كدام چشم بيهوده - هنوز در «مشرق زمين» به جستجوي تو مانده است؟
وقتي كه قلبهاي عاشقت - در «مغرب آسمان» به بهانه تو - در جستجوي خداي تواند؟
ديروز بود كه تو را در بازارمان ديدم، راستي اگر كه لبخندت نبود چگونه باز ميشناختمت از آن همه انبوه؟
عجب فلسفهاي است طلوع تو از غرب!
راستي! اگر از پس كوههاي مشرق طلوع ميكردي فهم خردبين ما را كجا توان تميز دادن تو از آفتاب بود. اي از آفتاب برتر!
[اي از آفتاب برتر] اي نسيم! باران!
امروز را فصل عجيبي ورق ميزند؛
كجاستسر انگشتان «مهر» تو؟...
خورشيد بار ديگر به كبودي نشست... بار ديگر شهيد شد...
عجب ميكشد اين انتظار و فراق تو!...
چشمهامان ديگر نميجوشد...
عشق در قحطي است... ياران در فراموشي... انسان در پستو...
و گونههامان كوير!
آه! اين سيلزدگان فراموشي را... اين تفتيدگان و ترك خوردگان تاريخ را...
و اين نالايقان «شوق» را تو، تو مگر بتاباني و بباراني و بوزاني خويشتن را.
عزيز نيامده!
امروز، مشتاقانتبر دو «روي» و «جامه» شدهاند:
دستاني را دستاني - تنها - بر دعا نشاندهاند،و پاهايي، هنوز، بر شمشير و اميد ايستاده...
عدهاي «آتشروي» و «سپيدجامه»و عدهاي «سپيدروي» و «سرخ جامه»!
و چه كماند سرخجامگان سپيدروي اين دشتبيقرار!
دنيا! دستانت، جاودانه، بريده باد!
كه آنچنان دامن، انسان را گرفتهايكه كائنات هنوز در حسرت «سيصد» مخلص در آتش ميسوزد و به خاكستر مينشيند. ..
امروز كدام مرثيه را بر «انسان» بايد خواند، نميدانم؟
راستي! كجايند «پروانگان بيبال» سنگرنشين «زخم»؟
كجايند وارثان ربالنوع «شمشير» و «عشق»؟
«كجايند مردان بيادعا؟»...
اين «سايه»نشينان ديوار «نسيان» را «آفتاب رسالت» تو - مگر - سرزندهشان كند؟
و گرنه اميدي به «انسان» و «انسان ماندن» نيست...
محمدعلي وردي پسندي - عباسآباد تنكابن