تأسیس کربلا
تأسیس کربلا نه فقط بهر ماتم است
دانش‌سرا و مکتب اولاد آدم است
از خیمه‌گاه سوخته تا ساحل فرات
تعلیم‌گاه رهبر خلق دو عالم است
با سوز عشق نسبت بدعت مده، رقیب
اسرارها نهفته به شور محرّم است
سقّا به دجله رفتن و لب تر نکردنش
تأکید بر تقدّم نفس مقدّم است
دانی حسین چه کرد چو اکبر دهان گشود؟
خاتم به شبه خاتم از آن پور خاتم است
اصغر به صحن معرکه رفتن به دوش باب
درسی پی حقوق مسلّم است
هر قطره خون حنجر آن طفل شیرخوار
بر زخم‌های پیکر اسلام مرهم است
زینب به نعش پاک برادر خطاب کرد:
«برخیز بین که بعد تو ما را محرّم است»
زین العباد داشت به غُل این زبان حال
زنجیر و قید جامعه میراث ضیغم است
«بلخی» خموش باش که تعریف موج و یم
بیرون ز حدّ و وصف و توانای شبنم است
آن روز تو را یافتم...
بگذار که این باغ درش گم شده باشد
گل‌های ترش، برگ و برش گم شده باشد
جز چشم به راهی به چه دل خوش کند این باغ
گر قاصدک نامه برش گم شده باشد
باغ شب من کاش درش بسته بماند
ای کاش کلید سحرش گم شده باشد
بی اختر و ماه است دلم مثل کسی که
صندوقچة سیم و زرش گم شده باشد
شب تیره و تارست و بلا دیده و خاموش
انگار که قرص قمرش گم شده باشد
چاهی است همه ناله و دشتی است همه گرگ
خواب پدری که پسرش گم شده باش
آن روز تو را یافتم افتاده و تنها
در هیبت نخلی که سرش گم شده باشد
پیچیده شمیمت همه جا، ای تن بی سر!
چون شیشة عطری که درش گم شده باشد
باید قیام سرخ تو را، زندگی کنیم
باید شکوه نام تو را زندگی کنیم
ای سبز سرخ! مثل شما زندگی کنیم
یک قبله اقتدا به خلوص شما کنیم
فارغ ز «من»، برای خدا زندگی کنیم
تا مثل کوفه سجده به شیطان نیاوریم
باید کنار قبله نما، زندگی کنیم
چون«حُرّ» به راه عشق تو ثابت قدم شویم
فارغ ز بوی چون و چرا، زندگی کنیم
هرگز مباد بهر تمنای مُلک «ری»
همرنگ «شمر» و «حرمله»ها، زندگی کنیم
باید چو لاله همسر داغ شما شویم
استاده بر چکاد بلا، زندگی کنیم
بی‌منّت تبسُّم مرهم، به قاف تیغ
باید قیام سرخ تو را، زندگی کنیم
کرب و بلا، بهشت هنوز و همیشه است
باید به بوی کرب و بلا، زندگی کنیم
شرمندة مروّت تو تا قيامت آب
خسرو احتشامي
اي بسته بر زيارت قدّ تو قامت آب
شرمندة مروّت تو تا قيامت آب
در ظهر عشق، عكس تو لغزيد در فرات
شد چشمة حماسه ز جوش شهامت آب
دستت به موج، داغ حباب طلب گذاشت
اوج گذشت ديد و كمال كرامت آب
بر دفتر زلالي شط خط «لا» نوشت
لعلي كه خورده بود ز جام امامت آب
لب تر نكردي از ادب، اي روح تشنگي
آموخت درس عاشقي و استقامت آب
ترجيع درد را ز گريزي كه از تو داشت
سر مي‌زند هنوز به سنگ ندامت آب
از نقش سجده كرده نخل بلند تو
آيينه‌اي است خفته در آه ملامت آب
از ساغر سقايت فضلت قلم كشيد
گسترد تا حريم تفضّل زعامت آب
زينب، حسين را به گل سرخ خون شناخت
بر تربت تو بود نشان و علامت آب
از جوهر شفاعت سعيت بعيد نيست
گر بگذرد ز آتش دوزخ سلامت آب
مي‌خوانمت به نام ابوالفضل و شوق را
در ديدگان منتظرم بسته قامت آب
آمد به آستان تو گريان و عذرخواه
به عزم پاي‌بوسي و قصد اقامت آب