الگوي تمدن يوناني - كه تمدن فعليغرب بسط و گسترش آن است - باآرمان مدينه فاضله افلاطون آغازميشود. به همين علت است كه سيرتاريخ و اجتماع نيز همچون افراد بشرمحتاج به قصور غايات يا آرمانهاييدر فراراه حركتخويش است تا آنجاكه در ميان عوام مردم نيز كه با فلسفهيونان و مسايل آن آشنايي ندارندمدينه فاضله به صورت يك تعبيررايج وجود دارد و هر كس در ذهنخويش از آن صورتي ساخته استبراي ما شيعيان معناي مدينه فاضلهبا حكومت جهاني عدل حضرتمهدي، عليهالسلام، انطباق دارد و اينآرمان با مدينه فاضله افلاطوني (1) زمين تا آسمان متفاوت است.
اتوپياي (2) افلاطوني، غايتحاكميت انسان - به تعبير غربي آن بر كره زمين است، حال آنكه حكومتجهاني عدل براي مسلمانان، آرمانياست كه در حاكميت احكام خدا براجتماع بشر معنا پيدا ميكند. همين دوآرمان يا ايدهآل تاريخي است كه يكيبه تمدن غرب و سيطره شيطاني آندر جهت تمتع هر چه بيشتر از نعماتو لذايذ دنيايي ميانجامد و ديگري بهانقلاب اسلامي ايران و برپاييحكومت جهاني اسلام.
بيان قرآن مجيد و روايات صراحتاناظر بدين معناست كه تاريخ حياتمعنوي انسان از توحيد آغاز ميشودو به انواع مختلف شرك ميگرايد ونهايتا بار ديگر، در آخرين مراحلحيات تكامل بشر به امت واحدهتوحيدي ختم ميشود. اين سير برخلاف فرضياتي است كه درجامعهشناسي اديان به عنواننظرياتي متقن ابراز ميشود.
دو كوهه آيا دوست داري كهپادگان ياران امام مهدي، عليهالسلام،نيز باشي؟ پس منتظر باش!
پينوشتها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. بهتر است گفته شود اتوپياي افلاطوني.
: مدينه فاضله Utopia.2 .
همهمة حیات
ای دوست، صدای پات را می‌شنوم
آهنگ خوش ثبات را می‌شنوم
تو آمده‌ای به مردگان جان بخشی
من همهمة حیات را می‌شنوم
دل آسوده- سر شوریده
آسوده دل از بلای عشقت دارم
شوریده سری به پای عشقت دارم
عشق تو اگر نبود، جان من میز مباد
کاین جان همه از برای عشقت دارم
سیّدمحمّد حکّاک
بهار دیگر
سحر از سینه‌ام سوزت برآیه
ز اشکم لاله‌خونین درآیه
تو گفتی با بهار دیگر آیم
نشینم تا بهار دیگر آیه
گل سرخ
نرگس نگران گلعذار گل سرخ
آلاله همیشه داغدار گل سرخ
صد قافله سینه سرخ پرپر زده است
بر بام سحر به انتظار گل سرخ
کوچة باران
ای مشرق آفتاب پیشانی بو
جان من و عالمیست ارزانی تو
من بوی ترا به هر سحر می‌شنوم
در خلوت کوچه‌های بارانی تو
ابوالفضل فیروزی «نی‌نوا»
بهاران در حجاز
در شبي ظلماني و اندوهبار
لحظهها ميآمد از ره سوگوار
سرزميني بود و شب فرمانروا
دردها بسيار، اما بيدوا
خاك گلهايش گياه درد بود
صبح ديده ناگشوده ميغنود
ميشكفت از نوگلي بر شاخصار
باغبان را اشك حسرت بد نثار
زانكه آن گل سرنوشتش مرگ بود
شاخه را حاصل تني بيبرگ بود
مرگ گلها بود در طغيان جهل
ناخداي ظلم، كشتيبان جهل
مهر خونين، خاك تفته، كوه داغ
فصل فصل رويش گلهاي داغ
غنچهاي چون لب به خنده ميگشود
دستخونريز خزانش ميربود
ناگهان آمد بهاران در حجاز
شد گلي بر شاخسار وحي باز
چشمهاي از نور جوشيدن گرفت
گشت جاري و خروشيدن گرفت
شب پريده رنگ، زان سامان گريخت
ساغر شام سيه بر خاك ريخت
شد زمان گهواره ميلاد نور
صبح آمد زرافشان از راه دور
نوگل باغ نبوت باز شد
مهر با مه همدل و همراز شد
اختر تابنده دامان وحي
رخ نمود از شرق بيپايان وحي
در رسيد از جان جانان اين ندا
سوي آن عاشق كه بد رمز آشنا
كاي محمد كوثرت بخشيدهايم
مهر و مه در طالع او ديدهايم
كوثرت در قرنها جاري شود
مظهر عشق و وفاداري شود
پاكي از او چشمهسار آموخته
شمع سان از عشق «ما» افروخته
ما به او عاشق شويم و او به ما
خلق گويند اوست محبوب خدا
جان عاشق، جسم پر دردش دهيم
سينهاي بس عشق پروردش دهيم
كز پريشاني به رسم عاشقان
شهره گردد نام او اندر جهان
روشني بخشد دلت ديدار او
گسترد حق در جهان، اشجار او
(جلوه معشوق شورانگيز شود)
ساغر عصمت از او لبريز شد
مهر، مه را همچو جان در برگرفت
آفرينش شوكتي ديگر گرفت
عرشيان با حمد و تهليل و سرور
گرد آن گل آمدند از راه دور
چشم صحرا اين عجب كي ديده بود
در زمين عطر خدا پيچيده بود
نام او را مصطفي، زهرا نهاد
آن مه از گردون فراتر پا نهاد
سپيده كاشاني
بازگشت به متن ↑