشرّف شدم و پس از زيارت، قبل از دميدن فجر به همان نقطهاي كه در خواب ديده و دستور يافته بودم، آمدم و چشم به هر سو دوخته بودم تا نفر اول را بنگرم كه به ناگاه ديدم «آقا تقي آذرشهري» كه متأسفانه در شهر ما بر بدگويي برخي به او «تقي بينماز» ميگفتند، از راه رسيد، اما من با خود گفتم: «آيا مشكل خود را به او بگويم؟ با اينكه در وطن متهم به بينمازي است، چرا كه در صف نمازگزاران نمينشيند.» من چيزي به او نگفتم و او هم گذشت و به حرم مشرّف شد.
من نيز بار ديگر به حرم رفته و
گرفتاري خويش را با دلي لبريز از غم و اندوه به حضرت رضا، عليهالسلام، گفتم و آمدم. بار ديگر، شب، در عالم خواب حضرت را ديدم و همان دستور را دادند و اين جريان سه شب تكرار شد تا روز سوم گفتم بيترديد در اين خوابهاي سهگانه رازي است، به همين جهت بامداد روز سوم جلو رفتم و به اولين نفري كه قبل از فجر وارد صحن ميشد و جز «آقا تقي آذرشهري» نبود، سلام كردم و او نير مرا مورد دلجويي قرار داد و پرسيد: «اينك، سه روز است كه شما را در اينجا مينگرم، كاري داريد؟»
جريان مفقود شدن پولم را به او گفتم و او نيز علاوه بر خرج توقّف يك ماههام در مشهد، پول سوغات را نيز به من داد و گفت: «پس از يك ماه، قرار ما در فلان روز و فلان ساعت آخر بازار سرشوي در ميدان سرشوي باش تا ترتيب رفتن تو را به شهرت بدهم.»
از او تشكر كردم و آمدم. يك ماه گذشت، زيارت وداع كردم و سوغات هم خريدم و خورجين خويش را برداشتم و در ساعت مقرر در مكان مورد توافق حاضر شدم. درست سر ساعت بود كه ديدم آقا تقي آمد و گفت: «آماده رفتن هستي؟»
گفتم: «آري!»
گفت: «بسيار خوب، بيا! بيا! نزديكتر.» رفتم.
گفتم: «خودت به همراه بار و خورجين و هر چه داري بر دوشم بنشين.» تعجب كردم و پرسيدم: «مگر ممكن است؟»
گفت: «آري!» نشستم. به ناگاه ديدم آقاتقي گويي پرواز ميكند و من هنگامي متوجه شدم كه ديدم شهر و روستاي ميان مشهد تا آذرشهر بسرعت از زير پاي ما ميگذرد و پس از اندك زماني خود را در صحن خانه خود در آذرشهر ديدم و دقت كردم ديدم، آري خانه من است و دخترم در حال غذا پختن. آقاتقي خواست برگردد، دامانش را گرفتم و گفتم: به خداي سوگند! تو را رها نميكنم. در شهر ما به تو اتهام بينمازي و لامذهبي زدهاند و اينك قطعي شد كه تو از دوستان خاص خدايي ، از كجا به اين مرحله دست يافتي و نمازهايت را كجا ميخواني؟
او گفت: «دوست عزيز! چرا تفتيش ميكني؟» او را باز هم سوگند دادم و پس از اينكه از من تعهد گرفت كه راز او را تا زنده است برملا نكنم، گفت: سيد يونس! من در پرتو ايمان، خودسازي، تقوا، عشق به اهلبيت و خدمت به خوبان و محرومان بويژه با ارادت به امام عصر، عليهالسلام، مورد عنايت قرار گرفتهام و نمازهاي خويش را هر كجا باشم با طيالارض در خدمت او و به امامت آن حضرت ميخوانم.»
آري!
مصلحت نيست كه از پرده برون افتد راز
ورنه درعالم رندي خبرينيست كهنيست
٭ برگرفته از: قاضي زاهدي، احمد، شيفتگان حضرت مهدي، ج2، به نقل از كتاب نوادر شريف رازي «كرامات الكاتبين»