ادامة سرمقاله از صفحه 9

••• هلال شیعی در ایران

نگارنده، سعی در پرده‌برداری از عمل و موقعیت جریان شبه‌مذهبی سلفی و تکفیری وهّابی در تحوّلات چنددهة اخیر شرق اسلامی دارد. از هنگامی که عبدالله دوم، پادشاه اردن، در کاربردی شیعه‌هراسانه، از رشد و گسترش شیعه در شرق اسلامی به عنوان هلال شیعی یاد کرد و از آن برای بیان تمایلات ایران‌دوستانة شیعیان عراق استفاده کرد، در جبهة دولت‌های سلفی و وهّابی احساس خطر جوانه زد و آنان را برای در هم شکستن زمینه‌های این اتّحاد و اتّفاق تحریک نمود. تأثیر پذیری شیعیان بحرین، لبنان و سوریه و برخی کشورهای حاشیة خلیج فارس از انقلاب اسلامی ایران، به دلیل داشتن اشتراکات مذهبی، بیش از پیش بر این گمان دامن زد که هلال شیعی در منطقه، در حال شکل‌گیری است.

شایان ذکر است که عبدالله اردنی همچون برخی سران دولت های عربی از اعضای مجمع مخفی شوالیه های شناسایی می شود. مجمعی که با رویکرد ماسونی، سعی در بسط جریان های استعماری در منطقه دارد.

پس از به قدرت رسیدن شیعیان عراق در بهار 1382ه‍ .ش.، آمریکا و متّحدانش کوشش فراوانی را مصروف آن ساختند تا همگرایی شیعیان را به عنوان خطری علیه اهل سنّت معرفی کنند و با مرعوب ساختن کشورهای سنّی‌مذهب، آنان را وادار به مقابله با این همگرایی و مقاومت در برابر آن کنند.

این موضوع در ادامة جریان شبیه‌سازی وقایع آخرالزّمان نیز قابل شناسایی است.

این امر، فرصت نوینی را در اختیار صلیبیون و صهیونیست‌ها قرار می‌داد تا به نحوی دیگر، به منازعات منطقه‌ای و میان مردم مسلمان مظلوم دامن بزنند و از آب گل‌آلود، ماهی مطلوب خود را صید کنند.

فروش اسلحه به کشورهای عربی مسلمان و انعقاد پیمان‌نامه‌های دو جانبه و چند جانبه میان دولت‌های عربی و دولت‌های غربی و حتّی رژیم صهیونیستی، تنها بخشی از پروژة شیعه‌هراسی، به بهانة احتمال شکل‌گیری هلال شیعی‌اند.

از نظر تحلیل‌گران، هلال شیعی از کرانه‌های شرقی دریای «مدیترانه» شروع و پس از بازگشت، از سوریه و عراق به ایران و سواحل خلیج‌فارس منتهی می‌شود.

پوشیده نیست که، بخش بزرگی از این خیزش مستضعفان در مقابل مستکبران، حاصل زمینه‌های فکری و فرهنگی موجود در میان معتقدات شیعی و سازش‌ناپذیری شیعیان در مقابل مستکبران، کین‌ورزی غرب و دولت‌های دست نشاندة آنان با مؤمنان و فراهم شدن زمینه‌های جنبش اجتماعی برای شکستن حصارهای ظالمانة صلیبی و صهیونی است.

غرب و دولت‌های حاکم بر کشورهای حوزة خلیج‌فارس، برای ترک انداختن بر دیواره‌های این هلال شیعی مورد ادّعا و محدود ساختن گسترة عمل اجتماعی و سیاسی شیعیان، سر در پی اجرای پروژه‌های مختلف سیاسی، امنیّتی و نظامی گذارده‌اند؛ از جمله:

1. ترویج سلفی‌گری میان اهل سنّت؛

2. تصرّف مناطق استراتژیک امنیّتی، اقتصادی و سیاسی شیعیان به کمک دلارهای نفتی سعودی و هم‌پیمانانش؛

3. تلاش برای سرنگونی دولت‌های شیعی در عراق و بی‌ثبات‌ کردن مناسبات سیاسی، اجتماعی عراق، ایران و سوریه؛

4. دامن زدن به اختلافات مذهبی میان اقوام ساکن جغرافیای خاکی ایران، عراق، سوریه و لبنان؛

5. هم‌سویی با صلیبی‌ها و صهیونیست‌ها و امتیازدهی ویژه به آنها، به منظور مهار دولت‌های شیعی ایران و عراق، تنها بخشی از اقدامات این اتّحاد نامقدّس برای ضربه زدن به کیان فرهنگی و مادّی مؤمنان و مستضعفان ساکن در شرق اسلامی بودند.

در نتیجة آنچه که دولت‌های صلیبی و صهیونی برای مقابله با جنبش‌های شیعی به میدان آورده بودند، سلفی‌ها نیز به عنوان یکی از اعضای مهم‌ترین ائتلاف سیاسی، امنیّتی قرون اخیر، عهده‌دار نقشی مهمّ در شکستن هلال شیعیِ و در حقیقت، اضمحلال توان فرهنگی و مادّی مستضعفان ساکن این مناطق و جایگزین ساختن آن با هلال سلفی شدند. آنها در این مسیر، با اطمینان از حمایت‌های سیاسی، نظامی، امنیّتی و اقتصادی دولت‌های صلیبی و صهیونی، مبادرت به اقداماتی غیراخلاقی و ضدّبشری کردند که تاریخ کمترین نمونه‌هایی از آن را به خاطر دارد.

سلفی‌های تکفیری، با این پشتوانه ها از جمله سرمایه‌های بادآوردة دولت‌های عربی و حمایت های بی دریغ دولت های غربی، گام به گام پیش آمد و مرزها را در نوردیدند. آنان در فاز اوّل، همة همّت خود را مصروف فعّالیت‌های فرهنگی و تبلیغات مذهبی در میان همة سرزمین‌های شیعی ساختند و در فاز دوم، با ورود به عرصة معاملات اقتصادی و سیاسی، سعی در متزلزل ساختن بنیادهای سیاسی و مالی ساکنان سرزمینی ساختند که از آن، به عنوان هلال شیعی یاد می‌کردند؛ امّا آنها به زودی وارد فاز نظامی شدند و با بسیج و استخدام تروریست‌هایی از شمال آفریقا، اروپا و حتّی کشورهای عربی، بر جملة مستضعفان آتش گشودند.

در این‌باره نمی‌توان تردید کرد که ائتلاف صلیبی و صهیونی، با طرح این سناریو و دامن زدن به توهّم هلال شیعی و بزرگ‌نمایی آن در نظرگاه دولت‌های سلفی، امید می‌ورزیدند که برای همیشه خود را از خطر بالقوّه و بالفعل جهان اسلام خلاص کنند و با رویارو ساختن دو جبهة داخلی (شیعه و سنّی) متعلّق به جهان اسلام، بی‌هیچ هزینه‌ای به اهداف مرحله‌ای خود، جامة عمل بپوشانند.

اینان، دل خوش داشتند که از این مسیر، برای همیشه خود را از مزاحمت‌های شیعیان راحت ساخته و امنیّت تمام عیار رژیم اشغالگر قدس را تضمین خواهند کرد.

آیا هیچ پرسیده‌اند، چرا طیّ سه دهة گذشته، حتّی یک گلولة خمپاره از سوی سلفی‌های تکفیری به سوی مرزهای رژیم اشغالگر قدس شلّیک نشده است و در مقابل، آیا حجم آتش آوار شده بر سر ساکنان «غزّه» و جنوب لبنان از سوی رژیم اشغالگر را شماره کرده‌اید؟ کمیّت گلوله‌های باریده بر ساکنان مستضعف سوریه را چطور؟

آیا، علی رقم وجود اقدامات مناسبات سیاسی و اجتماعی غیر دموکراتیک و ضد بشری دولت های حجاز و بحرین علیه شهروندان مستضعف هیچ گاه این دولت ها از سوی دول اروپایی و یا ساطمان های جهانی مدعی دفاع از حقوق بشر مورد بازخواست واقع شده و یا در حرکتی صوری محکوم شده اند؟

در نیمة اسفند سال گذشته (1392 ه‍ .ش.) روزنامة «العرب» در تحلیلی از تحوّلات خونین منطقه نوشت:

اسلام‌گرایان تندرو و افراطی سنّی در قالب تکفیری‌ها و القاعده، در حال تشکیل یک هلال سنّی در برابر هلال شیعی هستند.

این روزنامة چاپ «لندن» نوشته است: نگاهی کلّی به سراسر منطقة خاورمیانه نشان می‌دهد که این جریان اگر چه از سوریه آغاز شد؛ امّا دقیقاً در حال گسترش به لبنان و عراق است که اصلی‌ترین نقطه‌های تشکیل دهندة هلال شیعی با محوریّت «ایران» هستند.2

این امر، پرده از یکی دیگر از مأموریت‌های جریان سلفی در شرق اسلامی و در زنجیرة ائتلاف صلیب، سلفی و صهیونی برمی‌دارد.

«حجاز» (عربستان سعودی) نقطة کانون اندیشه‌ای سلفی‌گری و پس از آن، وهّابیت و همچنین رویکرد سلفی‌گری به مناسبات سیاسی، اجتماعی در مقابل کانون فکری، فرهنگی شیعی بود که از قرن سیزدهم، به تدریج با پشت‌گرمی حکّام سعودی و ثروت بادآوردة نفتی، مجال حرکت یافت تا همة مررزهای شرق اسلامی را دربنوردد.

تکفیر، مهم‌ترین ابزار سلفی‌گری برای ورود به مناسبات سیاسی منطقه و مقابلة خونین و خارج از همة قواعد شرعی و عرفی شناخته شدة بشری بود. با این ابزار، سلفی خود را مستغنی از هرگونه گفتمان می‌شناخت. از این‌رو، این پتانسیل و توانایی را در خود مستتر داشت تا خشن‌ترین چهره را از اسلام و مسلمانان- (آن هم در جهانی که در پیشانی همة مناسبات سیاسی، اجتماعی خود دمکراسی و لیبرالیسم را به نمایش می‌گذاشت)- نشان دهد. همین امر نیز موجب می‌شد تا غرب، به بهانة مقابله با خشونت‌طلبی، خاک وسیع سرزمین‌های اسلامی را درنوردیده و جنگ صلیبی نوین را سبب شود.

آنچه که در این میان، قابل توجّه و شناسایی است، هدف قرار گرفتن شیعیان کشورهای با جمعیّت حدّاکثری شیعی بود؛ همان مردمی که به تمامی در برابر جریان‌های صلیبی و صهیونی مقاومت می‌کردند.

••• لکّه‌های ناهنجار

بخشی دیگر از نقش‌آفرینی سلفی تکفیری و وهّابیون در شرق اسلامی را در حرکت خزنده جغرافیای خاکی «ایران» باید ملاحظه کرد و آن را به عنوان قطعة دیگری از پازل بزرگ نقش‌آفرینی سلفی تکفیری در معادلات سیاسی، اجتماعی شرق اسلامی مورد بازخواست قرار داد.

سلفی تکفیری، «بلوچستان» ایران را به دلیل مرز مشترک با «پاکستان» و «افغانستان» مرکز توجّه خود قرار داده است. آنان پس از

چند تجربه و از جمله راه‌اندازی مدارس علمیّه و تربیت طلّاب سلفی و گسیل آنان به مناطق مختلف، برای نقش‌آفرینی در معادلات اقتصادی، اجتماعی و پس از آن سیاسی دورخیز کردند. سلفی‌ها با استفاده از استراتژی مهاجرت و کوچ و با استفاده از سرمایه‌های دولت‌های «سعودی»، «قطر» و «امارات متّحده»، سعی در مهاجرت دادن جمعیّتی از سلفی‌ها و وهّابیون به نقاط مهم و استراتژیک شیعه‌نشین، مانند «خوزستان»، «خراسان» و... کردند و با تملّک تدریجی اراضی و اماکن مهمّ تجاری و حتّی مسکونی، جزایری پراکنده را چونان لکّه‌های نفتی پراکنده در اقیانوس به وجود آوردند. می‌شد حدس زد که با تزریق تدریجی سرمایه‌های وارداتی و دامن زدن به فعّالیت‌های تبلیغی، از طریق درس‌آموخته‌های مدارس سلفی تکفیری، همچون حوزه‌های مستقرّ در «پاکستان» و «افغانستان»، موجی از شبهات اعتقادی، همة مرزهای خاکی و فرهنگی منطقه را در هم ریخته و مناسبات با ثبات سیاسی، اجتماعی را به موقعیّت ژله‌ای و لغزان تبدیل خواهد نمود.

غفلت سازمان‌ها و نهادهای سیاسی، اجتماعی ایران از این امر، طیّ قریب به دو دهه، مماشات دولت‌های لیبرال‌منش و آلوده به آموزه‌های جامعة باز (لیبرال سرمایه‌داری) در برابر این جریان و حرکت‌های هدف‌دار و موذیانة جریان سلفی تکفیری، موجب شد تا امروزه شاهد بزرگتر شدن لکّه‌ها و تولّد زمینه‌های ناهنجاری‌های سیاسی، اجتماعی باشیم.

شهوت ایجاد مناطق تجاری و برکشیدن مجتمع‌های تجاری و تفریحی در میان بسیاری از صاحب منصبان و مقامات ملّی و استانی در دهة هشتاد و نود ایران و آمادگی سرمایه‌داران سلفی برای ولخرجی در این میدان با اتّکا به دلارهای نفتی عربی، سبب شد تا هر روز بر وسعت این لکّه‌ها افزوده شود.

استان‌های «فارس»، «هرمزگان»، جزایرایرانی مستقرّ در «خلیج فارس» و بالأخره استان «خراسان» از مناطق مهم و هدف‌گذاری شدة این جریان سلفی و تکفیری بودند.

اگر به این مجموعه، استراتژی کاهش جمعیّت ایران -که طیّ دو دهة اخیر با حمایت‌های سازمان‌های جهانی و دولت‌های وقت، به تمام معنا محقّق شده است- بیفزاییم و نیم‌نگاهی به اتّخاذ استراتژی افزایش جمعیّت سلفی از سوی مولوی‌های متمایل به جریان سلفی و وهّابی سعودی بیندازیم، درمی‌یابیم که چگونه هلال سلفی در برابر هلال شیعی مورد ادّعای غرب شکل می‌گیرد.

با یک ماشین‌حساب سادة جیبی می‌توان آیندة قومی را که نرخ رشد جمعیّت آنها به 4/1رسیده است، محاسبه کرد و شمایی از موقعیت اجتماعی، سیاسی آنان را به دست آورد.

نشریة «اکونومیست» طیّ گزارشی برای دورة زمانی بین 2008 تا 2015م. ایران را در زمرة کشوری که کم‌ترین نرخ رشد جمعیت را در «خاورمیانه» خواهد داشت، معرفی کرده است. بر اساس پیش‌بینی بانک جهانی، قطر و امارات با بیشترین نرخ رشد (به ترتیب 6/5 و 9/4) رو به رو هستند؛ در حالی‌که ایران، نرخ رشد 3/1 % را تجربه خواهد کرد.

رشد نامتعادل جمعیّت در نقاط مختلف کشور، بی‌تردید بروز بی‌تعادلی در مناسبات سیاسی، اجتماعی را در پی خواهد داشت.

••• صلای سلفی؛ علیکم بالمشهد!

آن زمان که مولوی اسماعیل زهی، به هم‌کیشان خود توصیه کرد: آقایان! علیکم بالمشهد! خودش هم تصوّر نمی‌کرد که پیام ایشان در هم‌سویی با استراتژی سلفی‌های تکفیری و وهّابیون سعودی، در غفلت تمام مسئولان ذی‌ربط از طرح‌های خصمانة ائتلاف صلیبی، سلفی و صهیون، چه پیامدهایی را در پی خواهد داشت.

این صلای سلفی، مسیر بسیاری از فعّالیت‌های اهل سنّت، سلفی‌ها و حتّی وهّابیون را عوض کرد. در واقع آنان بزرگ‌ترین پایگاه و پایتخت معنوی شیعیان ایران را نشانه رفتند.

در کوتاه‌ترین زمان و در سکوت مسئولان پایتخت معنوی ایران، فعّالیت فرهنگی، اقتصادی وهّابیون آغاز شد و به‌رغم هشدار مراجع عالی‌قدر شیعی، فعّالیت‌ها گسترده شد تا آنجا که برخی مسئولان، با غفلت از همة آنچه که پیش از این بیان شد، همّت خود را مصروف شکستن موانع و مبسوط‌الید ساختن این جریان ساختند.

روزی امام خمینی(ره) درباره وهّابیت فرموده بود:

مگر مسلمانان نمی‌بینند که امروز، مراکز وهّابیت در جهان به کانون‌های فتنه و جاسوسی مبدّل شده اند که از یک طرف اسلام اشرافیّت، اسلام ابوسفیان، اسلام ملّاهای کثیف درباری، اسلام مقدّس‌نماهای بی‌شعور حوزه‌های علمی و دانشگاهی، اسلام ذلّت و نکبت، اسلام پول و زور، اسلام فریب و سازش و اسارت، اسلام حاکمیت سرمایه و سرمایه‌داران بر مظلومان و پابرهنه‌ها و در یک کلمه، «اسلام آمریکایی» را ترویج می‌کنند و از طرف دیگر، سر بر آستان سرور خویش، آمریکای جهان‌خوار می‌گذارند؟

بی‌تردید، چنان‌که این سیر ادامه پیدا کند، در جغرافیای سرزمین ایران، این لکّه‌ها بزرگ و بزرگ‌تر می‌شوند و در هیئت مجمعی از جزایر، تمامیّت جغرافیای فرهنگی و خاکی شیعه‌خانة امام زمان(ع) را به مخاطرة جدّی خواهد انداخت؛ بلکه در گسترة وسیع‌تر، جهان اسلام را صد بار بدتر از دورة استعمار کهنه و نو، در چنگال جهان‌خواران خواهند افکند. چنان‌که پیش از این ذکر آن رفت، با اجرای طرح خاورمیانة بزرگ، شرق اسلامی بیش از هر زمان، تضعیف و استکبار صلیبی و صهیونی بیش از هر زمان، تقویت خواهد شد.