غذای حلال، پلۀ اوّل کمـال

صفحات چاپی ۴۲ تا ۵۰

مطالعه در کتاب‌خوان

زماني كمونيست‌ها در اوج قدرت بودند و تبليغ مكتب می‌کردند. حکایت می‌کنند:

روزي معلّمي با گرايش كمونيستي در كلاس درس روستايي ايراني و بالطّبع مذهبي، به طور غير مستقيم تبليغ مکتب كمونيسم را مي‌كند و می‌گويد: بچّه‌ها! چيزي را مي‌گوييم وجود دارد كه بتوانيم آن را با چشم ببينيم و با دست لمس كنيم. چون ميز و صندلي و درخت و... و چيزي را كه نمي‌بينيم وجود ندارد.

سپس از دانش‌آموزان مي‌پرسد: چه كسي فهميد كه من چه گفتم؟

دانش‌آموزي دست بلند كرد و گفت: آقا! من بگویم؟ معلّم دانش‌آموز را پاي تخته خواند تا درس را پس دهد.

دانش‌آموز پاي تخته آمد و رو به همكلاسي‌هایش پرسید: آيا ميز را مي بينيد؟ گفتند: بله. گفت: پس بچّه‌ها ميز وجود دارد و همين‌طور پرسش و پاسخ و معلّم سر مست از موفّقيت در تبليغ حزبش و دانش‌آموز به دنبال فرصت. تا مي رسد به اينكه: آقا معلّم را مي‌بينيد؟... دست‌هاي معلّم چي؟ سر معلّم چي؟ همه مي‌گويند: بله. دانش‌آموز گفت: پس وجود دارد.

آنگاه از همكلاسي‌ها مي‌پرسد: آيا عقل آقا معلّم را مي‌بينيد؟ مي‌گويند: نه! مي‌گويد: پس آقا معلّم عقل ندارد!

حال امروزي جهان، مادّيات است. اگر زماني كمونيسم به صراحت منكر معنويات بود و غرب مبلّغ ماديات، ولي امروز نه در اسم و تبليغ، بلكه در عمل حكومت ها حتّي در كشورهاي اسلامي مادیات بروز عینی دارد.

از بهلول پرسيدند: ديوانه‌ها را بشمار! گفت: از شمار خارجند؛ ولي اگر خواستيد، عاقلان را بشمارم كه از تعداد انگشتان دست تجاوز نمي‌کنند.

به قول حافظ، تعداد زاهدان ريایي و عالمان بي‌عمل، بي‌شمارند. اگر خواستيد آمار بندگان خالص را داشته باشيد، از تعداد انگشتان دست تجاوز نمي‌كنند، اگر آن هم مكتوم نباشند.

حال، گوينده زياد است كه می گوید: بايد تحقيق جامع در مورد تأثيرات غذاي حلال و حرام بر رفتار آدمي شود؛ ولي عمل هيچ؛ اگر هم صورت گيرد چون با معيارها و دستورالعمل‌هاي علمي سنجيده خواهد شد كه شالوده و تار و پودش سرشته به مادّه و مادّيون است، چون جامعه شناسي، روانشناسي و... احتمالاً اگر شد با روپوش اسلامي و توسط افرادي تحصيل كرده و تربيت شده با همان بينش خواهد بود و اگر هم روزي بتوان در محتويات هم تغييري داده شود توسط عالمان بي‌عمل صورت خواهد گرفت؛ زیرا آنها كه بصيرت و شايستگي دراين مورد دارند اين كار را عبث پنداشته و خود را در گير كار عبث نمي‌كنند. در نتيجه، كار همان است كه بود.

ولي آنچه كه تجربه نشان مي‌دهد، براي رسيدن به كمال و معرفت، راهي غير از ارتزاق با نان حلال، هرچند کم و اندك باشد، نيست.

نان حلال، صغري و كبراي فراواني دارد؛ هرچند تعدادي بر اثر سعي، كوشش، استمرار و پشتوانة كار بدان رسيده و مي‌رسند؛ ولي قابل درك عموم، اين است كه نان حلال زایيدة كسب حلال است.

••• علّت اثر غذا در رفتار آدمي

انسان وقتي غذايي می‌خورد، در بدن او سه بخش می‌شود:

1. بخشي از آن، تبديل به انرژي برای انجام امور روزمرّه می‌شود؛

صفحهٔ ۴۳

2. بخشي از آن، به عضله و استخوان برای رشد يا ترميم قسمت‌هاي از دست رفتة بدن تبديل می‌شود.

3. بخشي از آن، به صورت موادّ زايد، از بدن خارج می‌شود.

حال، غذايي كه از راه نامشروع وارد بدن شده و تبديل به نسوج می‌شود، توسط خون در كلّ بدن انسان پخش شده و تأثير خود را بر رفتار آدمي مي‌گذارد.

به هر گندم كه خوردي بي‌حسابي

دلت را با بهشت افتد حجابي

شخصي مي‌گفت: من جهت درمان، چند صباحي از شير الاغ استفاده می‌کردم. اين غذا چنان در من اثر كرده بود که تا در خيابان، كسي به الاغش «هُش» مي‌گفت، من زود ايستاده و گوش‌ها را تيز می‌کردم.1

••• معرفت جز با نان حلال امكان ندارد

شيخ حسنعلي اصفهاني (نخودكي) می‌گفتند:

در مشهد شخصي بود اهل رياضت، به نام سيّد هندي. دوستي داشت به نام سيّد صحّاف كه از او خواسته بود ذكري برايش بياموزد. سیّد هندی از او خواسته بود كه لباس و خوراك حلال تهیّه كند. او طبق دستور، پارچه‌ها و خوردني‌هاي زياد نزد استاد برده بود و استاد از بين آنها فقط يك كرباس، (پارچة ارزان قيمت) و مقداري از حبوبات را حلال تشخيص داده و از او خواسته بود كه از كرباس لباسي تهیّه كرده و از حبوبات غذايي تهیّه كند. پس روزه گرفته و هر شب چهار ده هزار مرتبه صلوات بفرستد. سيّد صحّاف، طبق دستور عمل می‌کند. تا اينكه در شب جمعة دوم، ناگهان مي‌بيند كه سقف اتاق برداشته شد و ديگر مانعي نيست و او آسمان و ستاره‌ها را مي‌بيند. بعد افراد نوراني را می‌بیند كه آمدند و او از ديدن آنها بيهوش می‌شود. تا موقع نماز صبح بيهوش بود. وقتي صبح خدمت استاد می‌رسد و جريان را شرح می دهد، استاد می‌گوید: شما با دستوري كه گرفته و انجام داده بودي، ظرفيت ديدن نور را نداشتي؛ وگرنه وقتي حجاب مادّي سقف برداشته شد تا ملكوت آسمان را نيز مي ديدي.2

••• نان و تعليم و تربيت از ديدگاه اسلام

يكي از نيازهاي طبيعي انسان، غذا خوردن است و بدون آن نمی‌توان به حيات ادامه داد. حال سخن اينجاست كه هر غذايي را به هر اندازه مي‌توان خورد؟

در تعاليم اسلامی، خوردن روزي حلال كه از طريق مشروع كسب شده باشد، مجوّز خوردن دارد. «قرآن كريم» در این مورد مي‌فرمايد:

صفحهٔ ۴۴

«از آنچه خدا روزي حلال و طيّب شما قرار داده است، تناول كنيد.»3 و در جاي ديگر می‌فرماید:

«از اين رزق پاك و پاكيزه كه نصيبتان كرديم، تناول كنيد.»4

در اسلام، به كسب روزي حلال تأكيد شده و از قول پيامبر(ص) آمده است:

«بر هر مسلماني به دست آوردن روزي حلال واجب است.»5 و در جاي ديگري آمده است:

«كسي كه تا چهل روز طعام حلال بخورد، خداوند قلب او را نوراني گرداند و چشمه‌هاي حكمت از قلبش به زبانش جاري مي‌گرداند.»6

يا كسي كه در راه كسب حلال جهت به دست آوردن ارتزاق خانواده‌اش از راه حلال بميرد، در صنف شهدا محشور می‌شود.

شخصي از پيامبر اكرم(ص) در خواست نمود تا مستجاب الدّعوه گردد. آن حضرت فرمودند:

«طعامت را از حرام پاك گردان تا دعايت مستجاب شود.»

در تعاليم اسلامي، از خوردن طعام حرام منع شده و طعام حرام را در مقابل طعام حلال قرار داده است. به عبارت ديگر، خوردن بعضي چيزها به دليل ناپاك بودن آنها از نظر شرع مقدّس اسلام، حرام است؛ مثل خوردن گوشت خوك يا حيواناتي كه ذبح شرعي نشده باشند و بعضي چيزها به دليل اينكه مال غير است و اگر بدون اذن صاحب اصلي‌اش مصرف شوند، حرامند؛ مانند خوراكي‌هاي دزدي.

«قرآن كريم» در اين مورد می‌فرماید:

«اي اهل ايمان! مال يكديگر را به ناحق نخوريد !»7

و نيز در آثار سوء طعام حرام از پيامبر(ص) منقول است كه:

«خداي تعالي فرشته اي در بيت المقدّس دارد كه هر شب ندا می‌کند: هر كس حرام بخورد، هيچ عملي از او قبول نمی‌شود.»

محدّث كاشاني گويد: هر گوشتي كه از حرام رویيده شود، به آتش دوزخ سزاوار تر است.

••• در مورد غذاي حلال آمده است:

پيامبر اكرم (ص) فرمودند:

«كسي كه گوشت بدنش از غذاي غير مشروع روييده باشد، داخل بهشت نمی‌رود.»

«بندگي كسي كه با غذاي حرام ارتزاق می‌کند، مانند كسي است كه ساختماني روي ماسه يا آب بنا می‌کند.»

«بهشت براي كسي كه از غذاي حرام تغذيه می‌کند، حرام است.»

«كسي كه يك لقمة حرام بخورد، نماز او تا چهل شب مستجاب نمی‌شود.»

«كسي كه ناخوانده بر سر طعامي می‌رود، رفتن او مانند دزدان است و بيرون آمدنش مانند غارتگران.»

«كسي كه غذا و لباس او از حرام باشد، دعاي او مستجاب نمی‌شود، اگر صدقه بدهد از حرام است و اگر روزه بگيرد به حرام افطار مي‌كند و اگر ازدواج كند، به حرام ازدواج كرده است.»

حضرت علي(ع) فرمودند:

«كسي كه مالي را از راه غير حلال به دست آورد، در محلّي غير از محلّ حقيقي‌اش مصرف می‌کند.»

زماني‌كه شيخ مرتضي انصاري مرجع بود، براي خانواده‌اش از بيت‌المال مقرّري معيّن كرده بود؛ به قدري كه كفاف مخارج خانه را نمی‌کرد. خانوادة او يكي از علماء را كه نزد او مقام و منزلتي داشت، واسطه قرار مي‌دهند تا مقداري بر مقرّري شهريه بيفزايد. شيخ در برابر تقاضاي او سكوت می‌کند (نه تأييد و نه نفي می‌کند). وقتي شيخ به خانه می‌آید، به همسرش می‌گوید: لباس‌هاي كثيف مرا بشوي؛ ولي آب چرك‌آلود آن را دور نريز و در ظرفي نگه دار. چون همسرش چنان می‌کند، به زنش می‌گوید: آن آب را بياور، بخورم. وقتي زنش جوياي علّت می‌شود، می‌گوید: اموالي را كه به عنوان بيت‌المال مردم به من سپرده‌اند، از آن فقيران و مستمندان است و فرقي بين تو و ساير مستمندان نيست و خوردن اين آب چركين از خوردن آن مال براي من بهتر است.

دلا معاش چنان كن كه گر بلرزد پاي

فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد

••• تأثير نان بر رفتار آدمي، حدّ و مرز و فرقه و آيين ندارد:

هركسي در هر مذهب و آئيني هم باشد، از غذاي حلال متأثّر می‌شود:

مادر عمر بن عبد العزيز نقل می‌کند:

خليفة دوم، گاهي شب‌ها براي سركشي مخفيانه به اوضاع شهر از خانه بيرون مي‌رفت و در شهر گشتي مي‌زد.

شبي صداي زني را شنيد كه از دخترش مي‌خواست تا موقع بردن شير گوسفندانشان براي فروش، با آن آب مخلوط كند؛ ولي دختر از اين كار امتناع می‌کرد. مادر از روي تمسخر گفت: نترس خليفه ما را نمی‌بیند. دختر گفت: خليفه ما را نمی‌بیند، خداي خليفه كه ما را می‌بیند.

فردايش خليفه به پسرش گفت: تحقيق كن تا او را برايت خواستگاري كنم. پس از تحقيق متوجّه پاك بودن دختر شدند. ازدواج صورت گرفت و محصول آن دختري شد به نام امّ عاصم.

امّ عاصم با عبدالعزيز مروان ازدواج كرد و خداوند پسري به نام عمر، به آنها عطا كرد. همين پسر عمربن عبدالعزيز بود كه پس از رسيدن به خلافت، سبّ علي اميرالمؤمنين(ع) را ممنوع کرد و فدك را به فرزندان حضرت زهرا(س) برگرداند و وقتي اطرافيان به او اعتراض كردند، گفت: حق با آنهاست.8

صفحهٔ ۴۵

••• تأثير تقوا و اغذية مادر بر كودك، قبل از تولّد و دوران بارداري

ملّا محمّدتقی مجلسي از علماي بزرگ اسلام در تربيت فرزندش، محمّدباقر اهتمام فراوان داشته و به حلال و حرام دقّت فراوان مي‌نمود تا مبادا فرزندش از مال حرام رشد كند.

محمّد باقر نيز كمي بازيگوش بود. شبي ملّا محمّدتقی براي اقامة نماز به «مسجد جامع اصفهان» رفت و محمّدباقر را نيز همراه خود برد. در هنگام نماز خواندن پدر، محمّدباقر به بازيگوشي پرداخته و با سوزن، مشك پر از آب موجود در حياط مسجد را سوراخ كرد و آب آنها به زمين ريخت. پس از نماز، وقتي پدر از موضوع با خبر شد، دست پسر را گرفته و او را به خانه برد. پس رو به همسرش كرد و گفت: مي‌داني كه من در تهیّة معاش حلال و تربيت اين پسر، دقّت بسيار كرده‌ام. حال نمی‌دانم به چه دليل دست به اين كار زشت زده است؟ پس تو بايد بگويي كه چه كار كرده‌اي كه اين كودك مرتكب چنين خطايي شده است. زنش پس ازكمي فكر گفت: زماني كه من بار دار بودم، به خانة همسايه رفتم. درخت اناري كه در خانه‌شان بود، توجّه مرا به خود جلب كرد. سوزني را به يكي از انارها فرو بردم و مقداري از آب آن را چشيدم. اين چنين بود كه ملّا محمّدتقی مجلسي به راز مطلب پي برد.9

عزيزي بود از دوستان ما كه چند تا دختر تحصيل‌كرده در سطح عالي داشت. دختر بزرگش چنان محجوب بود كه دوست و آشنا هرجا سخن از حجاب برتر بود، او را مثال عيني می‌زدند؛ ولي ساير خواهرانش چندان پايبند حجاب نبودند. در تحقيقي كه به عمل آمد و والدينشان هم اقرار به آن داشتند، گفتند: اوايل تشكيل خانواده كه اوايل انقلاب هم بوده ما مقيّد به رعايت و حفظ ارزش‌هاي اسلامي بوده و در حلال و حرام دقّت می‌کرديم. بعدها ما انقلاب را مديون خود دانستيم و... محصولش همين بعدي‌ها شدند.

••• تأثير تقوا و اغذية مادر بر كودك در دوران شيرخوارگي

شيخ مرتضي انصاري (متوفي1281هـ. . ق.) كه در «نجف اشرف» مدفون است، از علما و مراجع برجستة قرن سيزدهم بود و كتاب‌هاي درسي «مكاسب» و «رسائل» كه در حوزه‌هاي علميّه تدريس می‌شود، از تأليفات ايشان است. وي زاهد و عابدي بي مانند بود و از نظر علم و جنبه‌هاي معنوي، يگانة عصر به شمار مي‌آمد.

وقتي به مادرش گفتند: فرزندت به درجات عالي علم و تقوي رسيده است. وي در پاسخ گفت: من در انتظار آن بودم كه فرزندم ترقّي بيشتري داشته باشد؛ زيرا من به او شير ندادم؛ مگر اينكه با وضو بودم. حتّي در شب‌هاي سرد زمستان هم بدون وضو او را شير نمي دادم.10

فرزند شيخ فضل الله نوري می‌گوید:

وقتي آيت ‌الله شيخ فضل الله نوري را به جرم دفاع از حكومت مشروعه به جاي مشروطه، زنداني كردند، پسري داشته كه به زنداني و دار زدن پدرش اصرار داشت. در زندان علّت را از شيخ سؤال كردند. ايشان گفتند: خود من هم انتظار داشتم كه پسرم چنين از كار در آيد. چون

صفحهٔ ۴۶

شيخ تعجّب آنان را ديد، گفت: اين پسر در نجف متولّد شد. در آن هنگام مادرش بيمار بود و شير نداشت. به ناچار دايه‌اي براي شير دادن او گرفتيم. پس از سپري شدن مدّت شير‌دهي، متوجّه شديم كه دايه نه تنها سنّي‌مذهب بوده، از دشمنان سرسخت حضرت امير المؤمنين(ع) نيز بوده است. كار به جايي رسيد كه وقتي پدرش را دار می‌زدند پسر در بين جمع ايستاده و به دار آويختن پدر را تماشا می‌کرد و برای آن كف مي زد.11

••• اثر تغذیة حلال در تربيت دوران كودكي

غذاي حرام و پيامبر(ص) در كودكي

هنگامي كه حضرت محمّد(ص) هفت ساله بودند، يهوديان كه نشانه‌هايي از پيامبري را در او ديدند، در صدد بعضي امتحانات برآمدند و با خودگفتند: ما دركتاب‌هايمان خوانده‌ايم كه پيامبراسلام از غذاي حرام و شبهه، دوري می‌کند. خوب است او را امتحان كنيم. بنابراين مرغي را دزديدند و براي حضرت ابوطالب فرستادند تا همه به عنوان هديه بخورند؛ امّا همه خوردند، غير از پيامبر(ص). علّت اين كار را پرسيدند. حضرت در پاسخ فرمودند: «اين مرغ، حرام است و خداوند من را ازحرام نگه مي دارد.»

پس از اين ماجرا، يهودیان مرغ همسايه را گرفته، نزد ابوطالب فرستادند، به خيال اينكه بعد پولش را به صاحبش بدهند؛ ولي آن حضرت باز هم ميل نكردند و فرمودند: «اين غذا شبهه‌ناك است.»

وقتي يهودیان از اين جريان اطّلاع يافتند، گفتند: اين كودك داراي مقام و منزلت بزرگي خواهد بود!

سيّد رضي و سيّد مرتضي

شيخ مفيد در خواب ديد:

فاطمه زهرا(س) در حالي‌كه دست حسن و حسين(ع) را در دست دارد، پيش آمد و رو به او فرمود: «يا شيخ! به اين دو كودك، فقه را تعليم بده.»

شيخ مفيد از خواب بيدار شد. تعجّب كرد از اينكه فاطمة زهرا(س) به همراه حسنين(ع) بيايد و بگويد به آنها تعليم بده.

روزي شيخ در جلسة درس نشسته بود. ناگهان زني را ديد كه دست دو پسرش را در دست داشت. آن دو را خدمت شيخ آورد. زن به شيخ مفيد گفت: يا شيخ! به اين دو كودك (سيّدرضي و سيّدمرتضي) فقه را تعليم بده.

شيخ مفيد كه تعبير خوابش را دريافته بود، آن دو كودك را به بهترين وجه پرورش داد تا جایي‌كه سيّدرضي و سيّدمرتضي از مفاخر جهان تشيّع گرديدند.

روزي شيخ مفيد مقداري سهم امام به اين دو كودك داد كه به مادرشان بدهند. مادر آنها پول را قبول نكرد و گفت: سلام مرا به شيخ برسانيد و بگوييد پدرمان مغازه‌اي به ارث گذاشته است. مادرمان اجارة اين مغازه را مي‌گيرد و خرج می‌کند؛ لذا احتياج زيادي نداريم و با قناعت زندگي می‌کنیم.

به این ترتیب است که سيّدرضي جمع كنندة «نهج البلاغه» و سيّدمرتضي صاحب نظر در علم فقه مي‌گردد.

همچنين در مورد درجة معنوي مرحوم سيّدرضي آمده است:

روزي سيّدرضي به نماز برادرش سيّد مرتضي اقتداء نمود و در اثناي نماز قصد فرادا كرده، نماز را به تنهايي و بدون جماعت خواند.

وقتي كه به خانه مراجعت كردند، سيّد مرتضي نزد مادر به گلايه و شكايت پرداخت. مادر، سيّد رضي را مورد مذمّت و عتاب قرار داد.

سيّد رضي در پاسخ گفت: علّت اينكه من نمازم را فرادا خواندم، این بود که در اثناي نماز كه به برادرم اقتدا كرده بودم، ناگهان ديدم برادرم به خون زنان غوطه‌ور است و من از مشاهدة اين حال، متعجّب و متحيّر شدم. ناچار نمازم را فرادا كنم.

پس سيّد مرتضي گفتة برادرش را تصديق نمود و گفت: موقع رفتن به مسجد در بين راه زني مسئلة حيض را از من سؤال نمود و آن باعث شد كه من در اثناي نماز يك مرتبه به ياد آن مسئله بیفتم و دربارة آن مسئله فكر کنم.12

عارفاني كه از اين رشته سري يافته‌اند

بي خبر گشته ز خود تا خبري يافته‌اند

پرهيز از لقمة شبهه

روزي مرحوم بيدآبادي در خانة آقاي ايماني مهمان بود. گفته بودند، هرچه غذا براي خودشان تدارك مي‌بينند، براي او بياورند و از كسي ديگر هديه قبول نكنند. تصادفاً روزي برای ایشان دو كبك آوردند كه براي بيد آبادي كباب كند. چون شام را جلو آن مرحوم گذاشتند، نه تنها از آن چيزي نخورد و از سر سفره برخاست و رفت و به صاحب‌خانه گفت: مگر نگفتم كه از كسي هديه قبول نكنيد. ممكن است كه صيد كننده براي خوردن بيد آبادي راضي نبوده يا موقع كشتن آنها بسم الله نگفته و… 13

دوري از شبهات آيت الله گلپايگاني

روزگاري كه آيت الله العظمي سيّد محمّدرضا گلپايگاني به مكتب می‌رفت و پدرش را هم از دست داده بود، رسم چنان بودكه وقت ناهار، كودكان غذاهايشان را روي هم ريخته، باهم می‌خوردند؛ امّا آيت الله گلپايگاني به كناري می‌رفت و جداگانه غذايش را

صفحهٔ ۴۷

می‌خورد و هرچه ديگران اصرارمی‌کردندكه با آنان غذا بخورد، نمي‌پذيرفت و می‌گفت: شايد پدران شما راضي نباشند كه من ازغذايتان استفاده كنم. روزي بچّه‌ها غذاي او را برداشتند و روي غذاي خود ريختند تا مجبور شود، با آنها ناهار بخورد.ايشان آن روز ناهار نخوردند.

پول شبهه‌ناک

از عــارف معــروف، ملّا علي همداني 14 نقل می‌کنند: روزي در خواب ديدم شخصي عصا به دست و با عينك و كلاه پوستين از پلّه‌هاي كتابخانه‌ام بالا آمد. وارد اتاق كه شد ماري از جيبش بيرون آورد، روي دست من انداخت و گفت: مار ديگري نيز دارم كه بعداً مي‌آورم.

من در خواب به او گفتم كه مار را ببر و در فلان جا بينداز! او هم مار را برداشت و رفت.

فردا در كتابخانه بودم كه ديدم شخصي با همان شكل و شمايل خواب، وارد شد. به پول وقت پنج تومان از جيبش در آورد و به من داد. من مار را فراموش كرده بودم. پس يادم افتاد كه به نيازمندي چندي است كه كمك نكرده‌ام. پنج تومان را به او بر گرداندم و گفتم كه: اين پول را به فلاني برسان. او هم پول را گرفت و رفت. يك ماه پس از آن باز آن مرد آمده و گفت: پنج تومان آورده‌ام تا به شما تقديم كنم. من بي‌اختيار به ياد خواب افتادم و گفتم: من اين پول را نمي‌پذيرم. پول شما مار است.

او بسيار ناراحت شد و گفت: خدا لعنت كند آنان را. من راضي نبودم. داستان را پرسيدم. گفت: مغازه‌اي داشتم كه پسرانم جهت مشروب‌فروشي اجاره داده‌اند. اين پول هم وجه الإجارة آن است.15

ذكر نام خدا در تهیّه غذا

از قول سيّد بن طاووس به استناد «آية 121 سورة انعام» كه آمده است:

«از آنچه نام خدا برآن ياد نشده نخوريد»، گفته شده است كه هر طعامي كه هنگام آماده كردن آن نام خدا برآن خوانده نمي‌شد، ميل نمي‌کردند.

واي بردوره‌اي كه به جاي بردن نام خدا هنگام پخت، موسیقي و آلات لهو استعمال نمايند و نعمت خدا را با معصيت همراه كنند! بدتر از آن از گندم وجویي كه زكات و حقّ فقيران و مستمندان در آن است، استفاده يا در زمين غصبي كشت شود.

پس علّت قساوت دل‌ها، تأثیر نگرفتن از موعظه، مجذوب شدن نسبت به وساوس شيطاني، محروم شدن از كرامات معنوي و نفوذ نفوس مشخّص می‌شود.

اثر غذاي شبهه‌ناك

از شيوه‌هاي تربيتي قرآن، توجّه به غذایي است كه انسان می‌خورد. خداوند متعال می‌فرماید: «فَليَنظُرِ الاِنسانُ اِلي طَعامِه؛16

انسان بايد به غذاي خويش بنگرد.»

اين امري مسلّم و ترديد ناپذير است؛ زیرا به گواهي تاريخ و تجربة دانشمندان علوم اسلامي، غذاي پاك و حلال، زمينة رشد و تعالي را به دنبال دارد و در مقابل، غذاي ناپاك و حرام، بستر فساد و خلاف را در وجود افراد فراهم مي‌آورد.

خوردن غذاي شبهه ناك و نيز خوردن غذاي

صفحهٔ ۴۸

كسي كه از حرام پرهيز ندارد، هرچند جايز است، ولي انسان را از نظر روحي و معنوي، مريض و از عبادت‌ها محروم يا سبب سلب توفيق می‌شود.17

يكي از شاگردان رجب‌علي خيّاط می گويد: روزي پس از صرف غذايي، حالت معنوي خود را از دست دادم. براي علّت آن از شيخ كمك خواستم، گفت: غذايي را كه خوردي پولش را فلان تاجر داد ه كه حقّ پيرزني را غصب كرده است.

••• آقاي محمّدتقي حاتمي نقل كرد:

عادت من اين بودكه هرشب، هنگام سحر، يك ساعت مانده به صبح براي نماز شب بيدار مي‌شدم؛ ولي چهل روز موفّق نشدم. به مرحوم شيخ حسن‌علي اصفهاني (نخودكي) نامه نوشتم. ايشان در جواب، دعاي كوچكي فرستادند كه صبح ناشتا بخوانم و نوشته بودند: چهل روز قبل، فلان روز كه از مجلس شورا با فلان شخص خارج شدي.ظهرگذشته بود و رفيقان، شما را به ناهار دعوت كردند. در چلوكبابي غذا خورديد. اين اثر آن غذا است و همان‌طور بودكه حاج شيخ نوشته بودند. دعا را خواندم و مجدّداً به خواندن نماز شب موفّق شدم.

••• از صغري و كبراي غذاي حلال

آورده اند:

••• ايّامي كه امام باقر(ع) در حبس منصور دوانيقي (دومين خليفة عبّاسي) بود، غذا كم ميل می‌کرد. روزي يكي از زنان صالحه كه دوست‌دار اهل بيت(ع) بود، از پول حلال دو عدد نان پخت و نزد امام فرستاد تا ميل كند.

زندان‌بان به امام عرض كرد: فلان زن صالحه كه دوست دار شما است، اين دو عدد نان را به رسم هديه فرستاده و سوگند خورده كه حلال است؛ امّا امام باقر(ع) آن نان را ميل نفرمودند و آن را نزد آن زن فرستادند و فرمودند: «به آن زن بگوييد ما مي‌دانيم طعام تو حلال است؛ امّا چون آن را برطَبَق حرام گذاشتي و نزد ما فرستادي، خوردنش برما روا نيست!»

••• روزي شخصي آهويي را شكار كرد و گوشت آن را پيش يكي از علماي بزرگ آورد و گفت: بخوريد كه حلال است؛ زيرا تير را خود ساخته و سوار بر اسبي بودم كه آن را از پدرم به ارث برده‌ام.

عالم گفت: به ياد دارم كه روزي پادشاهي دو پرندة دريايي را شكار كرد و پيش استادم آورد و گفت: بخوريد كه حلال است؛ زيرا آنها را به وسيلة سگ شكاري خودم صيد كرده‌ام. استاد گفت: سخن از دو پرنده نيست؛ بلكه سخن از آن سگ شكاري است كه معلوم نيست كه مرغ و خروس كدام پير زن را خورده تا قوّت گرفته و آن دو پرنده را براي تو شكار كرده است.

حال صحبت از گوشت آهو و اسب نيست؛ بلكه صحبت از خوراك اسب است كه معلوم نيست در مزرعة چه كسي شكم خود را سير كرده تا براي تو سواري دهد تا با آن به شكار بروي.18

••• سيّد محمّد باقر قزويني، خواهرزادة بحرالعلوم نقل می‌کند: روزي به اتّفاق سيّد مرتضي نجفي به زيارت يكي از صلحا رفتيم. چون خواستيم برخيزيم، آن مرد صالح عرض كرد: امروز در منزل ما نان تازه طبخ شده است. دوست دارم از آن ميل بفرمائيد. آقا سيّد مرتضي نجفي قبول كرد. چون سفره آماده شد، سيّد لقمه‌اي از نان در دهان گذاشت، پس عقب نشست و هيچ ميل نفرمود. صاحب منزل پرسيد: چرا ميل نمي فرمائيد؟ فرمودند: اين نان را زن حائض پخته. پس نان ديگر آوردند و سيّد ميل فرمودند.19

صفحهٔ ۴۹

••• رضايت قلبي صاحبان نان

امتناع اسبان از خوردن جو

در دوره ي قاجاريّه، زماني‌كه «ايران» دستخوش آشوب‌هاي داخلي بود، وقتي حسام السّلطنه از طرف حكومت مركزي مأمور سركوب تركمن‌ها شد، در «سبزوار»، حواله‌هايي براي تأمين هزينة سپاهيان و اسبان به آنها داده شد و مالكان شهر و روستاهاي اطراف، مسئول تهیّة آنها شدند، در راه يكي از مأموران به حكيم سبزواري كه براي تدريس به مدرسه مي‌رفت، برخورد كرد. او حوالة سه خروار جو را كه به نام حاج عبدالوهّاب صادر شده بود، به او نشان داد و جوياي آدرس منزل او شد. ملّاهادي چون نمي‌خواست واسطة ظلم قرار گيرد، می‌گوید: حواله به نام او صادر شده است. پس سه خر وار جو را به آنها تحويل مي‌دهد.

مأموران، جوها را بين سپاهيان تقسيم می‌کنند تا به اسبانشان بدهند. صبح روز بعد خبر مي‌دهند كه هيچ اسبي لب به جو نزده است. اين خبر به گوش حسام السّلطنه می‌رسد. پس از تحقيق معلوم می‌شود كه جوها از آنِ حكيم سبزواري است و چون راضي نبوده، اسب‌ها لب به آن نزده‌اند. حسام السّلطنه بلافاصله به مدرسة ملّا هادي رفته و پس از اتما م درس از او عذرخواهي نموده و اجازه مي‌خواهند كه جوها را از جلو اسبان جمع كرده و بازگردانند. حكيم می‌فرماید: لازم به باز گرداندن نيست. ان‌شاءالله اسبان جوها را خواهند خورد.

پس از مدّتي خبر می‌رسد كه اسبان مشغول به خوردن جوها شدند.20

••• مـــال حلال به فرزنــدان خود بخورانيـــد

••• آيت‌الله العظمي سيّد محمّد كاظم يزدي، مرجع بزرگ عالم تشيّع، در اواخر عمر با بركت خويش، روزي عدّه‌اي از بزرگان نجف را در جلسه‌اي گرد هم آورد و چهار نفر را به عنوان وصيّ براي خود معين نمود تا پس از مرگش، مقداري از وجوهات شرعيه را كه نزد ايشان بود، به مجتهد بعد از وي تحويل دهند.

در همين حال، يكي از نوادگان ايشان به نام حاج حاجي آقا رضا، صاحب كتاب «بزم ايران» به سيّد عرض كرد: بعضي از نوادگان شما يتيم هستند و تا به حال تحت سرپرستي شما بوده‌اند. خوب است چيزي از اين اموال را هم براي آنها تعيين كنيد.

سيّد با آن حال كسالتي كه داشت، فرمود: نوادگان من اگر متديّن هستند، خدا روزي آنها را مي‌رساند وگرنه، چگونه از مالي كه از آن من نيست، به آنها كمك كنم؟

بدين ترتيب حاضر نشد از اموال بيت المال استفادة شخصي نمايد و به فرزندانش بخوراند و همين امر سبب شد كه در آينده، فرزندان و نوادگان ايشان جزو ستارگان علم و انديشه و از فقها و صاحب‌نظران طراز اوّل عالم اسلام گردند.21

••• عليّ‌بن موسي معروف به سيّدبن طاووس در زهد و پارسایي زبانزد خاصّ و عام و صاحب كرامات فراوان بود. تا جایي‌كه نوشته‌اند جنّ‌ها از دستور او سر باز نمی‌زدند. ایشان غذايي كه براي غير خدا و ريا ترتيب داده می‌شد، پرهيز می‌کرده است.22

كسي كه بدون توجّه، مال حرام می‌خورد مانند چهار پايي است كه هرجا علفي ببيند، برايش فرقي نمی‌کند كه از آن صاحبش است يا صغير و رعيت يا مُعَمّم و... .

حافظ، مال حرام‌خور را صرف‌نظر از هر پست و مقامي كه داشته باشد، به حيوان خوش خوراك تشبيه می‌کند و می‌گويد:

مفتي شهر بين كه چون لقمة شبهه مي‌خورد

پاردمش دراز باد آن حيـــوان خوش علف

پی‌نوشت‌ها:

صفحهٔ ۵۰

پانویس‌های این مقاله

  1. ۱

    1. تب‌بر طبيعي سنّتي.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  2. ۲

    2. كرامات و حكايات عاشقان خدا به نقل از در ديار صالحان.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  3. ۳

    3. سورة نحل، آية 114.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  4. ۴
  5. ۵

    5. بحارالأنوار، ج 3،ص 9.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  6. ۶

    6. المحجه البيضاء، ج 3، ص 204.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  7. ۷

    7. سورة نساء، آية 29.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  8. ۸

    8. صد حكايت تربيتي، مرتضي بذر افشان، بوستان كتاب قم، چاپ سوم، 82، ص 25.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  9. ۹

    9. صد حكايت تربيتي، مرتضي بذر افشان، بوستان كتاب قم، چاپ سوم، 82، ص 18.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  10. ۱۰

    10. صد حكايت تربيتي، مرتضي بذر افشان، بوستان كتاب قم، چاپ سوم، 82، ص60.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  11. ۱۱

    11. صد حكايت تربيتي، مرتضي بذر افشان، بوستان كتاب قم، چاپ سوم، 82، ص 38.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  12. ۱۲

    12. كرامات علما، عبدالرحمن باقر زاده بابلي، نشر دارالكتاب جزايري، چاپ سوم فروردين، 78، ص 13.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  13. ۱۳

    13. از داستان‌هاي شگفت استاد شهید دستغيب.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  14. ۱۴

    14. ملّاعلي همداني ( 1398 ـ 1312 هـ ق ) همدان.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  15. ۱۵

    15. قصّه‌هاي عارفان، جمشيد غلامي نهاد، نشر دانش آموز، چاپ دوم، 81، ص 117.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  16. ۱۶

    16. سورة عبس، آية 24.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  17. ۱۷
  18. ۱۸

    18. سرگذشت‌هاي عبرت انگيز، محمّد محمّدي اشتهاردي

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  19. ۱۹

    19. داستان‌هاي شگفت استاد شهید دستغيب.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  20. ۲۰

    20. قصه‌هاي عارفان، جمشيد غلامي نهاد، نشر دانش آموز، چاپ اوّل، 80، ص 67.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  21. ۲۱

    21. صد حكايت تربيتي، مرتضي بذرافشان، بوستان كتاب قم، چاپ سوم، 82، ص60.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑
  22. ۲۲

    22. قصّه‌هاي عارفان، جمشيد غلامي نهاد، نشر دانش آموز چاپ دوم، 81، صص 20 و 21.

    بازگشت به ابتدای مقاله ↑