تو ناگاهان می‌آیی...
به پايت ريختم اندوه يك دريا زلالي را
بلور اشك‌ها در كاسة ماه هلالي را
چمن آيينه بندان مي‌شود صبحي كه بازآيي
به وقتش فرش راهت مي‌كنم گل‌هاي قالي را
نگاهت شمع آجين قبلة جان غزالان است
غمت عين القضاتي مي‌كند عقل غزالي را
چه جامي مي‌دهي تنهايي ما را جلال‌الدّين!
بخوان و جلوه‌اي بخشاي اين روح جلالي را
شهيد يوسفستان توام، زلفي پريشان كن
بخُشكان با گل لبخندهايت خشكسالي را
سحر از ياس شد لبريز دل‌هاي جنوبي‌مان
نسيم نرگست پر كرد ايوان شمالي را
افق‌هايي كه خون‌رنگند، عصر جمعة مايند
تماشا مي‌كنم با ياد تو هر قاب خالي را
كدامين شانه را سر مي‌گذارم وقت جان دادن
كدام آيينه پاياني‌ست اين آشفته حالي را؟
تو ناگاهان مي‌آيي مثل اين ناگاه بي‌فرصت
پذيرا باش از اين دلتنگ، شعري ارتجالي را
کی رفته‌ای ز دل که تمنّا کنم تو را؟
فروغی بسطامی
کی رفته‌ای ز دل که تمنّا کنم تو را؟
کی بوده‌ای نهفته که پیدا کنم تو را؟
غیبت نکرده‌ای که شوم طالب حضور
پنهان نگشته‌ای که هویدا کنم تو را
با صد هزار جلوه برون آمدی که من
با صد هزار دیده تماشا کنم تو را
چشمم به صد مجاهده آیینه ساز شد
تا من به یک مشاهده شیدا کنم تو را
بالای خود در آینة چشم من ببین
تا با خبر ز عالم بالا کنم تو را
مستانه کاش در حرم و دیر بگذری
تا قبله‌گاه مؤمن و ترسا کنم تو را
خواهم شبی نقاب ز رویت بر افکنم
خورشید کعبه، ماه کلیسا کنم تو را...
مهر تأیید
زهرا محمودی
آسمان بیدار کرد از خواب خوش خورشید را
عشق زد بر گردنش یک رشته مروارید را
عطر نرگس‌ها وزید و باز باران خنده کرد
مست کرد از گوشة هر نغمه‌اش ناهید را
باد بر گیسوی باغ انتظارش شانه زد
تا به رقص انداخت موجش شاخه‌های بید را
ماه‌پشت پرده بالا زد حجاب ابر را
تا زمین بهتر ببیند آنچه می‌تابید را
چند قرن است این غزل‌ها از بیانت عاجزند
واژه‌ها وا کرده‌اند اینجا لب تمجید را
ای یقین محض! هرکه پشت در جامانده است
می‌رسد روزی که می‌کوبد درِ امید را
آه! وقتی لحظة تحویل دل‌ها باشی و...
با اذان خود گواراتر کنی این عید را
من کلاس اوّل شعرم ، اجازه، یک سؤال:
می‌زنی بر دفترم با مُهر خود تأیید را؟
خورشید من
محمدرضا سلیمی
با یک نگاه، عاشق خود را شهید کن
این جمعه را به یُمن قدم‌هات عید کن
داغ ندیدنت به دل هر شقایق است
این جمعه، داغ باغچه را ناپدید کن
خورشید من! سری به دعاهای ما بزن
از قطره‌های کوچک باران خرید کن
بر روی هر چه مشق شب ماست خط بکش
شب را ورق بزن، دل ما را سپید کن
دستی به ذوالفقار ببر، روی خاک را
پاک از وفور ابن زیاد و یزید کن
«از دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست»
امشب بیا و عالم ما را جدید کن
آرامش
سودابه مهیجی
حتّی تو را با استکان‌ها فال می‌گیرم
حتّی سراغ از خوشه‌های کال می‌گیرم
نام تو را با هر زبان و لهجه می‌پرسم
حتّی جواب از مردمان لال می‌گیرم
تو نیستی، امّا نشان سرزمینت را
یاد از پرستوهای خونین‌بال می‌گیرم
زنجیر عشقت بسته پایم را، ولی عمری است
جان از صدای رقص این خلخال می‌گیرم
در هر کجای دورِ این دنیای پُر سرسام
آرامش از این عشق بی‌جنجال می‌گیرم
از نذرهای بی تو ماندن... نه ملالی نیست
من حاجتم را با همین منوال می‌گیرم
فصل ناگزیر
عالیه مهرابی
گاهی شبیه اشکی و گاهی کبوتری
بغضی که می‌نشینی و پلکی که می‌پری
ای نامه‌ای که زود به دستم نمی‌رسی
تو هر چه سر به مُهرتری، خواندنی تری
تو کیستی که نام تو را تاک بر لبش
آورد و داد این همه انگور عسکری
آمد بهار و باز تو در راه مانده‌ای
آمد بهار دیگر و تقویم دیگری
سیبی که تا رسیدن تو صبر می‌کنم
هر قدر دیر هم برسی، باز نوبری
دامن گرفته است جهان تابش تو را
یک کهکشان و دامن این قدر مشتری؟!
ای فصل ناگزیر! به تقویم‌ها بگو:
از دست روزها چقَدَر آن طرف تری؟!