جابر از امام باقر(ع) نقل كرده است كه فرمودند:
«امام حسين(ع) پيش از شهادت، به اصحاب خود فرمود: «رسول خدا(ص) به من فرمود: «فرزند! تو به زودي به [كربلاي] عراق برده مي‌شوي و آن سرزميني است كه در آن، پيامبران و اوصياي پيامبران با هم ديدار كنند و [عمورا] نام دارد. تو در آنجا به شهادت مي‌رسي و نيز با تو جماعتي از يارانت كه [از شوق ديدار حقّ] درد شمشير و نيزه را حس نكنند، به شهادت مي‌رسند و اين آيه را تلاوت فرمود:
«و فرموديم! اي آتش! بر ابراهيم خنك و سلام باش»2
آن جنگ بر تو و آنان نيز خنك و سلام خواهد بود.
«شما را مژده باد! به خدا سوگند! چنانچه آنان ما را بكشند، ما به [نزد] پيامبر(ص) خود درآييم.»
«سپس تا آن زمان كه خدا خواهد، انتظار مي‌كشم. آنگاه از زمين جدا شده، همچون خروج اميرمؤمنان(ع) و قيام قائم ما و حيات رسول خدا(ص) برآيم.
سپس از نزد خدا، گروهي آسماني بر من فرود آيند كه قبلاً هرگز به زمين نيامده‌اند و جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و سپاه فرشتگان بر من آيند.
محمّد(ص) و علي(ع) و من و برادرم و همة آنان كه خدا بر ايشان منّت دارد، در كجاوه‌هاي پروردگار بر اسبان دو رنگ كه از نورند و به كسي سواري نداده‌اند، فرود آييم.
سپس محمّد(ص) پرچم خود را به اهتزاز درآورد و آن را با شمشير خود به قائم ما بسپرد. سپس ما پس از آن تا خدا خواهد، مي‌مانيم.
سپس خدا از مسجد كوفه، سه چشمه از روغن و شير و آب بجوشاند.
سپس اميرمؤمنان(ع) شمشير رسول خدا(ص) را به من داده، مرا به شرق و غرب عالم برانگيزد؛ به هيچ دشمن خدا نمي‌گذرم؛ مگر كه خونش را مي‌ريزم و هيچ بتي را نمي‌نهم؛ مگر كه مي‌سوزانم تا به ديار «هند» درآيم و آن را بگشايم.
دانيال و يونس [يوشع] نزد اميرمؤمنان(ع) آيند و گويند: خدا و پيامبرش راست فرمودند و خدا با ايشان هفتاد نفر را به سوي «بصره» برانگيزد و آنان دشمنان خود را از پا افكنند و يك بار نيز به «روم» انگيزد و آن را برايشان بگشايد.
سپس هر جانوري را كه خدا گوشت آن را حرام فرموده، مي‌كشم تا بر زمين، جز پاكيزه‌ها نمانند و بر يهود و نصارا و ديگر ملّت‌ها مي‌پردازم و آنان را ميان اسلام و شمشير، آزاد مي‌گذارم هر كه اسلام آورد، بر او منّت دارم و هر كه اسلام نپذيرد، خدا خونش را بريزد و كسي از شيعيان ما نمي‌ماند؛ مگر كه خدا فرشته‌اي را نزد او مي‌فرستد تا خاك را از چهره‌اش ببرد و همسران و منازلش را در بهشت بشناساند.
بر زمين، كور و زمين‌گير و گرفتاري نمي‌ماند؛ مگر آنكه خدا به بركت ما اهل بيت، ناراحتي او را برطرف كند و بركت‌ها از آسمان بر زمين آيد تا درختان، ميوه‌هاي خدا خواستة خود را سرشار آرند و ميوه‌هاي زمستان را در تابستان و ميوه‌هاي تابستان در زمستان مصرف كنند و آن است فرمودة خداي متعال:
«وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَي آمَنُواْ وَاتَّقَواْ لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ وَلَكِن كَذَّبُواْ فَأَخَذْنَاهُم بِمَا كَانُواْ يَكْسِبُونَ؛3
و اگر مردم شهرها ايمان آورده و به تقوا گراييده بودند، قطعاً بركاتي از آسمان و زمين برايشان ميگشوديم؛ ولي تكذيب كردند، پس به [كيفر] دستاوردشان [گريبان] آنان را گرفتيم.»
سپس خدا به شيعيان ما كرامتي بخشد كه هيچ بر زمين و در زمين، برايشان پنهان نماند تا آنجا كه يك نفر از ايشان اراده كند تا اخبار خاندان خود داند. پس آنان را به آگاهي آنچه كنند، خبر دهد.»
پی‌نوشت‌ها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. «فرهنگ جامع سخنان امام حسين(ع)»، صص 484 ـ 486.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. سورة انبياء، آية 69.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۳
3. سورة اعراف، آية 96.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑