دو سير شتابان در آخرالزمان

سيد محمد قائم‏مقامي

اشاره: از اولين روزهاي زندگي آدمي بر كره خاك نبرد حق و باطل و سياهي و سپيدي نيز آغاز شده و همواره حزب خدا و حزب شيطان رو در روي هم بوده‏اند، و اين نبرد و رويارويي همچنان نيز ادامه دارد تا روزي كه به دست مبارك امام مهدي ، عجل الله تعالي فرجه، شيطان و حزب او براي هميشه به نابودي سپرده شوند.

هر چه زمان به نبرد نهايي حق و باطل و غلبه كامل روشني، بيداري و آگاهي بر تاريكي، غفلت و گمراهي نزديكتر مي‏شود، بر شدت درگيري سپاه، حق و باطل نيز افزوده مي‏شود و لشكر تاريكي بر تلاش خود براي تسخير جهان دلها مي‏افزايد. و البته لشكر روشنايي نيز آسوده نبوده و خود را بيش از پيش براي رو در رويي با تاريكي و جهالت آماده سازد. مقاله‏اي كه پيش روي شماست‏شرحي است از مقابله روزافزون جريان روحانيت و معنويت‏با جريان نفسانيت و قساوت در آخرالزمان.

اكنون ما با دو جريان و دو سير كه هر دو بسيار شتابانند روبرو هستيم. نخست، سيري مبارك به سوي معنويت و روحانيت هر چه بيشتر و دوم، سيري شوم به سوي نفسانيت و قساوت هر چه شديدتر. سير نخست، ما را به آسمان و خداوند و سعادت مي‏خواند و سير دوم، ما را به زمين و شيطان و شقاوت مي‏كشاند.

ما اكنون ميان اين دو دعوت قرار گرفته‏ايم كه دقيقا در نقطه مقابل هم هستند و هر چه جلوتر مي‏رويم هر دو شديدتر و جدي‏تر مي‏شوند. سير نخست، سيري است عالمانه و روشنفكرانه و ناظر به آينده و به معناي دقيق كلمه، انقلابي، كه با تمام وجود تلاش مي‏كند «وضع گذشته و موجود» را به «وضع آينده و موعود» و «يوم‏الدنيا» را به «يوم‏الدين‏» بدل نمايد و سير دوم سيري است قهقرايي و به معناي دقيق كلمه ارتجاعي كه با تمام وجود در جهت‏حفظ وضع موجود كه وضع حاكميت ظلم و كفر است و در جهت‏حراست از يوم‏الدنيا، تلاش مي‏كند و حالت «انقلاب علي الاعقاب‏» و برگشت‏به گذشته دارد.

اكنون در راس سير انقلابي و الهي، وجود مقدس امام زمان، عليه‏السلام، و در راس سير ارتجاعي، قدرتهاي طاغوتي و شيطاني موجود قرار دارند كه مي‏خواهند آدم و عالم را به عقب برگردانند و مانع طلوع آفتاب حقيقت‏شوند.

نكته مهمي كه وجود دارد اين است كه در زمانه ما كه هنوز آفتاب نوراني مقدس مهدوي به طور تام و تمام ظاهر نشده و در عين حال بارقه‏اي و جلوه‏اي از آن، به واسطه انقلاب اسلامي ايران، در جهان متجلي گشته و درجه‏اي از درجات فرج تحقق يافته، فعاليت نفساني و شيطاني در روي زمين بسيار بيشتر شده است.

پس از وقوع انقلاب اسلامي و صلا در دادن به معنويت و ايمان و بازگشت‏به خداوند، توامان ما شاهد سست‏شدن پايه‏هاي حاكميت‏شيطان و در عين حال افزايش فعاليت اين حاكميت هستيم و اين طبيعي است كه وقتي جرياني زوال خود را احساس مي‏كند براي حفظ خود بر شدت فعاليت‏خود مي‏افزايد. بنابراين وقتي ما در دنيايي كه نفسانيت در آن حاكم بوده، دم از روحانيت زده‏ايم، بايد تا قبل از شكسته شدن كامل سيطره نفسانيت و غلبه تام و تمام روحانيت، منتظر شدت و افزايش نفسانيت و رسيدن آن به نقطه اوج باشيم. وقوف به اين مطلب به همه ما كه ميان اين دو جنبه و دو جريان قرار گرفته‏ايم مي‏تواند كمك كند زيرا كه هيچ كس بر كنار از اين ماجرا و بركنار از هجوم بي‏سابقه نفسانيت نيست.

اكنون كفار حاكم بر زمين وضع را به گونه‏اي تنظيم كرده‏اند كه در آن مؤمنين «خسته‏» شوند. زيرا دستور كار كافران پس از نوميدي از امحاء فيزيكي مؤمنان، خسته كردن آنان است.

وضع كنوني جهان به گونه‏اي است كه با سخت‏تر شدن معيشت و با

صرف شدن تمام هم و غم آدميان جهت تامين معاش، هر گونه حال و حوصله از آنان سلب و دچار خستگي و وازدگي و گريز از فكر و ذكر شوند. سپس تمدن كنوني براي رفع اين خستگي و بي‏حوصلگي چاره انديشيده و از طريق رسانه‏هاي صوتي و تصويري خود، انسانها را با انواع بازيها، شوخيها و نوارهاي طرب‏انگيز،سرگرم ساخته است.

تمدن كفرآميز موجود، از يك سو انسانها را خسته مي‏كند و از سوي ديگر جهت رفع اين خستگي، سيل خروشاني از لهو و لعب و موسيقي را روانه ذهن و جان انسانها مي‏نمايد. از طرفي شيطان در اين جهت‏بشدت فعال است و آسيب او شرق و غرب عالم را فرا گرفته و ما حتي در درون حكومت اسلامي خود، از اين آسيب و از اين سيل تباهي بر كنار نيستيم، و از سويي شخص ديگري در جهت مقابل بشدت و با قدرت فعال است و امواج فكر و ذكر و دعا و عبادت او در سراسر جهان منتشر است. يعني همانگونه كه بازي و مسخرگي و پايكوبي شيطان، كساني را به اين وادي مي‏كشاند در عين حال فكر و ذكر و دعا و گريه و تسبيح و تهليل امام زمان، عليه‏السلام، و ركوع و سجود آن وجود مقدس، كساني را به اين امور سوق مي‏دهد. اين گونه نيست كه در آخرالزمان تنها شيطان فعال باشد، بلكه امام زمان، عليه السلام، نيز فعال است و ما ميان اين دو فعاليت و اين دو دعوت قرار گرفته‏ايم و دايما دو ندا به گوشمان مي‏رسد: ندايي از آسمان و ندايي از زمين.

نداي آسماني در گوش جان ما مي‏گويد: «مهدي، عليه‏السلام، امام زمان، عليه‏السلام، در جهان وجود دارد و زنده و حاضر است، مبادا غافل شوي. مبادا فراموش كني، مبادا فريب بخوري، و خيال كني دولت‏باطل هميشگي است.»

نداي زميني مي‏گويد: «تا بوده دولت، دولت‏باطل بوده و از اين پس و تا آخر نيز اين چنين خواهد بود.»

وقتي ما بدون نور و از زاويه نفسانيت‏به جهان نگاه مي‏كنيم مساله دقيقا همين گونه است و دچار اين پندار مي‏شويم كه گويي قرار است دولت‏باطل تا ابد برقرار باشد.

آدمي در اين ديدگاه با آنكه سقوط شوروي را ديده لكن سقوط آمريكا را باور نمي‏كند و با خود مي‏گويد مگر مي‏شود كه آمريكا هم سقوط كند. اكنون در ميان برخي از مسلمين ضيعف‏النفس اين حالت وجود دارد كه خيال مي‏كنند آمريكا جاودانه است. وقتي انسان دچار اين پندار شد به اين نظر متمايل مي‏شود كه دولت‏شيطان بر زمين هميشگي است و اصلا چيز ديگري نمي‏تواند واقع شود مگر از طريق يك معجزه، غافل از آنكه معجزه اكنون آغاز شده و حادثه ظهور مقدس و نوراني امام زمان، عليه‏السلام، البته به طور عام و با جلواتش شروع شده و ما اكنون در متن اين تجليات قرار گرفته‏ايم و در درون كشور اسلامي في‏الواقع در دولت امام زمان، عليه‏السلام، به سر

مي‏بريم و بديهي است كه تا ظاهر شدن اصل آفتاب، سختيها و مشكلات و گرفتاريها خواهيم داشت.

كساني كه مي‏خواهند اين جريان را از جريان امام زمان، عليه‏السلام، جدا كنند و بگويند ما با اين جريان كاري نداريم لكن منتظر ظهور حضرت هستيم؛ به خود ظلم مي‏كنند و دچار خسران و زيانند.

مگر مي‏شود به اين جريان كاري نداشت. مگر مي‏شود امام خميني، قدس‏سره، را نشناخت و همچنان منتظر ظهور امام زمان، عليه‏السلام، باقي ماند!؟

آن كسان كه امام خميني را نشناختند، خوف اين هست كه وقتي امام زمان، عليه‏السلام، نيز تشريف بياورند او را نشناسند و انكار نمايند.

در قرآن كريم در سوره مباركه بقره آيه عجيب و عبرت‏انگيزي وجود دارد كه تنزيل آن در مورد يهود و تاويل آن در مورد هر قوم ديگري كه در انتظار ظهور مصلح الهي هستند، مي‏باشد. ماجرا از اين قرار است كه يهوديان نيز منتظر ظهرو منجي و به طور خاص منتظر بعثت آخرين پيامبر بودند و بر مبناي اطلاعات و معلوماتي كه داشتند، مي‏دانستند كه پيامبر خاتم در مدينه ظاهر مي‏شود و به اين علت‏به اين منطقه آمده و در مدينه و اطراف آن ساكن شده بودند تا به هنگام بعثت از جمله اولين مؤمنين به آن حضرت باشند. آنان منتظر آمدن پيامبر بودند و با طلب ظهور آن حضرت عليه كفار زمان خود طلب پيروزي مي‏كردند. بعد خداوند مي‏فرمايد:

فلما جائهم ما عرفوا كفروا به. (1)

هنگامي كه آمد به نزد ايشان آن كس كه او را مي‏شناختند، به او كافر شدنددر حالي كه پيش از آن ظهور او را طلب مي‏كردند و به واسطه او فتح و پيروزي مي‏خواستند:

كانوا من قبل يستفتحون علي الذين كفروا. (2)

يهود در مدينه از جمله اول كافران به پيامبر اكرم، صلي‏الله‏عليه‏وآله، بودند و برهانشان هم اين بود كه: ايشان آن كسي نيست كه ما مي‏خواستيم. در مورد اينكه چرا يهود، پيامبر اكرم، صلي‏الله‏عليه‏وآله، را قبول نكردند، «آبا ابان‏» وزير امور خارجه سابق اسراييل در كتاب مفصل «تاريخ قوم من بني‏اسراييل‏» توضيح مي‏دهد كه يهوديان به دو دليل پيامبر را قبول نكردند، نخست‏به اين دليل كه آنان از نظر اقتصادي و معيشتي وضع خوبي داشتند و مايل نبودند وضعشان تغيير كند و مي‏ترسيدند با حاكميت پيامبر وضعشان عوض شود و دوم به اين دليل كه يهوديان خود پيامبران بسياري داشتند و نمي‏خواستند از اعتقاد به آنان دست‏بردارند!

حال، اين چه پديده‏اي است كه انسان كسي را بخواهد لكن هنگامي كه آن كس مي‏آيد او را نخواهد و انكار نمايد، اين باز مي‏گردد به نحوه ارتباط انسان با كسي كه منتظر اوست هنگامي كه ارتباط انسان جنبه ذهني و تخيلي داشته باشد و واقعي نباشد، مساله همين گونه است و از آنجا كه موعود مورد انتظار منطبق با خيالات شخص منتظر نيست، هنگام ظهور مورد انكار قرار مي‏گيرد و نكته جالب اينجاست كه در اين حالت‏شخص منتظر در باطن خود خواهان ظهور نيست همچون بعضي از مذهبيها و منتظران ما كه دلشان مي‏خواهد امام زمان، عليه‏السلام، هميشه غايب باشد و هيچ گاه ظاهر نشود، آنان امام زمان، عليه‏السلام، هميشه غايب را دوست دارند نه امامي كه بالاخره بايد ظاهر شود و ظهورش نيز درجات و مراتب دارد و تا قبل از ظهور تام و تمامش، درجاتي از ظهور و فرجش، تحقق مي‏يابد.

در زمانه ما وقوع انقلاب اسلامي با ظهور حضرت امام خميني، قدس‏سره، قطعا و يقينا درجه‏اي از ظهور و فرج امام زمان، عليه‏السلام، است كه مي‏خواهند ببينند مردم با اين درجه از ظهور چه مي‏كنند؟ آيا خواهان ظهور بيشترند يا طلب اعاده تاريكي؟

آن كسان كه خود را منتظر ظهور حضرت مي‏دانند و كاري هم به انقلاب و امام خميني ندارند، اينان زندگي كردن در زير سلطه طواغيت و ولايت‏شيطان را مي‏پسندند و به آن راضي هستند. در اين انتظار هيچ فضيلت و هنري نيست و هنر آن است كه وقتي آن وجود مقدس مستقيم يا غير مستقيم، بلاواسطه يا مع‏الواسطه، پا در صحنه گيتي مي‏گذارد، ما بلافاصله او را بشناسيم و به او پيونديم و البته اين توفيق لازم دارد، آگاهي و بيداري و پاكي لازم

دارد و سبكباري مي‏خواهد. آن كس كه مي‏خواهد به امام زمان، عليه‏السلام، بپيوندد بايد آگاه و بيدار و پاك و سبكبار باشد و خود را از وزنه‏هاي تعلقات به اين جهان سنگين بار نكرده باشد.

اگر بخواهيم در اين دو سير و دو جرياني كه ذكر شد با تمام وجود در جريان آسماني و مهدوي قرار داشته باشيم بايد روز به روز بر تقوي و محبت و عرفان و عشقمان بيفزاييم. نداي آسماني را لبيك بگوييم. در دوران حساس كنوني هر دو دعوت و هر دو سير بسيار شديد و فعال است و ما بايد بسيار هوشيار باشيم تا ندانسته در جريان نفساني قرار نگيريم، و به سوي دعوت شيطاني نلغزيم يكي از راههاي لغزيدن به اين دعوت، ميل به لهو و لعب و غناست كه اكنون همه ما در معرض آلوده شدن به آن هستيم.

اين درست است كه اكنون با حكومت اسلامي، درجه‏اي از فرج براي ما حاصل شده و اين درست است كه فرج مقتضي طرب است لكن مساله اين است كه ما اكنون به ميزاني بسيار بيشتر از فرج حاصل شده مي‏خواهيم طرب كنيم گويي كه تمام فرج حاصل شده و شخص امام زمان ظهور فرموده و گويي كه انتقام خون مقدس امام حسين، عليه‏السلام، گرفته شده و شيطان از مسند فرمانروايي جهان فرو كشيده شده است، هر چند معلوم نيست كه ما هنگام فرج كامل كه هنگام طرب كامل است‏به اين موسيقيها و به طربهاي موجود نياز داشته باشيم و چه بسا كه آن هنگام، هنگامه طرب از نوع ديگر باشد.

اين موسيقيها و غناهاي موجود كه غالبا با ابزار و آلات همراه است اساسا به فرهنگ كفر تعلق دارد كه آدمي را از هشت‏حضور خداوند است دور مي‏كند و به طربي جعلي و مصنوعي سرگرم مي‏سازد.

اگر آدمي تكاليف خود را درست انجام دهد و در راه خداوند جهاد كند، شادي از درون وجود او مي‏جوشد و سرچشمه مي‏گيرد. شادي اين نيست كه از بيرون از وجود انسان و از طريق ابزار و آلات به جان او وارد شود.