سلفـی، آلت فعل صلیبـی

اسماعیل شفیعی سروستانی

پیش از این، در یکی از شماره‌های «موعود»، سرمقاله‌ای با عنوان «ائتلاف خونین صلیب، سلفی و صهیون» ارائه شد و در آن، به اجمال از هماهنگی و اتّفاق طرّاحی شدة سه جریان سیاسی، اجتماعی صلیبی، سلفی و صهیونی پرده‌برداری گردید. آن سر مقاله دست به دست گشت و ده‌ها هزار نفر از طریق شبکه‌های اینترنتی نظاره‌گرش شدند. در مدّت زمان اندکی، در پی آنچه که در «شرق اسلامی» [خاورمیانه] و در میان کشورهای اسلامی رخ داد، بر همگان مکشوف شد که چگونه این سه جریان - به ظاهر دور از هم- در ائتلافی نامقدّس، کمر به انهدام و انعدام سازمان‌یافتة محرومان و مستضعفان این خطّه از خاک خدا بسته‌اند. نکتة جالب توجّه این بود که سران ائتلاف خونین، جامعة مستضعف شیعی را هدف و سیبل خویش قرار داده و از آنها، به عنوان اصلی‌ترین دشمنان خویش یاد می‌کردند و انعدام آنان را سبب تضمین امنیّت خویش می‌شناختند؛ در حالی‌که در جغرافیای جهان، اینان در زمرة مستضف‌ترین اقوام ساکن کرة خاک شناخته می‌شدند؛ چنان‌که در میان همة ساکنان کشورهای مسلمان و عربی حوزة «خلیج‌فارس» و «آفریقا» در زمرة محروم‌ترین مردم بودند.

پس از این ائتلاف نامقدّس که پیش‌تر در مجامع مخفی (فراماسونری، شوالیه‌های مالتا و...) رقم خورده بود، ائتلاف صلیب، سلفی و صهیون لشکر آراست و چونان قشون مغول، پهنة شرق اسلامی را درنوردید تا از «پاکستان»، «عراق» و «سوریه»، نشانی جز ویرانی و آشفتگی و پریشان‌حالی باقی نماند. آنچه در این میانه گم شد و در غوغای میدانی نیروهای نظامی از یک‌سو و رسانه‌های اجتماعی فراگیر و وابسته به ائتلاف، از دیگر سو از یادها رفت. کین‌جویی مزمن صلیبی‌ها و صهیونیست‌ها علیه مسلمانان و مستضعفان بود که طیّ همة قرون گذشته و از جمله، دویست سالة اخیر (حضور استعمارگران در شرق اسلامی)، بر همة مقدورات و مقدّرات مستضعفان و مسلمانان سایه انداخته بود.

آن‌همه کشمکش و غوغای میدانی، دیگر مجالی برای بازشناسی جریان‌های ماسونی، محفل‌نشینان ایلومیناتی و کینة ریشه‌دار یهودیّت صهیونیستی فراهم نیاورد، دیگر هیچ کس از استراتژی یهودیانة تصرّف نیل تا فرات و سرزمین انجیلی مورد ادّعای مسیحیان صهیونیست و عطش سیری‌ناپذیر غرب برای بلعیدن شرق نپرسید و به عکس، همگان اتّفاق و اتّحاد فرزندخواندگان یهود (خاندان سعودی) با سران صلیب و صهیون را ممدوح و پسندیده جلوه دادند. بدین ترتیب، صلیبی‌ها از سویی، صهیونیست‌ها از دیگر سو و سفلی‌ها، به نیابت از دو جریان صلیبی و صهیونی و به عنوان آلت فعل آنان، بر سر این منطقه، بلایی آوردند که برای اثباتش، نیاز به هیچ سندی نیست. بی‌تردید، این واقعة خونین، برای این گروه ائتلافی در زمرة کم‌هزینه‌ترین یورش به سرزمین‌های اسلامی در طول تاریخ بوده است. آنان، بی‌هیچ معونه و بی‌هیچ خسارت مالی و جانی، به همة اهداف از پیش تعیین شدة خود رسیده بودند و چون شیاطین، قهقهه سرمی‌دادند.

این واقعه، در شرایطی از تاریخ رخ داد که:

1. به استناد آرای فلاسفة تاریخ و نظریّه‌پردازان و تحلیل‌گران سیاسی، اجتماعی غربی در حوزة فرهنگی و تمدّنی، غرب رو به سقوط و نگون‌بختی گذارده و اقرار به پایان تاریخ خود آورده بود؛1

2. جهان محرومان و مستضعفان، مهیّای نوعی بیداری عمومی و رویارویی فرهنگی و تمدّنی با غرب می‌شد؛

3. فرصتی مغتنم برای یکپارچه شدن و اتّفاق مسلمانان (شیعه و سنّی) علیه صهیونیسم جهانی فراهم آمده بود؛

4. اسلام با سرعت، همة جغرافیای غرب را در می‌نوردید و...

با ملاحظة این شرایط، سران دولت‌های صلیبی و صهیونی، به امید رهایی از این شرایط دشوار، به این امر واقف بودند که تنها با یارگیری از میان کشورهای اسلامی و اعطای نیابت به آنها، به منظور راه‌اندازی ماشین کشتار بی‌رحمانه، می‌توان به اسم اسلام و اسلام‌خواهی تیغ‌های آخته را به دست خود مسلمان بر اعضا و جوارح آنان فرود آورد و در همان حال، انگشت اتّهام را از خود دور ساخت. این واقعه، فرصت مغتنمی را در اختیار سران صلیب و صهیون قرار می‌داد تا به ساکنان غرب، خشن‌ترین چهره از اسلام و مسلمانان را نشان داده و تاریخ مرگ خود را به عقب اندازند.

آنان گمان می‌بردند، بدین‌وسیله از رشد اسلام‌گرایی در غرب نیز خواهند کاست.

••• ائتلاف خونین و طرح خاورمیانة بزرگ

اگر چه سران مجامع مخفی و رهبران دو جریان صلیبی و صهیونی، گمان می‌بردند که تأسیس مرحله‌ای حکومت جهانی بنی‌اسرائیل، فراهم آوردن تضمین لازم برای امنیّت تمام عیار اسرائیل و غارت منابع ثروت شرق اسلامی در گرو اجرای طرح خاورمیانة بزرگ است، امّا به خوبی می‌دانستند اجرای مرحله به مرحلة این پروژه نیز منوط به ایجاد شرایط سیاسی، امنیّتی خاصّی است که متضمّن تحقّق آن باشد. اجرای پروژة مهمّ خاورمیانة بزرگ که، جابه‌جایی گستردة مرزهای جغرافیایی را به همراه داشت، بدون یارگیری از میان کشورهای مسلمان و پرهیز از رویارویی مستقیم غرب با مسلمانان ممکن نبود؛ زیرا در این صورت، ساکنان شرق اسلامی با همة تجربه‌های قبلی، یکپارچه در برابر هجوم صلیبی،صهیونیستی می‌ایستادند. در این مرحله نیز آنان، آلت فعل خویش را شناسایی کرده بودند.

سلفی‌های تکفیری، مستعدّترین جماعتی بودند که با حمایت مجامع صلیبی و صهیونی آمریکا و اروپا می‌توانستند زمینه‌ساز تحقّق پروژة خاورمیانة بزرگ باشند. از نظر استعمارگران کهنه‌کار؛

• متفرّق ساختن دولت‌های اسلامی و رخنه در اتّحاد واتّفاق نیم‌بند آنان،

• دامن زدن به گرایش‌های قومی و قبیله‌ای،

• تضعیف دولت‌ها در هنگامة دفاع و حراست از جغرافیای خاکیشا‌ن و متزلزل ساختن پایه‌های حکومتی آنان، همگی شرایط تحقّق مراحل پایانی طرح خاورمیانة بزرگ را فراهم می‌آوردند و از این مسیر، سرزمین فراخ شرق اسلامی، بیش از پیش تضعیف و مهیّای بلعیده شدن می‌گشت.

شایان ذکر است، اصطلاح خاورمیانة جدید، برای اوّلین بار توسط کاندولیزا رایس در ماه ژوئن سال 2005م. مطرح شد. او از این طرح، از آن به عنوان درد زایمان، به معنای نیاز جدّی برای ایجاد کشورهای

جدید و تازه‌تأسیس یاد می‌کرد. هدف طرح خاورمیانة بزرگ، تقسیم منطقة خاورمیانه به کشورهایی متعدّد بر اساس اقلیّت‌ها و طوایف موجود در آن است که اوّلین رهاورد این سیاست، ایجاد نزاع بی‌پایان منطقه‌ای است.

این طرح، حکایت از آن دارد که قدرت‌های غربی صلیبی و رژیم صهیونیستی در ادامة سیاست‌های استعماری گذشتة خود، در صدد تعیین مرزهای جدید جغرافیایی برای خاورمیانه هستند.

اتّحاد صلیبی، صهیونی در صدد تجزیة کشورهای اسلامی، مانند «ایران»، «ترکیه»، «عراق» و «پاکستان» بودند و تحقّق این پروژه را که به نوعی از آن می‌توان به عنوان جنگ صلیبی نو یاد کرد، در گرو درهم ریختن ثبات این کشورها و آلوده‌کردنشان به نزاع‌های قومی و مذهبی می دیدند با امری که سلفی‌ها به تمامی از عهدة آن برمی‌آمدند. شایان ذکر است که فرقة وهّابی با تجدید حیات سلفی‌گری در قالب جدید و در قرن سیزدهم هجری، به همین منظور طرّاحی‌ و ساخته و پرداخته شده بود.

«بریتانیای کبیر» نقش اصلی را در شکل‌گیری این فرقه، بر پایه‌های سلفی‌گری سنّتی ایفا کرد.

امید طرّاحان پروژة خاورمیانة بزرگ این بود که با جدا کردن بخش‌هایی از کشور ایران، عراق، ترکیه، سوریه و پاکستان و ایجاد کشورهای کوچک‌تر با محوریّت قبایل و اقوام کُرد، تُرک و بلوچ، برای همیشه خطر را از خود دور ساخته و مجال کنترل کامل و سلطة بلامنازع بر منابع سرشار انرژی را در این منطقه فراچنگ آوردند.

نمایندگان بومی ائتلاف صلیب و صهیون در مرکز جهان اسلام، یعنی «عربستان سعودی» و پس از آن، سایر دولت‌های عربی حاشیة بخش جنوبی خلیج‌فارس، با دامن زدن به گرایش‌های متعصّبانه و جاهلانة قومی و مذهبی اموی، غرب را از راه میانه و بی‌هیچ هزینه، به مقصد رساندند. در پی این واقعه، ابتدا «افغانستان» و پس از آن «عراق» و «سوریه» درگیر با خونبارترین منازعات تاریخ دویست‌ سال اخیر شدند و همة توان خود را در مقابل این اتّحاد شوم از دست دادند.

در پی زنجیرة این وقایع، یهودیّت صهیونیستی، از تیررس مسلمانان خارج شد و هیئت متّحدی بی‌نظیر در کنار دولت‌های به ظاهر مسلمان منطقه، یعنی عربستان، «قطر»، «امارات متّحدة عربی» و «اردن» قرار گرفت. به این ترتیب یهودیت صهیونیستی موقعیت خود را، به عنوان خصم کین‌جوی درجة اوّل برای مسلمانان، به موقعیت شریک در منافع و رفیق مجامع تغییر داد.

این موج در مراحل دیگر، به شمال آفریقا (مصر و...) رسید و در سیر تکوین خود، همة خطرات را از رژیم اشغالگر قدس و غاصب سرزمین‌های اسلامی دور ساخت.

از بین بردن پتانسیل و قدرت مجاهدان شیعی در منطقه و زمینه سازی شرایط برای تحقّق پروژة شیطانی خاورمیانة بزرگ، تنها میادینی نبودند که سران صلیب و صهیون، جریان سلفی و وهّابی را بدان وارد ساختند. مطالعة عملکرد این جریان از بدو تأسیس، توسط «بریتانیای کبیر» تا به امروز، وجوه دیگری از نقش‌آفرینی این جریان بر ساختة استعماری را نمایان می‌سازد.

چه کسی می‌تواند ادّعا کند که طیّ سه دهة گذشته، یک گلوله خمپاره از سوی دولت‌های عربی به سوی اسرائیل شلّیک شده است؛ درحالی‌که وهّابیون سلفی و رژیم صهیونیستی طیّ شصت سال گذشته، هماره حملات نظامی، سیاسی و اقتصادی خود را متوجّه شیعیان ساخته‌اند. سوریه، لبنان و ایران، به عنوان کشورهای خطّ مقدّم، سینه در سینة یهود دادند و سران رژیم‌های عربی، در سازمان‌های جهانی، نرد عشق با سران صلیب و صهیون باختند و آنان را به عنوان متّحد استراتژیک خود برگزیدند.

••• ائتلاف خونین و پروژة آخرالزّمان

دربارة ادوار فرقه‌سازی استعمار در شرق اسلامی، کتابی مستقل می‌توان نگاشت.

در نقطه عطف قرن سیزدهم هجری قمری، ماشین فرقه‌سازی استعماری، محصولات خاصّ خود را عرضه داشت.

با کاشته شدن دو نهال تلخ وهّابی و بهائی، اوّلی در نقطة کانونی جهان اهل سنّت، عربستان و دیگری در نقطة کانونی جهان شیعی، ایران، استعمارگران که اهداف مرحله‌ای خود را پی‌می‌گرفتند، امید داشتند با به بار نشستن این دو نهال، از ثمرات آن برای دست‌یابی به اهداف دراز مدّت خود بهره جویند. تنها در این شرایط تاریخی و در عصر ما، می‌توان به راز کاشتن این دو نهال در دو نقطة کانونی از جهان اسلام، یعنی ایران و عربستان پی‌برد.

مطالعة بنیادهای نظری وهّابیت و بهائیّت و سوگیری فرهنگی و عملی آنان نشان می‌دهد که هر دو فرقه، بر محور عناد و کین‌جویی با امامت و ولایت امام معصوم(ع) - همة آنچه که حوزة تفکّر شیعی بر آن استوار شده و به اتّکای همان نیز در برابر وضع ناهنجار و نامطلوب دشمنان ادیان و انسان مقاومت می‌کند- استوار گشته‌اند.

از دیگر سو، هر دو جریان فرقه‌ای، در خود و با خود معاضدت و مخالفت با رویکرد آخرالزّمانی مسلمانان (مهدویّت و موعود باوری) را پروردند و مانع از گفت‌وگو دربارة ضرورت آمادگی برای پذیرش ولایت معصوم غایب(ع) و همراهی با ایشان در واقعة شریف ظهور مقدّس شدند.

این‌در حالی بود که جملة منابع حدیثی و کلامی شیعه و سنّی (مذاهب چهارگانه) بر این باور ویژه صحّه گذاشته و دربارة ضروت اندیشه دربارة آن سخن گفته بودند.

سکوت قرین با نفی و انکار مهدی‌باوری و موعودگرایی خاصّ مسلمانان را در فرقه‌های برساختة استعماری به چه طریقی می‌توان توجیه کرد؟

متأسّفانه، با جرئت می‌توان گفت که هیچ یک از گروه‌های مسلمانان ساکن شرق اسلامی، در قدّ و اندازة مجامع و مراکز مطالعاتی صلیبی و صهیونی دربارة مهدی‌باوری و موعودگرایی خاصّ مسلمانان، آگاهی ندارند؛ در حالی‌که عموم مذاهب شیعی و سنّی دربارة این وجه از مباحث معرفتی اتّفاق نظر دارند و منابع حدیثی آنان مؤیّدهای فراوانی را در خود دارد.

اشتراک این دو جریان استعماری (وهّابی و بهایی) در دو موضوع مهمّ سابق‌الذّکر، یعنی ولایت‌ و امامت و مهدی‌باوری و کین‌ورزی سازمان یافتة این ائتلاف خونین در این‌باره، از میزان شناسایی سران صلیب و صهیون از جان‌مایة فرهنگ اسلامی و آمادگی آنان برای مقابله و خنثی‌سازی آن باورها پرده برمی‌دارد.

غفلت ساکنان جغرافیای شیعه خانة امام زمان(ع) از این امر، عمق فاجعه را برملا می‌سازد.

پوشیـده نیست که جملة احادیث و روایات رسیــده از حضــرت رسول الله(ص) که مندرج در منابع روایی شیعی و سنّی‌اند؛

• به بهترین وجه مبیّن شرایط و ویژگی‌های (اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی) جهان و ساکنان جهان در سال‌های قبل از ظهور کبرای موعود منجی هستند؛

• این آگاهی‌های خدادادی، پیشاپیش پرده از صف‌بندی‌های جناح‌های دوست و دشمن در آن شرایط برمی‌دارند؛

• همین سلسله احادیث و روایات مأثوره، مراحل و مراتب واقعة شریف ظهور را از مقدّمات تا حصول به نتیجة نهایی بازگو می‌کنند؛

• ضمن آنکه جغرافیای خاکی و میدان عمل موافقان «موعود» و مخالفان کین‌جوی ایشان را معرّفی می‌کنند؛

• و ...

اطّلاعات ناب و پیش‌گویی شـده در مجموع روایات واحـــادیث

حضرت رسول(ص) کافی است تا در این شرایط، همة اقوام مسلمان ساکن در جغرافیای شرق اسلامی، موقعیت خود را بیابند، تکالیف خود را بشناسند و دربارة وقایع اتّخاذ موضع کنند.