سفره رمضان
آمديم از سفر دور و دراز رمضان
پي نبرديم به زيبايي راز رمضان
هر چه جان بود سپرديم به آواز خدا
هر چه دل بود شكستيم به ساز رمضان
سر به آيينة «الغوث» زدم در شب قدر
آب شد زمزمة راز و نياز رمضان
ديدم اين «قدر» همان آينة «خلّّصنا» ست
ديدم آيينه‌ام از سوز و گداز رمضان
بيش از اين ناز نخواهيم كشيد از دنيا
بعد از اين دست من و دامن ناز رمضان
نكند چشم ببندم به سحرهاي سلوك
نكند بسته شود ديدة باز رمضان
صبح با بادة شعبان و رجب آمده بود
آن كه ديروز مرا داد جواز رمضان
شام آخر شد و با گريه نشستم به وداع
خواب ديدم نرسيدم به نماز رمضان
سبوی رمضان
یک جرعه غزل، سهم من از هر دو جهان بس
از هر دو جهان، عشق مرا نام و نشان بس
یک قطعه ترنّم ز لب باد مسافر
یک چشمه تبسّم ز لب آب روان بس
همسایگی باغ گلی شاعر و شیدا
هم صحبتی باغچه‌ای غنچه دهان بس
یک کوزه پر از خواهش نوشیدن دریا
یک سفره پر از خاطره‌های خوش نان بس
یک رکعت مقبول، ارادت به گل سرخ
یک باغچه ادراک، ز گلبانگ اذان بس
یک قبله دعا، در شب عرفانی تقدیر
یک جرعه اجابت، ز سبوی رمضان بس
لب تشنه‌ام، آبم بدهید از غزل عشق
یک جرعه غزل، سهم من از از هر دو جهان بس
مسیر خدا
کسی مسیر خدا را به من نشان بدهد
دل سیاه مرا دست آسمان بدهد
درون پیلة سر در گمی اسیرم آه!
کسی برای پریدن به من توان بدهد
به دشت خیره شدم تا مگر که قاصدکی
نشانه‌ای به من از یار مهربان بدهد
و کاش طعم غزل‌های ناسرودة من
بهار شعر مرا شور ناگهان بدهد!
هزار بیت به وصفش قصیده می‌خوانم
اگر که بغض گلوگیر من امان بدهد
من از حکایت آشفتگی پُرم، امّا
کجاست او که مرا جُرئت بیان بدهد؟
همیشه منتظرم تا عزیز خوش خبری
خبر ز آمدن او دوان دوان بدهد
چه سرد مُرده‌ام اینجا...کجاست دستی که
به بند بند وجودم دوباره جان بدهد؟
سیّد محمّد بابامیری
شرط روزه
ای در غرور نفس به سر برده روزگار
برخيز، کارکن، که کنون است وقت کار
ای دوست! ماه روزه رسيد و تو خفته‌ای
آخر زخواب غفلت ديرينه سر برآر
سالی دراز بوده‌ای اندر هوای نفس
ماهی، خدای را شو و دست از هوا بدار
پنداشتی که چون بخوری، روزة تو نيست
بسيار چيز هست جز آن شرط روزه‌دار
هر عضو را بدان که به تحقيق روزه‌ای است
تا روزة تو روزه بُود نزد کردگار
اوّل نگاه دار نظر، تا رخ چو گل
در چشم تو نيفکند از عشق خويش خار
ديگر ببند گوش ز هر ناشنيدنی
کز گفت‌‌وگوی هرزه شود عقل تار و مار
ديگر زبان خويش که جای ثنای اوست
از غيبت و دروغ فرو بند استوار
ديگر بسی مَخُسب که در تنگنای گور
چندانت خواب هست که آن هست در شمار
ديگر ز فکر، آينة دل چنان بکن
کز غير ذکر حق ننشيند برو غبار
اين است شرط روزه اگر مرد روزه‌ای
گرچه ز روی عقل يکی گفتم از هزار