تا نهايت آسمان

مهدي فاطمه، عليهاالسلام، چقدر دلم براي لحظه‏هاي آمدنت تنگ شده است.

اي كاش مي‏آمدي و بر شنزار قلبم مي‏باريدي.

اين روزها كه پرنده كوچك حرفم پشت ميله‏هاي سخت‏حنجره زنداني است اي كاش تو مي‏آمدي و با باريدن ابر رمت‏يكباره وجودم را دريايي مي‏كردي.

اي كاش تو مي‏آمدي تا گلها نفسي تازه مي‏كشيدند و درختها روزي هزار بار سبز مي‏شدند.

امروز باغ خيالم مي‏تپد، بيش از هميشه.

امروز دستهايم را به بوي نيايش به سوي تو دراز كرده‏ام و آسمان بيكرانت را بوضوح لمس مي‏كنم.

دستهايم تا نهايت آسمان قد مي‏كشند و از چشمانم، اقيانوسها جاري مي‏شوند.

مهدي جان! امروز عزم رويش دارم.

بذري مي‏شوم و خود را در خاك پايت پنهان مي‏كنم.

مي‏روم سنگها را در هم مي‏شكنم و تا سبزترين نقطه هستي بالا مي‏روم.

بهاران آرام آرام در برگهايم مي‏خزند و ساقه‏هايم عاشقانه تو را فرياد مي‏زنند.

غروب، عطر تو در كوچه پس كوچه‏هاي غبارآلود دلم مي‏پيچد و كوچه‏هاي خاك گرفته‏ام از بوي خوش تو سرشار مي‏شود.

علي‏اكبر منجذب - شيراز